Ζούσε στο σπίτι της 18 χρόνια και της το πήραν για ξένο χρέος: Βρετανίδα κατέθεσε ανακοπή κατά πλειστηριασμού-φιάσκου

• Μέσω της δι­κα­στι­κής οδού ζητεί την ακύ­ρω­ση της κα­τά­σχε­σης και του πλει­στη­ρια­σμού της κα­τοι­κί­ας της, η οποία κα­τα­κυ­ρώ­θη­κε σε τρίτο χωρίς να της έχει κοι­νο­ποι­η­θεί τί­πο­τα

Μία υπό­θε­ση που θα μπο­ρού­σε να προ­κα­λέ­σει συ­νταγ­μα­τι­κό σει­σμό στο πεδίο των ανα­γκα­στι­κών εκτε­λέ­σε­ων φέρ­νει στο φως και η ανα­κο­πή που κα­τα­τέ­θη­κε ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου από Βρε­τα­νί­δα υπή­κοο, κά­τοι­κο του νη­σιού επί 18 συ­νε­χό­με­να έτη.

Η γυ­ναί­κα – που κα­τοι­κεί στην πε­ριο­χή Γλύ­στρα της Λάρ­δου – όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή» την Κυ­ρια­κή, κα­τήγ­γει­λε με τον πλέον επί­ση­μο τρόπο ότι πλει­στη­ριά­στη­κε η κα­τοι­κία της, την οποία κα­τέ­χει, νέ­με­ται, εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται και συ­ντη­ρεί από το 2007, χωρίς ποτέ να της κοι­νο­ποι­η­θεί οποιο­δή­πο­τε έγ­γρα­φο και – κυ­ρί­ως – χωρίς να έχει την πα­ρα­μι­κρή οφει­λή προς καμία τρά­πε­ζα ή εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων.

Σύμ­φω­να με την ανα­κο­πή που κα­τα­τέ­θη­κε από τη νο­μι­κή της εκ­πρό­σω­πο κ. Δω­ρο­θέα Αθα­να­σά­κη, το θύμα είχε απο­κτή­σει την κα­τοι­κία της το 2007 μέσω συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κής πρά­ξης, είχε προ­βεί σε όλες τις νό­μι­μες ενέρ­γειες οι­κο­δό­μη­σης και απο­πε­ρά­τω­σης, είχε λάβει δά­νειο από ελ­λη­νι­κή συ­στη­μι­κή τρά­πε­ζα με προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης στις αντί­στοι­χες ιδιο­κτη­σί­ες και εξυ­πη­ρε­τού­σε κα­νο­νι­κά το δά­νειο της, χωρίς καμία κα­θυ­στέ­ρη­ση μέχρι και σή­με­ρα.

«Μου είπαν ότι πρέ­πει να φύγω –  Πλει­στη­ριά­στη­κε το σπίτι μου που δεν χρω­στά­ει»

Όλα ήρθαν στο φως το πρωί της Πα­ρα­σκευ­ής 25 Απρι­λί­ου 2025. Πα­ρου­σία μη­χα­νι­κού και δι­κη­γό­ρου εκ­προ­σώ­που νέου «ιδιο­κτή­τη», ανα­κοι­νώ­θη­κε στη γυ­ναί­κα ότι το ακί­νη­το στο οποίο ζει εδώ και 18 χρό­νια δεν της ανή­κει πλέον. Είχε πλει­στη­ρια­στεί για το ποσό των 323.000 ευρώ. Ο υπο­τι­θέ­με­νος υπερ­θε­μα­τι­στής αξί­ω­σε την άμεση απο­βο­λή της, ώστε να εγκα­τα­στα­θεί ο ίδιος.

Η γυ­ναί­κα λι­πο­θύ­μη­σε λίγη ώρα μετά, αδυ­να­τώ­ντας να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει το μέ­γε­θος του πλήγ­μα­τος. Όπως το­νί­ζε­ται στο δι­κό­γρα­φο, πρό­κει­ται για μία κα­τοι­κία που αγό­ρα­σε, δια­μόρ­φω­σε, εξό­φλη­σε και κα­τεί­χε αδια­λεί­πτως με όλες τις πρά­ξεις νομής και κα­το­χής: οι­κο­δο­μι­κές ερ­γα­σί­ες, ρεύμα, νερό, φο­ρο­λο­γία, ακόμα και ει­δι­κή του­ρι­στι­κή άδεια για μι­σθώ­σεις.

