Γ. Φλωρίδης: Μόνο ο θεσμός της Δικαιοσύνης μπορεί να ερευνήσει την υπόθεση των Τεμπών και να αποδώσει ευθύνες

Στην τρα­γω­δία των Τεμπών, λίγο πριν συμπλη­ρω­θούν δύο χρόνια από το δυστύ­χημα, ανα­φέρ­θηκε, μιλώ­ντας στο Πρώτο Πρό­γραμμα, το πρωί της Πέμπτης, ο υπουρ­γός Δικαι­σού­νης, Γιώργος Φλω­ρί­δης.

“Σε αυτή την εθνική τρα­γω­δία των Τεμπών υπάρ­χουν δύο πλευρές” υπο­γράμ­μισε ο Υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης, κ. Φλω­ρί­δης, προ­σθέ­το­ντας, “Η μία είναι αυτή που αφορά αυτό κάθε αυτό το δυστύ­χημα, αυτήν κάθε αυτήν την τρα­γω­δία, από την οποίαν επήλθαν δυστυ­χώς οι θάνατοι σε νέους ανθρώ­πους και όπου η κυβέρ­νηση επι­μέ­νει σταθερά ότι ο μόνος θεσμός που μπορεί να ερευ­νή­σει την υπόθεση αυτή και να απο­δώ­σει συγκε­κρι­μέ­νες ευθύνες είναι ο θεσμός της δικαιο­σύ­νης. Υπάρ­χουν κάποιοι άλλοι που αμφι­σβη­τούν συθέ­μελα τη Δικαιο­σύνη. Και το ερώτημα είναι λοιπόν, ποιος θεσμός είναι αυτός που μπορεί να ερευ­νή­σει και να απο­δώ­σει ευθύνες για την τρα­γω­δία αυτή; Είναι ή δεν είναι η Δικαιο­σύνη; Διότι, κατ’ εμάς μόνο αυτή είναι και κατά το Σύνταγμα μας(…)”.

Και συμπλή­ρωσε “Ακούμε όμως, τοπο­θε­τή­σεις πολι­τι­κών αρχηγών και μιλώ γι’ αυτούς και μόνο. Εγώ θα μιλήσω μόνο στο επίπεδο μιας πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης, η οποία εξε­λίσ­σε­ται πάρα πολύ επι­κίν­δυνα. Μόνο σ’ αυτό το επίπεδο θα μιλήσω. Υπάρ­χουν λοιπόν, πολι­τι­κοί αρχηγοί, οι οποίοι λένε ότι δεν έχουν καμία εμπι­στο­σύνη στην ελλη­νική δικαιο­σύνη. Αν αυτό συμ­βαί­νει, τότε θα πρέπει να πουν ‘Ποιος θεσμός θα ερευ­νή­σει και θα δικάσει;’ Το δεύτερο είναι ότι όταν απευ­θύ­νουν αυτή τη μεγάλη κατη­γο­ρία, πρέπει να εξη­γή­σουν γιατί το λένε αυτό. Και η δεύτερη πλευρά της υπό­θε­σης αυτής- η οποία εξε­λίσ­σε­ται παράλ­ληλα, αλλά δυστυ­χώς την επηρεάζει-είναι μία αντί­ληψη που μετα­το­πί­ζει απο­λύ­τως το ζήτημα της διε­ρεύ­νη­σης των ευθυνών όλων των εμπλε­κο­μέ­νων στην υπόθεση αυτή από τη Δικαιο­σύνη και την μετα­το­πί­ζει σε ένα επίπεδο μιας αντι­πα­ρά­θε­σης που έχει ξεφύγει από κάθε όριο, η όποια αντι­πα­ρά­θεση ξεκί­νησε από κάποια νεφε­λώδη περί κου­κου­λώ­μα­τος, έφτασε σε μία ευθεία κατη­γο­ρία περί συγκά­λυ­ψης και τώρα φτάσαμε σε ευθείες περίπου κατη­γο­ρίες από πολι­τικά κόμματα και πολι­τικά πρόσωπα ότι η κυβέρ­νηση ενέ­χε­ται στη δολο­φο­νία ενός νέου ανθρώ­που (…)”.

