Καταγγελία-βόμβα Βρετανίδας κατοίκου Ρόδου: Εζησε 18 χρόνια στο σπίτι της και της το πήραν σε πλειστηριασμό χωρίς να χρωστάει ούτε… σεντ!!!

• Ενα ακί­νη­το, δύο ιδιο­κτή­τες, καμία ενη­μέ­ρω­ση • “Μου πήραν το σπίτι μου με πλει­στη­ρια­σμό… που δεν ήταν καν δικό τους” • Δι­κα­στι­κή θύ­ελ­λα μετά τις απο­κα­λύ­ψεις για πι­θα­νή κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απάτη • Υπό­θε­ση με διε­θνείς προ­ε­κτά­σεις και τρα­πε­ζι­κές ευ­θύ­νες οδη­γεί­ται σε αστι­κά και ποι­νι­κά δι­κα­στή­ρια

Στην καρ­διά του Αι­γαί­ου, εκεί όπου η Ρόδος συν­δυά­ζει αρ­χαιό­τη­τα, του­ρι­σμό και ευ­ρω­παϊ­κή νο­μι­μό­τη­τα, εκτυ­λίσ­σε­ται μία ιστο­ρία που σα­ρώ­νει με ορμή τα θε­μέ­λια της έν­νοιας της ιδιο­κτη­σί­ας και της δι­καιο­σύ­νης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακί­νη­τα αλ­λά­ζουν χέρια μέσω πλει­στη­ρια­σμών. Είναι όμως ίσως η πρώτη φορά που το σπίτι που «χά­θη­κε» δεν ανήκε σε εκεί­νον που όφει­λε – αλλά σε μία γυ­ναί­κα που όχι μόνο δεν είχε καμία οφει­λή, αλλά ούτε καν ει­δο­ποι­ή­θη­κε.

Η υπό­θε­ση που απο­κα­λύ­πτε­ται τώρα δεν είναι ένα ακόμη «πα­ρά­δειγ­μα τρα­πε­ζι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας». Είναι ένα ρήγμα στον ίδιο τον νο­μι­κό πο­λι­τι­σμό της χώρας.

Η πρω­τα­γω­νί­στρια της υπό­θε­σης, – μια Βρε­τα­νί­δα, εγκα­τε­στη­μέ­νη στη Ρόδο από το 2007 — ζούσε σε ακί­νη­το το οποίο απέ­κτη­σε νό­μι­μα, απο­πε­ρά­τω­σε, εξό­φλη­σε φο­ρο­λο­γι­κά και το οποίο είχε πλή­ρως κα­τα­χω­ρη­θεί στα βι­βλία του κτη­μα­το­λο­γί­ου. Ακόμη πιο εντυ­πω­σια­κό είναι πως η ίδια έλαβε το 2007 δά­νειο από ελ­λη­νι­κή συ­στη­μι­κή τρά­πε­ζα, με προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης στις συ­γκε­κρι­μέ­νες ιδιο­κτη­σί­ες που αγό­ρα­σε και δια­μόρ­φω­σε, και το εξυ­πη­ρε­τεί πλή­ρως έως σή­με­ρα, χωρίς κα­θυ­στέ­ρη­ση, χωρίς ρύθ­μι­ση, χωρίς κα­θυ­στέ­ρη­ση ούτε μίας ημέ­ρας.

Στο επί­κε­ντρο της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται ει­δι­κό­τε­ρα μία γυ­ναί­κα που, εδώ και σχε­δόν δύο δε­κα­ε­τί­ες, είχε εγκα­τα­στα­θεί στη Γλύ­στρα Λάρ­δου, στο νησί της Ρόδου. Απέ­κτη­σε ημι­τε­λή κα­τοι­κία το 2007, την απο­πε­ρά­τω­σε με ίδια κε­φά­λαια και νό­μι­μη δα­νειο­δό­τη­ση, προ­ση­μειώ­νο­ντας τα συ­γκε­κρι­μέ­να τμή­μα­τα του ακι­νή­του (υπό­γειο, ισό­γειο, γκα­ράζ, πρώτο όροφο).