Το λάθος που δεν μπο­ρεί  να είναι τυ­χαίο

Η ανα­κο­πή στρέ­φε­ται κατά της τρά­πε­ζας, της δια­χει­ρί­στριας εται­ρεί­ας, των οφει­λε­τών και του υπερ­θε­μα­τι­στή, ζη­τώ­ντας την ακύ­ρω­ση του πλει­στη­ρια­σμού, την ανα­γνώ­ρι­ση της νομής της επί του ακι­νή­του και την ανα­στο­λή κάθε πρά­ξης απο­βο­λής.

Όπως πε­ρι­γρά­φε­ται ανα­λυ­τι­κά, το ακί­νη­το της Βρε­τα­νί­δας βρί­σκε­ται σε οι­κό­πε­δο με δύο σαφώς δια­κρι­τές ορι­ζό­ντιες ιδιο­κτη­σί­ες. Η ίδια είχε αγο­ρά­σει και κα­τα­χω­ρή­σει στο Κτη­μα­το­λό­γιο τις μο­νά­δες Υ2, Ι2, G2 και Α2. Στη δι­πλα­νή ιδιο­κτη­σία (Υ1, Ι1, G1, Α1) κα­το­χυ­ρώ­θη­καν το 2007-2008 δύο άλλοι Βρε­τα­νοί υπή­κο­οι, οι οποί­οι όμως δεν συ­ντη­ρού­σαν την κα­τοι­κία τους, δεν εξυ­πη­ρε­τού­σαν το δά­νειό τους και τε­λι­κά απο­τέ­λε­σαν αντι­κεί­με­νο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης από την ίδια τρά­πε­ζα.

Μόνο που – σύμ­φω­να με την κα­ταγ­γε­λία – οι εται­ρεί­ες πε­ριέ­γρα­ψαν λάθος ακί­νη­το στον πλει­στη­ρια­σμό, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας μέρη της κα­τοι­κί­ας της ενά­γου­σας. Έτσι, πλει­στη­ριά­στη­κε η λάθος ιδιο­κτη­σία. Η ίδια η ανα­κό­πτου­σα δη­λώ­νει πως ούτε την ενη­μέ­ρω­σαν, ούτε την ει­δο­ποί­η­σαν, ενώ η ίδια η τρά­πε­ζα γνώ­ρι­ζε, μέσω τεσ­σά­ρων αυ­το­ψιών, ποιος έμενε πού και ποιος πλή­ρω­νε τι.

Από­λυ­τη νο­μι­κή και πραγ­μα­τι­κή νομή –  Κα­ταγ­γε­λία για δόλο και απάτη

Η γυ­ναί­κα κα­τοι­κεί, συ­ντη­ρεί και εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται την εν λόγω κα­τοι­κία επί 18 χρό­νια. Από το 2014 έχει προ­βεί σε νο­μι­μο­ποί­η­ση αλ­λα­γών (με­τα­τρο­πή χώρων, κα­τα­σκευή πι­σί­νας, κήπου, πέρ­γκο­λας κ.λπ.) πλη­ρώ­νο­ντας στο Δη­μό­σιο και λαμ­βά­νο­ντας όλες τις απαι­τού­με­νες άδειες. Από το Υπουρ­γείο Του­ρι­σμού έχει εκ­δο­θεί ΜΗΤΕ για λει­τουρ­γία του­ρι­στι­κής επι­πλω­μέ­νης έπαυ­λης.

Πέρα από τη νο­μι­κή κα­το­χύ­ρω­ση με πρά­ξεις και τεκ­μή­ρια χρη­σι­κτη­σί­ας, υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι ου­δέ­πο­τε κά­ποιος διεκ­δί­κη­σε την ιδιο­κτη­σία αυτή – μέχρι τη στιγ­μή που εμ­φα­νί­στη­κε ο υπερ­θε­μα­τι­στής. Το ακί­νη­το, πέρα από κα­τοι­κία, απο­τε­λεί κύρια πηγή ει­σο­δή­μα­τος μέσω μι­σθώ­σε­ων, ήδη προ­κρα­τη­μέ­νων για τη φε­τι­νή του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο.

