Εφεση για το δυστύχημα που στοίχειωσε το Ροδίνι: Η Νομική Υπηρεσία εισηγείται, η Επιτροπή συμφωνεί, η οικογένεια ξαναζεί την τραγωδία

• Η υπόθεση που συγκλό­νισε το Ροδίνι ξανα­νοί­γει δικα­στικά, επι­βα­ρύ­νο­ντας ψυχο­λο­γικά και οικο­νο­μικά την οικο­γέ­νεια του θύματος ενώ το ερώτημα για την ευθύνη παρα­μέ­νει

Το Ροδίνι, τόπος της τρα­γω­δίας που συγκλό­νισε τη Ρόδο πριν έντεκα χρόνια, επι­στρέ­φει ξανά στο επί­κε­ντρο — όχι λόγω νέας απο­κά­λυ­ψης ή τεχνι­κής ανα­βάθ­μι­σης, αλλά λόγω της επι­λο­γής της Δημο­τι­κής Αρχής να επα­νεκ­κι­νή­σει μία υπόθεση που για την οικο­γέ­νεια της αδι­κο­χα­μέ­νης Στα­μα­τίας Δημητρά είναι ανοιχτή πληγή.

Με την υπ’ αριθμόν 269/2025 απόφασή της, η Δημο­τική Επι­τροπή Ρόδου, λαμ­βά­νο­ντας υπ’ όψιν την εισή­γηση της Νομικής Υπη­ρε­σίας, απο­φά­σισε ομο­φώ­νως την άσκηση έφεσης κατά της από­φα­σης του 1ου Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (Α153/2025). Μια απόφαση που είχε ανα­γνω­ρί­σει, με τεκ­μη­ριω­μένα επι­χει­ρή­ματα και τεχνι­κές εκθέ­σεις, συνυ­παι­τιό­τητα του Δήμου σε ποσοστό 60% στο θανα­τη­φόρο τροχαίο της 4ης Σεπτεμ­βρίου 2014.

Μία απόφαση με νομικά επι­χει­ρή­ματα, αλλά ηθικό έλλειμμα

Η Νομική Υπη­ρε­σία επι­κα­λέ­στηκε λόγους «απο­φυ­γής τελε­σι­δι­κίας» και την ανάγκη να αμφι­σβη­τη­θεί το ποσοστό συνυ­παι­τιό­τη­τας που επι­δι­κά­στηκε. Ωστόσο, η απόφαση της Επι­τρο­πής να προ­χω­ρή­σει στην έφεση εγείρει σοβαρά ερω­τή­ματα όχι μόνο νομικής αλλά και ηθικής τάξης.

Η οικο­γέ­νεια της Στα­μα­τίας Δημητρά, η μητέρα της Καλ­λιόπη και οι δύο αδελφές της, Άννα και Εμμα­νου­έλα, που έχουν ήδη δοκι­μα­στεί σε μακρό­χρονη ποινική δια­δι­κα­σία και βιώνουν για χρόνια τις συνέ­πειες της απώ­λειας, καλού­νται να εισέλ­θουν ξανά στη δικα­στική αρένα. Μία δια­δι­κα­σία ψυχο­φθόρα και δαπα­νηρή, που δεν προ­κύ­πτει από δική τους επιλογή, αλλά από την πολι­τική στάση του Δήμου — την ώρα που η ίδια η δικα­στική κρίση ανέ­δειξε τις παρα­λεί­ψεις του.

Το χρονικό της τρα­γω­δίας

Ήταν 9:25 το πρωί της 4ης Σεπτεμ­βρίου 2014, όταν η 32χρονη Στα­μα­τία Δημητρά οδη­γούσε το SMART της στην οδό Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως, περιοχή Ροδίνι. Το αυτο­κί­νητο εξε­τράπη της πορείας του και, χωρίς να υπάρχει καμία ανα­χαί­τιση στο επι­κίν­δυνο σημείο, έπεσε σε χαντάκι βάθους 3,1 μέτρων. Ο θάνατός της ήταν ακα­ριαίος: κρα­νιο­ε­γκε­φα­λι­κές κακώ­σεις.

