Η απεργία της 9ης Απριλίου είναι η συνέχεια ενός κινήματος που κτίζεται

Έχουν περάσει μόνο λίγες μέρες από την μεγα­λειώδη πανελ­λα­δική απεργία που συντά­ραξε την χώρα μας και μαζί την εργο­δο­σία και την κυβέρ­νηση. Που άφησε ένα πολύ σημα­ντικό απο­τύ­πωμα στον αγώνα της εργα­τι­κής τάξης και του λαού, στην πάλη που δίνει απέ­να­ντι σε ένα σύστημα που δεν λογα­ριά­ζει την ανθρώ­πινη ζωή, που ανα­δεί­χθηκε με το έγκλημα στα Τέμπη.

Το σύνθημα «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» που έχει σφρα­γί­σει τις κινη­το­ποι­ή­σεις των τελευ­ταίων δύο χρόνων. Ανέ­δειξε το βασικό δίλλημα που πρέπει να φέρει στο κέντρο της προ­σο­χής του κάθε εργα­ζό­με­νος. Τα σωμα­τεία που είμαστε μπροστά εδώ και δυο χρόνια στους αγώνες, δια­λέ­γουμε τη ζωή, ένα καλύ­τερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας και σε αυτόν τον δρόμο πρέπει να βαδί­σουν ακόμα περισ­σό­τε­ροι εργα­ζό­με­νοι ακόμα περισ­σό­τερα συν­δι­κάτα.

Μπροστά μας έχουμε την απεργία στις 9 του Απρίλη, δεν είναι απλά μια μάχη για τους μισθούς και τις συμ­βά­σεις όπως μπορεί κάποιοι να θέλουν να περά­σουν. Η απεργία αυτή είναι η συνέ­χεια ενός κινή­μα­τος που χτί­ζε­ται το οποίο δεν συμ­βι­βά­ζε­ται με τα ψίχουλα, δεν παγι­δεύ­ε­ται κάτω από κάλπικα διλ­λή­ματα, δεν εφη­συ­χά­ζει στην λογική του μικρό­τε­ρου κακού.

Οι εργα­ζό­με­νοι που βάδισαν τον δρόμο του αγώνα ξέρουν καλά ότι οι μάχες που έδωσαν στρί­μω­ξαν την κυβέρ­νηση έφεραν στο προ­σκή­νιο τη δίκη που πήγε να θαφτεί, ακύ­ρω­σαν το σχέδιο της συγκά­λυ­ψης. Δεν θα στα­μα­τή­σουμε αν δεν απο­δο­θούν οι ποι­νι­κές και πολι­τι­κές ευθύνες όσο ψηλά και αν βρί­σκο­νται ορι­σμέ­νοι, ακόμα και για τον πρω­θυ­πουργό της χώρας. Δεν θα στα­μα­τή­σουμε αν δεν εμπο­δί­σουμε αυτό το νέο έγκλημα, της συγκά­λυ­ψης. Της συγκά­λυ­ψης όχι μόνο των υπευ­θύ­νων αλλά και των πραγ­μα­τι­κών αιτιών που οδή­γη­σαν στο έγκλημα στα Τέμπη και γεννάει συνεχώς και άλλα σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Για αυτό και είναι ανάγκη κάθε σωμα­τείο και κάθε εργα­ζό­με­νος να μπει μπροστά για την επι­τυ­χία της απερ­γίας στις 9 του Απρίλη, να απο­τε­λέ­σει συνέ­χεια της απερ­γίας στις 28 Φλεβάρη που ήταν μια ιστο­ρική απερ­γιακή μάχη που δόθηκε πραγ­μα­τικά απέ­να­ντι σε θεούς και δαί­μο­νες. Απέ­να­ντι στην κυβέρ­νηση της ΝΔ, με ευθυ­γραμ­μι­σμένα τα παπα­γα­λά­κια της στα Μέσα Μαζικής Ενη­μέ­ρω­σης. Που επι­δί­ωξε να υπο­νο­μεύ­σει τις κινη­το­ποι­ή­σεις, μιλώ­ντας για «εθνικό πένθος», προ­σπά­θησε να κρα­τή­σει καθη­λω­μέ­νους τους εργα­ζό­με­νους και τον λαό στα σπίτια του, κιν­δυ­νο­λο­γώ­ντας για προ­βο­κά­τσιες και «απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση». Όμως δεν τις πέρασε!!