Και όμως, πριν λίγες ημέ­ρες της ανα­κοι­νώ­θη­κε πως το σπίτι της δεν είναι πια δικό της. Το σοκ δεν ήταν απλώς συ­ναι­σθη­μα­τι­κό. Ήταν δο­μι­κό, πο­λι­τι­κό, θε­σμι­κό. Πα­ρου­σία του νέου φε­ρό­με­νου ιδιο­κτή­τη και του δι­κη­γό­ρου του, της ανα­κοι­νώ­θη­κε σε συ­νά­ντη­ση στη Ρόδο πως το ακί­νη­τό της πλει­στη­ριά­στη­κε λόγω οφει­λών άλλων προ­σώ­πων — και πως πρέ­πει να το εγκα­τα­λεί­ψει. Με βάση τα έγ­γρα­φα που πα­ρου­σί­α­σε — απέ­κτη­σε μέσω πλει­στη­ρια­σμού το ακί­νη­το για πε­ρί­που 323.000 ευρώ.

Ο άν­δρας αυτός, δή­λω­νε υπερ­θε­μα­τι­στής πλει­στη­ρια­σμού που έγινε νό­μι­μα ενώ­πιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου. Ου­σια­στι­κά, απαι­τού­σε να αδειά­σει την κα­τοι­κία της μέσα σε λίγες μέρες για να εγκα­τα­στα­θεί ο ίδιος.

Από εκεί­νη τη στιγ­μή, ξε­κί­νη­σε ένας νο­μι­κός και υπαρ­ξια­κός εφιάλ­της. Η γυ­ναί­κα λι­πο­θύ­μη­σε από την ψυ­χι­κή πίεση.

Με­τα­φέρ­θη­κε από το γρα­φείο του αγο­ρα­στή στο γρα­φείο της δι­κη­γό­ρου της κ. Δω­ρο­θέ­ας Αθα­να­σά­κη. Εκεί απο­κα­λύ­φθη­καν στα­δια­κά τα δε­δο­μέ­να μίας υπό­θε­σης που, αν επι­βε­βαιω­θεί, συ­νι­στά μία από τις με­γα­λύ­τε­ρες στρε­βλώ­σεις τρα­πε­ζι­κού πλει­στη­ρια­σμού των τε­λευ­ταί­ων ετών.

Το ακί­νη­το στο οποίο δια­μέ­νει, ανή­κει στο ίδιο οι­κο­δο­μι­κό τε­τρά­γω­νο με πα­ρα­κεί­με­νο δια­μέ­ρι­σμα, επί­σης πω­λη­θέν το 2007-2008 σε άλ­λους βρε­τα­νούς υπη­κό­ους.

Εκεί­νοι — σε αντί­θε­ση με την πα­θού­σα — δεν κα­τοι­κού­σαν πια στο ακί­νη­το, δεν το συ­ντη­ρού­σαν, και δεν εξυ­πη­ρε­τού­σαν το δά­νειο που είχαν λάβει επί­σης από την ίδια Τρά­πε­ζα. Το ακί­νη­τό τους εγκα­τα­λεί­φθη­κε.

Η τρά­πε­ζα ξε­κί­νη­σε δια­δι­κα­σία κα­τά­σχε­σης και πλει­στη­ρια­σμού, την οποία δια­χει­ρί­στη­κε εται­ρεία εί­σπρα­ξης απαι­τή­σε­ων με έδρα το εξω­τε­ρι­κό.

Οι λε­πτο­μέ­ρειες που ακο­λού­θη­σαν επι­βε­βαιώ­νουν ένα δυ­στο­πι­κό σκη­νι­κό: η πλει­στη­ρια­σμέ­νη ιδιο­κτη­σία δεν ήταν αυτή της εντο­λέ­ως της, αλλά η γει­το­νι­κή, που ανήκε σε δύο Βρε­τα­νούς υπη­κό­ους, τους οποί­ους κα­νείς δεν είχε δει στο ακί­νη­το εδώ και χρό­νια. Οι συ­γκε­κρι­μέ­νοι δεν εξυ­πη­ρε­τού­σαν το δά­νειό τους, και οι δια­χει­ρί­στριες εται­ρεί­ες, μαζί με την ίδια την τρά­πε­ζα, ξε­κί­νη­σαν τη δια­δι­κα­σία πλει­στη­ρια­σμού. Όμως, όπως κα­ταγ­γέλ­λε­ται, πε­ριέ­γρα­ψαν λαν­θα­σμέ­να το ακί­νη­το — ή ίσως σκό­πι­μα, με απο­τέ­λε­σμα το ακί­νη­το της γυ­ναί­κας να κα­τα­κυ­ρω­θεί σε άλλον, ενώ το δά­νειό της πα­ρα­μέ­νει απο­λύ­τως ενή­με­ρο.