“Άρα, εδώ έχουμε από τη μία πλευρά την προ­σπά­θεια της Δικαιο­σύ­νης να ερευ­νή­σει την υπόθεση, να την οδη­γή­σει στο δικα­στή­ριο και οι φυσικοί δικα­στές να απο­νεί­μουν τη δικαιο­σύνη, δηλαδή να απο­δώ­σουν ευθύνες και σε όσους απο­δει­χθεί ότι είναι ένοχοι, να επι­βάλ­λουν τις αντί­στοι­χες ποινές. Και από την άλλη έχουμε μια τερά­στια προ­σπά­θεια από το πολι­τικό σύστημα της χώρας, από τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης να εκμε­ταλ­λευ­τούν έχοντας στο μυαλό τους ένα κομ­μα­τικό όφελος, την υπόθεση αυτή, αλλά με όρους χυδαί­ους και με όρους παρά­νοιας. Όταν λοιπόν, τα πράγ­ματα φτάνουν εκεί, τότε είναι προ­φα­νές ότι η επι­δί­ωξη, αυτή η τυφλή τοξική αντι­πα­ρά­θεση, είναι σαφές ότι επι­διώ­κει να δημιουρ­γή­σει πολι­τική απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση. Και δεύ­τε­ρον, που είναι και το πιο επι­κίν­δυνο, να δημιουρ­γή­σει μία μόνιμη αμφι­σβή­τηση των βασικών θεσμών της χώρας. Αν η χώρα επέλθει σε αυτή την κατά­σταση, τότε είναι προ­φα­νές ότι ο τόπος θα αντι­με­τω­πί­σει προ­βλή­ματα τα οποία ούτε καν περνάνε από το μυαλό αυτών των ανθρώ­πων που τα επι­διώ­κουν, δηλαδή που επι­χει­ρούν να τα δημιουρ­γή­σουν”, συμπλή­ρωσε ο κ. Φλω­ρί­δης.

Τέλος, δεν παρέ­λειψε να τονίσει το εξής “Το να τάσ­σε­ται ένα μεγάλο κομμάτι της αντι­πο­λί­τευ­σης ενα­ντίον της κυβέρ­νη­σης πάνω σε μεγάλα ζητή­ματα πολι­τι­κής, σε θέματα τα οποία αφορούν την πρόοδο της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, την άμυνά της, την ασφά­λειά της, το κατα­λα­βαίνω. Το να έχουν όμως, απόλυτη αδυ­να­μία να τοπο­θε­τη­θούν πάνω στα προ­βλή­ματα τα πραγ­μα­τικά της κοι­νω­νίας και να εργα­λειο­ποιούν, δηλαδή να χρη­σι­μο­ποιούν ως εργα­λείο μια εθνική τρα­γω­δία προ­κει­μέ­νου να πλήξουν την κυβέρ­νηση τυφλά, μέσα από χυδαία ψέματα και μέσα από μία παρα­νοϊκή στάση στα πράγ­ματα, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, αμφι­σβη­τώ­ντας τους βασι­κούς θεσμούς της χώρας, όπως η δικαιο­σύνη, ότι όταν έχεις ως επι­δί­ωξη μία τυφλή πολι­τική απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση, την οποία επι­διώ­κεις μέσα από την αμφι­σβή­τηση των θεσμών, μέσα από τυφλά ψέματα, μέσα από χυδαιό­τη­τες και μέσα από μια παρα­νοϊκή στάση, τότε είναι προ­φα­νές ότι δεν λαμ­βά­νεις υπόψη τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας. Είναι άλλο η πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση πάνω στα προ­βλή­ματα που απα­σχο­λούν την ελλη­νική κοι­νω­νία και άλλο είναι να “χρη­σι­μο­ποι­ή­σεις” μία εθνική τρα­γω­δία σε ένα γήπεδο συνω­μο­σιο­λο­γίας βαρύ­τα­των κατη­γο­ριών κατά της κυβέρ­νη­σης, που δεν ισχύουν σε καμία περί­πτωση, με μονα­δικό στόχο να πλήξεις την κυβέρ­νηση και να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σεις τη χώρα, όταν δεν έχεις και πρόταση εναλ­λα­κτική δια­κυ­βέρ­νη­σης (…)”.

Πηγή: capital.gr