Κυβέρ­νηση και εργο­δο­σία προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο να πείσουν ότι δεν φταίει το κέρδος για το έγκλημα των Τεμπών, ότι δεν φταίει το κέρδος που οι χώροι δου­λειάς έχουν μετα­τρα­πεί σε αρένες θανάτου, 300 νεκροί σε δύο χρόνια, μόλις τις τελευ­ταίες ημέρες μετράμε τέσ­σε­ρις νεκρούς συνα­δέλ­φους. Ότι δεν φταίει το κέρδος που έχει μετα­τρα­πεί η ζωή μας σε μια «απέ­ρα­ντη κοιλάδα των Τεμπών»!

Σε όλους τους κλάδους, σε όλους τους χώρους και στο νησί μας αυτό το ξέρουμε καλά, ξέρουμε ότι το Του­ρι­στικό Θαύμα χτί­ζε­ται πάνω στους τσα­κι­σμέ­νους σωμα­τικά και ψυχικά Ξενο­δο­χου­πάλ­λη­λους, ξέρουμε ότι τα τερά­στια έργα στις κατα­σκευές που γίνο­νται κάθε χρόνο αφήνουν σακα­τα­μέ­νους εργάτες, ξέρουμε ότι η εντα­τι­κο­ποί­ηση στο εμπόριο αλλά και η λογική “όλοι για όλα” ανα­γκά­ζει τους εργα­ζό­με­νους να ζούνε καθη­με­ρινά με τον κίνδυνο ένος ατυ­χή­μα­τος, ενώ τους δημιουρ­γεί συνεχώς και­νούρ­για μυο­σκε­λε­τικά προ­βλή­ματα.

Ο καθένας από εμάς ξέρει καλά ότι το έγκλημα στα Τέμπη ήταν απλά η κορυφή του παγό­βου­νου, ήταν η σταγόνα της αγα­νά­κτη­σης που ξεχεί­λησε το ποτήρι. Γιατί καθη­με­ρινά βλέ­πουμε δεκάδες πλευρές της ζωής  που μας λείπει το οξυγόνο.

Με την ακρί­βεια που έχει εκτι­να­χθεί, με την φορο­λο­γία που είναι δυσβά­στα­χτει για τους εργα­ζό­με­νους και τον λαό, με τους λογα­ρια­σμούς του ρεύ­μα­τος που έχουν φτάσει ταβάνι, την ίδια στιγμή που οι τρά­πε­ζες, οι βιο­μη­χα­νοί, οι εφο­πλι­στές, οι μεγάλοι όμιλοι στα σουπερ μάρκετ θησαυ­ρί­ζουν βγά­ζο­ντας κέρδη στις πλάτες του λαού.

Με την κατά­σταση που επι­κρα­τεί στο Νοσο­κο­μείο του νησιού μας αλλά και σε όλες της Δημό­σιες δομές υγείας με τις ελλεί­ψης που έχουν ξεπε­ρά­σει κάθε προη­γού­μενο, με  ασυ­ντή­ρη­τές υπο­δο­μές με χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα την πρό­σφατη διακοπή ρεύ­μα­τος, όπου δεν δούλεψε η γενή­τρια και έμεινε το Νοσο­κο­μείο του νησιού χωρίς ρεύμα για μεγάλο διά­στημα.

Με την κατά­σταση στα σχολεία που δεν γίνο­νται καν οι στοι­χειώ­δεις αντι­σει­σμική έλεγχοι αλλά και το πρό­σφατο παρά­δειγμα με το σχολείο του νησιού που βρέθηκε αμί­α­ντος με το οποίο τα παιδιά ερχό­ντου­σαν σε επαφή μεγάλο διά­στημα όπως και οι εργα­ζό­με­νοι στο σχολείο. Από την άλλη, κάνουν το σχολείο ακόμα πιο ταξικό – όπως με τον νόμο για τα Ωνάσεια Σχολεία για τους λίγους, που ψήφισαν η κυβέρ­νηση μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη δήθεν αντι­συ­στη­μική Κων­στα­ντο­πού­λου, κόντρα στους μαθητές και τους γονείς που ξεση­κώ­θη­καν.

Με τις ανύ­παρ­κτες υπο­δο­μές, που τις έχουν αφήσει να ρημά­ζουν και που φανε­ρώ­νε­ται κάθε φορά μπροστά στις φυσικές κατα­στρο­φές, το έχουμε δει στο νησί μας και με την μεγάλη πυρ­κα­γία πριν δύο χρόνια και με την πρό­σφατη πλυμ­μήρα που την ανυ­παρ­ξία αντι­πυ­ρι­κών μέτρων και αντι­πλημ­μυ­ρι­κών την βαφτί­ζουν πρω­τό­γνωρα φυσικά φαι­νό­μενα.