Το κλει­δί βρί­σκε­ται στην ιστο­ρία του οι­κο­δο­μι­κού τε­τρα­γώ­νου. Το οι­κό­πε­δο είχε διαι­ρε­θεί σε δύο ορι­ζό­ντιες ιδιο­κτη­σί­ες, με ακρι­βείς κα­τα­νο­μές (Υ1, Υ2, Ι1, Ι2, G1, G2, Α1, Α2), τις οποί­ες γνώ­ρι­ζε λε­πτο­με­ρώς η Τρά­πε­ζα και οι αρ­μό­διοι εκτι­μη­τές. Καθώς οι δύο ιδιο­κτη­σί­ες πω­λή­θη­καν και δα­νειο­δο­τή­θη­καν ξε­χω­ρι­στά, ήταν αυ­το­νό­η­το πως η κάθε ορι­ζό­ντια μο­νά­δα είχε σαφή ταυ­τό­τη­τα, και αυτή είχε απο­τυ­πω­θεί στο Κτη­μα­το­λό­γιο, στις προ­ση­μειώ­σεις, στα συμ­βό­λαια και στους φα­κέ­λους δα­νει­σμού. Όμως κάπου εκεί — είτε από προ­χει­ρό­τη­τα είτε από σκο­πι­μό­τη­τα — έγινε το μοι­ραίο μπέρ­δε­μα. Και αντί να πλει­στη­ρια­στεί το πραγ­μα­τι­κά εγκα­τα­λειμ­μέ­νο και οφει­λό­με­νο ακί­νη­το, κα­τα­κυ­ρώ­θη­κε το λάθος.

Όμως, το πώς από το εγκα­τα­λειμ­μέ­νο ακί­νη­το οδη­γη­θή­κα­με στην εκ­πλει­στη­ρί­α­ση της κα­τοι­κί­ας μίας άλλης γυ­ναί­κας, που ου­δέ­πο­τε έπαψε να πλη­ρώ­νει, είναι ένα μυ­στή­ριο — ή, όπως λέει η κα Αθα­να­σά­κη, «ένα ορ­γα­νω­μέ­νο λάθος που έχει ονο­μα­τε­πώ­νυ­μα».

Σε εξώ­δι­κο που απέ­στει­λε η δι­κη­γό­ρος κα­ταγ­γέλ­λει πα­ρα­λεί­ψεις, πα­ρα­τυ­πί­ες και ίσως δόλο. Καμία ει­δο­ποί­η­ση δεν επι­δό­θη­κε στην πραγ­μα­τι­κή κά­τοι­κο του ακι­νή­του. Η πε­ρι­γρα­φή του εκ­πλει­στη­ρια­ζό­με­νου ακι­νή­του, σύμ­φω­να με όσα έχουν μέχρι στιγ­μής προ­κύ­ψει, είναι πρό­χει­ρη, ίσως σκό­πι­μα ασα­φής, και πε­ρι­λαμ­βά­νει ση­μεία που αντι­στοι­χούν στη νό­μι­μη και ενή­με­ρη ιδιο­κτη­σία.

