Ο Φώτης Μάγγος αποχαιρετά τον ιερέα που ήταν επί 55 χρόνια στυλοβάτης των Λειψών

Τον ιερέα που ήταν στυ­λο­βά­της του νησιού του και το υπη­ρέ­τησε για 55 ολό­κληρα χρόνια απο­χαι­ρετά με μια συγκι­νη­τική ανάρ­τηση ο δήμαρ­χος Λειψών κ. Φώτης Μάγγος.

Τα λόγια του απο­τυ­πώ­νουν την προ­σω­πι­κό­τητα του ιερέα που έφυγε από τη ζωή και το μεγάλο έργο του στους Λειψούς.

«Δεν ήταν μόνο ο ιερέας μας. Ήταν ο άνθρω­πός μας. Χτί­στηκε γύρω του μια ολό­κληρη κοι­νό­τητα, κι εκείνος φρό­ντισε να τη δυνα­μώ­σει, να τη στη­ρί­ξει, να την κρα­τή­σει ενωμένη. Έκανε έργο μεγάλο ενερ­γο­ποιώ­ντας τις αδελ­φό­τη­τες της Αυστρα­λίας και της Αμε­ρι­κής, όπως σχολεία, θρη­σκευ­τι­κούς και κοι­νό­χρη­στους χώρους, ναούς και πολλά άλλα. Του πιστώ­νουμε επίσης την απο­κλει­στι­κό­τητα της ανά­δει­ξης του θαύ­μα­τος της εικόνας της Πανα­γιάς του Χάρου που σήμερα απο­τε­λεί το μεγα­λύ­τερο θρη­σκευ­τικό γεγονός του τόπου μας με παγκό­σμια απήχηση σε όλη την ορθο­δο­ξία», τονίζει.

Η ανάρ­τηση του ανα­λυ­τικά:

Με βαθιά θλίψη αλλά και απέ­ρα­ντη ευγνω­μο­σύνη, απο­χαι­ρε­τούμε μία απ τις πιο εμβλη­μα­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες του νησιού μας . Τον πνευ­μα­τικό μας πατέρα, τον ιερέα μας, τον Αρχι­μαν­δρίτη Νικη­φόρο Κου­μουν­δούρο.

Ο πατέρας Νικη­φό­ρος υπη­ρέ­τησε την ενορία των Λειψών και όλους εμάς για 55 ολό­κληρα χρόνια. Μισός αιώνας και παρα­πάνω, γεμάτος αφο­σί­ωση, προ­σφορά, πίστη και αγάπη. Η κρυ­στάλ­λινη φωνή του αντη­χούσε στην εκκλη­σία μας, δίνο­ντάς μας ελπίδα και δύναμη. Αλλά η μεγα­λύ­τερη δύναμή του δεν ήταν η φωνή του — ήταν η ψυχή του.

Ήταν δίπλα μας σε κάθε χαρά και κάθε λύπη. Πάντρεψε τους γονείς μας, πάντρεψε εμάς, βάφτισε τα παιδιά μας. Τρεις γενιές μεγά­λω­σαν με την ευχή και την καθο­δή­γησή του. Και πάντα, όταν χρεια­ζό­μα­σταν έναν λόγο παρη­γο­ριάς, μια κου­βέ­ντα να μας σηκώσει, ο πατέρας Νικη­φό­ρος ήταν εκεί.

Δεν ήταν μόνο ο ιερέας μας. Ήταν ο άνθρω­πός μας. Χτί­στηκε γύρω του μια ολό­κληρη κοι­νό­τητα, κι εκείνος φρό­ντισε να τη δυνα­μώ­σει, να τη στη­ρί­ξει, να την κρα­τή­σει ενωμένη. Έκανε έργο μεγάλο ενερ­γο­ποιώ­ντας τις αδελ­φό­τη­τες της Αυστρα­λίας και της Αμε­ρι­κής, όπως σχολεία, θρη­σκευ­τι­κούς και κοι­νό­χρη­στους χώρους, ναούς και πολλά άλλα.

Του πιστώ­νουμε επίσης την απο­κλει­στι­κό­τητα της ανά­δει­ξης του θαύ­μα­τος της εικόνας της Πανα­γιάς του Χάρου που σήμερα απο­τε­λεί το μεγα­λύ­τερο θρη­σκευ­τικό γεγονός του τόπου μας με παγκό­σμια απήχηση σε όλη την ορθο­δο­ξία.

Είχα την τιμή και τη χαρά να τον υπη­ρε­τήσω και εγώ για αρκετά χρόνια ως παιδί στο ιερό.

Εκείνο που θα θυμάμαι πάντα είναι ο θαυ­μα­σμός που μου προ­κα­λούσε με τη στι­βα­ρό­τητα των κηρυγ­μά­των του και τη σιγου­ριά που εξέ­πε­μπε την ώρα της θείας λει­τουρ­γίας. Μας επη­ρέ­ασε όλους, μας γαλού­χησε.

Σήμερα, το νησί μας απο­χαι­ρετά έναν θρη­σκευ­τικό στυ­λο­βάτη . Όμως ο πατέρας Νικη­φό­ρος δεν φεύγει από κοντά μας. Θα ζει πάντα στις προ­σευ­χές μας, στις ανα­μνή­σεις μας, στις εκκλη­σίες μας, στα μνη­μό­συνα, στις λει­τουρ­γίες που θα τον θυμού­νται και θα τον μνη­μο­νεύ­ουν.

Ας τον απο­χαι­ρε­τή­σουμε λοιπόν όπως του αξίζει: με σεβασμό, με αγάπη και με την υπό­σχεση πως η παρα­κα­τα­θήκη του θα μείνει ζωντανή.

Καλό παρά­δεισο, πατέρα Νικη­φόρε.

Αιώνια η μνήμη σου.