Καταδίκη δύο Ροδιτών για εκβίαση με αφορμή εργατικό ατύχημα

Ποινή φυ­λά­κι­σης 5 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή επέ­βα­λε το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου σε έναν άνδρα 38 ετών και τη σύ­ζυ­γό του, 39 ετών, οι οποί­οι φέ­ρο­νται να επι­χεί­ρη­σαν να εκ­βιά­σουν τον ερ­γο­δό­τη του πρώ­του, ζη­τώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση δε­κά­δων χι­λιά­δων ευρώ με απει­λές για προ­σφυ­γή στη Δι­καιο­σύ­νη και στις ασφα­λι­στι­κές αρχές.

Ο πρώ­τος πα­ρέ­στη με συ­νή­γο­ρο τον κ. Κώστα Δένδη.

Σύμ­φω­να με τη δι­κο­γρα­φία, το πε­ρι­στα­τι­κό εκτυ­λί­χθη­κε τον Ιού­λιο του 2017 σε ερ­γο­τά­ξιο που αφο­ρού­σε ερ­γα­σί­ες στη Μονή Πα­να­γί­ας Τσα­μπί­κας. Ο 38χρο­νος ερ­γα­ζό­ταν εκεί ως οι­κο­δό­μος όταν τραυ­μα­τί­στη­κε, με απο­τέ­λε­σμα να υπο­στεί θλα­στι­κό τραύ­μα στην αρι­στε­ρή πλευ­ρά του σώ­μα­τός του και να χρεια­στεί χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση.

Ο ερ­γο­δό­της του, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τις δυ­σκο­λί­ες, του έδωσε συ­νο­λι­κά 450 ευρώ για την κά­λυ­ψη των πρώ­των εξό­δων, υπο­στη­ρί­ζο­ντας όμως ότι δεν έφερε ευ­θύ­νη για το συμ­βάν, το οποίο χα­ρα­κτή­ρι­σε ως κα­θα­ρό ατύ­χη­μα λόγω αμέ­λειας του ίδιου του πα­θό­ντος.

Ωστό­σο, λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα ξε­κί­νη­σαν οι πιέ­σεις. Όπως προ­έ­κυ­ψε από τις κα­τα­θέ­σεις, η 39χρονη σύ­ζυ­γος του τραυ­μα­τι­σθέ­ντος επι­κοι­νώ­νη­σε τη­λε­φω­νι­κά με τον ερ­γο­λά­βο, ζη­τώ­ντας να προ­σλά­βει πλή­ρως τον άνδρα της με μισθό 250 ευρώ για διά­στη­μα 50 μηνών – δη­λα­δή συ­νο­λι­κά 12.500 ευρώ – και ταυ­τό­χρο­να να δε­σμευ­τεί ότι δεν θα τον απο­λύ­σει για όλο αυτό το διά­στη­μα.

Σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, του ξε­κα­θά­ρι­σε πως αν δεν δε­χτεί, θα κα­τα­θέ­σουν μή­νυ­ση ενα­ντί­ον του για υπαι­τιό­τη­τα στο ατύ­χη­μα και θα προ­χω­ρή­σουν και σε επί­ση­μη κα­ταγ­γε­λία στο ΙΚΑ, γε­γο­νός που εν­δέ­χε­ται να έχει σο­βα­ρές νο­μι­κές και οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες για τον ερ­γο­δό­τη. Μά­λι­στα, λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, ο 38χρο­νος φέ­ρε­ται να επα­νήλ­θε, αυτή τη φορά μειώ­νο­ντας τη συ­νο­λι­κή απαί­τη­ση, ζη­τώ­ντας 200 ευρώ εβδο­μα­διαί­ως για τους επό­με­νους 50 μήνες – δη­λα­δή πε­ρί­που 40.000 ευρώ – δια­τη­ρώ­ντας όμως τον ίδιο εκ­βια­στι­κό τόνο.

Ο ερ­γο­δό­της αρ­νή­θη­κε να υπο­κύ­ψει στις απει­λές. Αντι­θέ­τως, προ­σέ­φυ­γε άμεσα στις δι­κα­στι­κές αρχές, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας το πε­ρι­στα­τι­κό και πα­ρα­δί­δο­ντας στοι­χεία που, κατά την κρίση των διω­κτι­κών αρχών, επι­βε­βαί­ω­ναν τον εκ­βια­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα της συ­μπε­ρι­φο­ράς των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων.

Κατά την πρω­το­βάθ­μια εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι ενήρ­γη­σαν με κοινό δόλο και από κοι­νού, με σκοπό να απο­σπά­σουν πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος από τον ερ­γο­λά­βο, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως μοχλό πί­ε­σης την απει­λή μη­νύ­σε­ων και διοι­κη­τι­κών κα­ταγ­γε­λιών. Το στοι­χείο που βά­ρυ­νε ιδιαί­τε­ρα ήταν ότι η πράξη αυτή δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε από επι­λο­γή τους, αλλά επει­δή ο παθών δεν ενέ­δω­σε.

Το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο τους είχε κρί­νει ενό­χους για από­πει­ρα εκ­βί­α­σης και επέ­βα­λε σε κα­θέ­ναν ποινή φυ­λά­κι­σης ενός έτους.