Η τρά­πε­ζα και οι εκτι­μη­τές, όμως, γνώ­ρι­ζαν τις ιδιο­κτη­σί­ες. Γνώ­ρι­ζαν σε ποια κα­τοι­κία μένει άν­θρω­πος. Και είχαν πρό­σβα­ση στα στοι­χεία των οφει­λε­τών και των μη οφει­λε­τών. Τότε, γιατί δεν ενη­μέ­ρω­σαν τη γυ­ναί­κα που, κυ­ριο­λε­κτι­κά, έχασε το σπίτι της χωρίς να της ανή­κει το χρέος;

Η απά­ντη­ση, εφό­σον δεν έρθει από τους εμπλε­κό­με­νους, θα δοθεί από τα δι­κα­στή­ρια. Το ζή­τη­μα δεν είναι μόνο αστι­κό. Είναι πλέον και ποι­νι­κό.

Η κ. Αθα­να­σά­κη δη­λώ­νει πως θα υπο­βά­λει μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απάτη, ψευδή κα­τα­χώ­ρι­ση σε δη­μό­σια έγ­γρα­φα, από­πει­ρα υφαρ­πα­γής ιδιο­κτη­σί­ας και κα­τά­χρη­ση δι­καιώ­μα­τος. Θα ζη­τή­σει ακύ­ρω­ση του πλει­στη­ρια­σμού, ανα­στο­λή κάθε πρά­ξης απο­βο­λής, και πλήρη απο­ζη­μί­ω­ση για την ηθική και υλική ζημιά της εντο­λέ­ως της.

Ταυ­τό­χρο­να, η υπό­θε­ση έχει κοι­νο­ποι­η­θεί στην Ει­σαγ­γε­λία Ρόδου, στον υπουρ­γό Δι­καιο­σύ­νης και στο Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο Αν­θρω­πί­νων Δι­καιω­μά­των.

Αν ισχύ­ουν όλα όσα κα­ταγ­γέλ­λο­νται, τότε δεν έχου­με να κά­νου­με με ένα «λάθος» ή ένα γρα­φειο­κρα­τι­κό κενό. Έχου­με ένα ορ­γα­νω­μέ­νο μο­ντέ­λο πα­ρά­καμ­ψης των εγ­γυ­ή­σε­ων του αστι­κού και συ­νταγ­μα­τι­κού δι­καί­ου, ένα σύ­στη­μα όπου δεν έχει ση­μα­σία ποιος πλη­ρώ­νει ή ποιος ζει σε ένα σπίτι, αλλά το ποιος δεν θα το υπε­ρα­σπι­στεί αρ­κε­τά γρή­γο­ρα.

Η κοι­νω­νι­κή διά­στα­ση είναι εξί­σου έντο­νη. Σε ένα πε­ρι­βάλ­λον όπου τα σπί­τια των πο­λι­τών πλει­στη­ριά­ζο­νται με click, οι ει­δο­ποι­ή­σεις πα­ρα­δί­δο­νται σε ανύ­παρ­κτους αντί­κλη­τους και οι πλειο­δό­τες εμ­φα­νί­ζο­νται αιφ­νι­δια­στι­κά με εντο­λή απο­μά­κρυν­σης, η έν­νοια του «σπι­τιού» ως κα­τα­φύ­γιο και ιδιο­κτη­σία τί­θε­ται υπό κα­τάρ­ρευ­ση. Και μαζί της, η έν­νοια του κρά­τους Δι­καί­ου.

Το δια­κύ­βευ­μα δεν είναι πια μόνο ένα σπίτι. Είναι αν μπο­ρεί, στη σύγ­χρο­νη Ελ­λά­δα, κά­ποιος να ζει επί χρό­νια εντός της νο­μι­μό­τη­τας, να εξυ­πη­ρε­τεί το δά­νειό του και παρ’ όλα αυτά, να του ζη­τεί­ται να φύγει από την ιδιο­κτη­σία του με συ­νο­πτι­κές δια­δι­κα­σί­ες. Αν επι­βε­βαιω­θούν τα όσα ισχυ­ρί­ζε­ται η εντο­λέ­ας της κ. Αθα­να­σά­κη, τότε δεν έχου­με να κά­νου­με με λάθος. Έχου­με να κά­νου­με με τον φόβο κάθε νο­μο­τα­γούς πο­λί­τη που ξυπνά και μα­θαί­νει ότι το σπίτι του δεν του ανή­κει πια.

Και αυτό, στην Ευ­ρώ­πη του 2025, δεν μπο­ρεί να γίνει απο­δε­κτό.