Με τα ενοίκια – φωτιά και το μαζικό ξεσπί­τωμα, το πέταγμα στον δρόμο μερο­κα­μα­τιά­ρη­δων, ηλι­κιω­μέ­νων, ατόμων με ανα­πη­ρία για να «εξυ­γιαν­θεί» το τρα­πε­ζικό σύστημα.

Με την εργα­σιακή ζούγκλα που έχουν δια­μορ­φώ­σει όλες οι κυβερ­νή­σεις μέχρι σήμερα, για να είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι οι επι­χει­ρη­μα­τι­κοί όμιλοι απο τις 13 και πλέον ελα­στι­κές συμ­βά­σεις που υπάρ­χουν στον κλάδο του Του­ρι­σμού έως τα 13ώρα δου­λειάς και την κοροι­δία της ψηφια­κής κάρτας. Μάλιστα μαζί με το ΠΑΣΟΚ, η κυβέρ­νηση της ΝΔ ψήφισε μόλις πριν λίγες μέρες τρο­πο­λο­γία που μειώνει τις ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές στους εργο­δό­τες για υπε­ρω­ρίες, νυχτε­ρινά και αργίες, κάνο­ντας ακόμα πιο φτηνή την εργα­τική δύναμη για την εργο­δο­σία και νομι­μο­ποιώ­ντας την εισφο­ρο­δια­φυγή. Την ίδια στιγμή που για την αύξηση του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας και την επέ­κταση του μιλάνε για τις αντοχές της οικο­νο­μίας. Απο ότι φαί­νε­ται αυτές οι αντοχές αφορούν μόνο τους εργάτες για τους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς όμιλους όλα με ένα νεύμα.

Για αυτο και ο αγώνας που πρέπε να δώσουμε σήμερα είναι για να ανα­σά­νουμε εμείς! Γιατί ξέρουμε καλά ότι πίσω από κάθε έγκλημα σε βάρος της εργα­τι­κής τάξης και του λαού κρύ­βο­νται οι ίδιοι ένοχοι και οι ίδιες αιτίες: Το κεφά­λαιο, το κράτος του, το κέρδος.

Γι’ αυτό χρειά­ζε­ται να δώσουμε συνέ­χεια με ένα κίνημα που θα δυνα­μώ­σει την αμφι­σβή­τηση και τη σύγκρουση του οργα­νω­μέ­νου λαού για την ανα­τροπή της βαρ­βα­ρό­τη­τας. Με την συμ­με­τοχή στη ζωή των συν­δι­κά­των, την αλλαγή των συσχε­τι­σμών παντού, σε βάρος των δυνά­μεων του συστή­μα­τος.

Για αυτό και πρέπει η απεργία στις 9 Απρίλη να στείλει το μήνυμα: Είμαστε απο­φα­σι­σμέ­νοι, πίσω δεν θα κάνουμε! Αυτή η ανα­μέ­τρηση προ­ϋ­πο­θέ­τει να μπουν περισ­σό­τε­ρες δυνά­μεις στη μάχη, με συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σίες απέ­να­ντι σε κυβέρ­νηση και εργο­δο­σία που θα δυνα­μώ­σει την τρο­μο­κρα­τία.

Οργα­νώ­νουμε από σήμερα κιόλας το σχέδιό μας, κάθε σωμα­τείο που στέ­κε­ται δίπλα στους εργα­ζό­με­νους και αγω­νί­ζε­ται για αυτούς μαζί με αυτούς είναι ανάγκη να κάνει πλατύ άνοιγμα, σε κάθε χώρο δου­λειάς, με σχέδιο επιμονή και παρέμ­βαση παντού. Με ζωντά­νια και αισιο­δο­ξία, για να μπουν στη μάχη κι άλλοι εργάτες, παντού, όπου ανα­πνέει, ζει και παλεύει η εργα­τική τάξη. Το απο­τέ­λε­σμα και αυτού του αγώνα θα δώσει και τη συνέ­χεια, μπροστά στην Πρω­το­μα­γιά και τους άλλους αγω­νι­στι­κούς σταθ­μούς που θα έχουμε μπροστά μας.

Στέλιος Φαρ­μα­κί­δης, Μέλος της Διοί­κη­σης του Εργα­τι­κού Κέντρου Ρόδου, εκλεγ­μέ­νος με την Δ.Α.Σ.