Μήνυμα απόγνωσης από τον Ξάνθο Πάτμου!

Μήνυμα από­γνω­σης από την πρόεδρο του Ξάνθου Πάτμου Μαρία Μαρα­βέ­λια, για την κατά­σταση που επι­κρα­τεί και φέτος στο σύλλογο με τις ανα­βο­λές αγώνων λόγω καιρού, για τους τραυ­μα­τι­σμούς και φυσικά για την έλλειψη αθλη­τι­κών υπο­δο­μών. Ανα­λυ­τικά: ”Καθώς πλη­σιά­ζει το τέλος μιας ακόμη αγω­νι­στι­κής σεζόν θέλουμε να συγ­χα­ρούμε όλες τις ομάδες που δια­κρί­θη­καν και συνε­χί­ζουν εκπρο­σω­πώ­ντας τα νησιά μας! Όσο για μας, στο ίδιο έργο θεατές, τραυ­μα­τι­σμοί, ακυ­ρώ­σεις αγώνων λόγω κακο­και­ρίας, δύσκο­λες μετα­κι­νή­σεις, προ­βλή­ματα με τις αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις… Κι όμως, συνε­χί­ζουμε να παλεύ­ουμε, με πείσμα και αφο­σί­ωση, χωρίς κατάλ­λη­λες υπο­δο­μές και με αμέ­τρη­τες δυσκο­λίες… Και ανα­ρω­τιό­μα­στε συχνά: αξίζει όλη αυτή η προ­σπά­θεια; Να κου­ρά­ζε­ται η διοί­κηση, να κατα­πο­νού­νται οι προ­πο­νη­τές, να δοκι­μά­ζο­νται τα ίδια τα παιδιά; Η απά­ντηση είναι ξεκά­θαρη: Ναι, αξίζει.

Γιατί ο αθλη­τι­σμός δεν είναι μόνο σωμα­τική δρα­στη­ριό­τητα. Είναι τρόπος ζωής, είναι παιδεία, είναι ασπίδα. Σ’ έναν τόπο με περιο­ρι­σμέ­νες επι­λο­γές για τα παιδιά, η προ­πό­νηση και ο αγώνας είναι το μόνο που μπορεί να τα σηκώσει από την καρέκλα, να τα βγάλει από τα δωμάτια, να τα κινη­το­ποι­ή­σει. Μέσα από τον αθλη­τι­σμό, το παιδί θα μάθει να προ­σπα­θεί, να απο­τυγ­χά­νει και να ξανα­ση­κώ­νε­ται. Θα μάθει να σέβεται τον αντί­παλο, να συνυ­πάρ­χει με δια­φο­ρε­τι­κούς χαρα­κτή­ρες, να δου­λεύει ομαδικά και να κυνηγά στόχους. Οι εμπει­ρίες από τα ταξίδια, οι στιγμές με την ομάδα, οι ήττες και οι νίκες, θα γίνουν πολύ­τιμα μαθή­ματα ζωής. Κι όταν αυτά τα παιδιά μεγα­λώ­σουν, θα είναι πολίτες που ξέρουν ότι τίποτα δεν χαρί­ζε­ται· ότι για να πας μπροστά, πρέπει να παλέ­ψεις.

Αυτό είναι που χρειά­ζε­ται ο τόπος μας: ενερ­γούς πολίτες, με αξίες και στόχους. Όχι νέους χωρίς ενδια­φέ­ρο­ντα, έρμαια μιας “μοντέρ­νας” κουλ­τού­ρας που τους προ­βάλ­λει επι­ζή­μιες συνή­θειες ως επι­λο­γές ζωής. Χρεια­ζό­μα­στε ανθρώ­πους με δύναμη να πουν «όχι» στις λάθος επιρ­ροές, γιατί γνω­ρί­ζουν και έχουν μάθει μέσα από την εμπει­ρία του αθλη­τι­σμού. Η κοι­νω­νία το έχει κατα­λά­βει – ειδικά οι γονείς, που κάνουν απε­γνω­σμέ­νες προ­σπά­θειες, συχνά αγνο­ώ­ντας το οικο­νο­μικό κόστος. Όμως δεν αρκεί. Η Πολι­τεία οφείλει να επεν­δύ­σει στον αθλη­τι­σμό, ιδιαί­τερα στα νησιά. Όχι με λόγια, αλλά με πράξεις, με δημιουρ­γία αθλη­τι­κών υπο­δο­μών που θα δώσουν στα παιδιά μας χώρο και κίνητρο να εξε­λι­χθούν. Δισε­κα­τομ­μύ­ρια δαπα­νώ­νται για εξο­πλι­στικά προ­γράμ­ματα, για έναν πόλεμο που ίσως δεν έρθει ποτέ. Και κανείς δεν βλέπει τον αληθινό πόλεμο που ήδη διε­ξά­γε­ται: μέσα στα σπίτια μας, στις ψυχές των παιδιών μας, στις οθόνες που τα κρατούν αιχ­μά­λωτα. Ο πόλεμος έχει ξεκι­νή­σει – είναι πόλεμος αξιών και προ­τύ­πων. Και μόνο ο αθλη­τι­σμός μπορεί να δώσει στα παιδιά μας την ασπίδα που χρειά­ζο­νται. Δημιουρ­γή­στε όμορ­φους αθλη­τι­κούς χώρους. Επεν­δύ­στε στα όνειρα και την υγεία των παιδιών. Δώστε τους ένα λόγο να βγουν, να ζήσουν και να αγω­νι­στούν. Γιατί το μέλλον του τόπου χτί­ζε­ται από τώρα – στα γήπεδα”.