Το σημείο, σύμφωνα με κατα­θέ­σεις, τεχνι­κές γνω­μα­τεύ­σεις και τη δικα­στική απόφαση, στε­ρού­νταν στοι­χειω­δών μέτρων ασφα­λείας: δεν υπήρχε στηθαίο, δεν υπήρχε κατάλ­ληλη σήμανση, ούτε καν προει­δο­ποι­η­τική ένδειξη για την επι­κιν­δυ­νό­τητα του δρόμου. Ένα χαμηλό τσι­με­ντέ­νιο διάζωμα 15-20 εκα­το­στών ήταν το μόνο «εμπόδιο» ανάμεσα σε ένα αυτο­κί­νητο και το κενό.

Η δικα­στική κρίση

Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο, μετά από μακρά δια­δι­κα­σία και πλήρη εκτί­μηση του φακέλου, απο­φά­σισε πως ο Δήμος φέρει το 60% της ευθύνης για τον θάνατο της 32χρονης. Το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε ως αιτία του δυστυ­χή­μα­τος τη μη ύπαρξη στη­θαίου ή άλλων κατάλ­λη­λων μέτρων ανα­χαί­τι­σης. Η απόφαση χαρα­κτη­ρί­στηκε από νομι­κούς κύκλους ως «λελο­γι­σμένη και τεχνικά πλήρης». Όμως ο Δήμος επέλεξε να εστιά­σει στο ποσοστό της ευθύνης και όχι στη βαρύ­τητα των παρα­λεί­ψεων.

Η ποινική διά­σταση – Μία υπόθεση που πήγε μέχρι τον Άρειο Πάγο

Σε ποινικό επίπεδο, ο τότε προϊ­στά­με­νος των Τεχνι­κών Υπη­ρε­σιών του Δήμου, αρχικά κατα­δι­κά­στηκε σε 18 μήνες φυλά­κι­σης με ανα­στολή. Ωστόσο, μετά από έφεση και αναί­ρεση που έκανε δεκτή ο Άρειος Πάγος, αθω­ώ­θηκε το 2022. Το Εφετείο έκρινε πως η μελέτη του επί­μα­χου έργου είχε εκπο­νη­θεί προτού ανα­λά­βει και σε εποχή που δεν υπήρχε νομική υπο­χρέ­ωση για στηθαία ασφα­λείας σε δρόμους με χαμηλό όριο ταχύ­τη­τας. Η ποινική αθώωση, όμως, δεν αναιρεί την ευθύνη του φορέα δια­χεί­ρι­σης του δρόμου, όπως ξεκά­θαρα επι­ση­μάν­θηκε από το διοι­κη­τικό δικα­στή­ριο.

Το πραγ­μα­τικό δια­κύ­βευμα:  η ευθύνη του Δήμου

Η Δημο­τική Επι­τροπή είχε μία ευκαι­ρία. Όχι μόνο να μην επι­βα­ρύ­νει περαι­τέρω την ήδη συντε­τριμ­μένη οικο­γέ­νεια, αλλά και να σταθεί απέ­να­ντι στο παρελ­θόν με υπευ­θυ­νό­τητα και αυτο­γνω­σία. Να ανα­γνω­ρί­σει έστω και εκ των υστέρων ότι υπήρξαν παρα­λεί­ψεις που στοί­χι­σαν μία ανθρώ­πινη ζωή. Αντί αυτού, η επιλογή της έφεσης φέρει το μήνυμα πως ο Δήμος προ­τάσ­σει τη νομική του «προ­στα­σία» έναντι της ηθικής του στάσης απέ­να­ντι στους πολίτες του.

Αν και η έφεση απο­τε­λεί νόμιμο δικαί­ωμα, η απόφαση εγείρει πολι­τικό, κοι­νω­νικό και ηθικό προ­βλη­μα­τι­σμό. Σε μία περίοδο όπου ζητού­μενο είναι η ενσυ­ναί­σθηση, η λογο­δο­σία και η πρόληψη, η επιλογή να συνε­χι­στεί η δικα­στική αντι­πα­ρά­θεση μοιάζει να δείχνει τον αντί­θετο δρόμο.