Η ανα­κο­πή στη­ρί­ζε­ται σε τρεις βα­σι­κούς άξο­νες:

1. Κα­τα­πά­τη­ση του εμπράγ­μα­του δι­καιώ­μα­τος της νό­μι­μης κα­το­χής και νομής με επί­κλη­ση χρη­σι­κτη­σί­ας και προ­σκό­μι­ση απο­δει­κτι­κών εγ­γρά­φων.

2. Ακυ­ρό­τη­τα των δια­δι­κα­στι­κών πρά­ξε­ων της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, αφού οι επι­δό­σεις έγι­ναν σε τρίτο – μη εξου­σιο­δο­τη­μέ­νο αντί­κλη­το – γε­γο­νός που υπο­νο­μεύ­ει εξ αρχής τη δια­δι­κα­σία.

3. Κα­τα­χρη­στι­κή άσκη­ση δι­καιώ­μα­τος και δόλος, καθώς η τρά­πε­ζα και οι δια­χει­ρί­στριες εται­ρεί­ες όφει­λαν – και μπο­ρού­σαν – να δια­κρί­νουν με­τα­ξύ των δύο ακι­νή­των και να ενερ­γή­σουν κατά των πραγ­μα­τι­κών οφει­λε­τών.

Προς νέα δίκη και πο­λι­τι­κή διά­στα­ση

Η υπό­θε­ση έχει ήδη κοι­νο­ποι­η­θεί στον αρ­μό­διο Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου, ενώ η νο­μι­κή εκ­πρό­σω­πος του θύ­μα­τος δη­λώ­νει ότι επί­κει­ται κα­τά­θε­ση μη­νυ­τή­ριας ανα­φο­ράς για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απάτη, κα­τά­χρη­ση δι­καιώ­μα­τος και ψευ­δείς δη­λώ­σεις σε δη­μό­σια έγ­γρα­φα. Πα­ράλ­λη­λα, η υπό­θε­ση ανα­μέ­νε­ται να λάβει διε­θνή διά­στα­ση, καθώς το θύμα είναι πο­λί­της κρά­τους-μέ­λους της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και εν­δέ­χε­ται να προ­σφύ­γει στο Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο Αν­θρω­πί­νων Δι­καιω­μά­των.

Η ανα­κο­πή ζητά την άμεση ανα­γνώ­ρι­ση του εμπράγ­μα­του δι­καιώ­μα­τος κα­το­χής και την ακύ­ρω­ση της κα­τα­κυ­ρω­τι­κής έκ­θε­σης πλει­στη­ρια­σμού. Ζητεί επί­σης την προ­σω­ρι­νή δια­τή­ρη­ση της νομής της κα­τοι­κί­ας και την απο­τρο­πή κάθε από­πει­ρας απο­βο­λής της.

Η ουσία: μπο­ρεί να σου πά­ρουν το σπίτι, ακόμη κι αν πλη­ρώ­νεις;

Το ζή­τη­μα ξε­περ­νά τα όρια μίας ιδιω­τι­κής δια­φο­ράς. Αγ­γί­ζει το πυ­ρή­να του κρά­τους δι­καί­ου και της ασφά­λειας συ­ναλ­λα­γών. Όταν μία γυ­ναί­κα που ζει επί 18 χρό­νια στη χώρα, πλη­ρώ­νει δά­νειο, λο­γα­ρια­σμούς και φό­ρους, μπο­ρεί να χάσει το σπίτι της χωρίς να χρω­στά τί­πο­τα, τότε δεν πρό­κει­ται για απλό λάθος. Πρό­κει­ται για απο­δό­μη­ση του νο­μι­κού πο­λι­τι­σμού και του δι­καιώ­μα­τος στην ιδιο­κτη­σία.

Η ανα­κο­πή – εφό­σον ευ­δο­κι­μή­σει – θα απο­τε­λέ­σει νο­μι­κό προη­γού­με­νο και κα­μπα­νά­κι για τις πρα­κτι­κές των πλει­στη­ρια­σμών στην Ελ­λά­δα. Εάν όμως απορ­ρι­φθεί, τότε πολ­λοί ιδιο­κτή­τες – ακόμα κι αν δεν χρω­στούν – θα ανα­ρω­τη­θούν: Πόσο ασφα­λής είναι τε­λι­κά η πε­ριου­σία μου;