ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Παιδική κακοποίηση: Όταν τα κλειστά στόματα κοστίζουν σε αθώες ψυχές – Τι λένε οι επιστήμονες για την απάθεια της κοινωνίας

news room 3 λεπτά ανάγνωση
ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Η σοκα­ρι­στική υπόθεση της βάναυ­σης κακο­ποί­η­σης µέχρι θανάτου του 3χρονου Άγγελου από τη µητέρα του και τον σύντροφό της «γονά­τισε» το πανελ­λή­νιο και επα­νέ­φερε στο προ­σκή­νιο τη φρίκη των παι­δο­κτο­νιών. Είναι ένα έγκληµα που τελεί­ται πίσω από τις κλει­στές πόρτες σπιτιών που µετατρέπονται σε κολα­στή­ρια για αθώα και ανυ­πε­ρά­σπι­στα πλάσµατα και αρχίζει να παίρνει παγκοσµίως τροµακτικές δια­στά­σεις, ενώ τείνει να εξε­λι­χθεί σε µία νέα µάστιγα της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας µετά τις γυναι­κο­κτο­νίες.

Αν και η κοι­νω­νία συγκλο­νί­ζε­ται στο άκουσµα τέτοιων περι­στα­τι­κών, τις περισ­σό­τε­ρες φορές παραµένει απαθής στα τραγικά γεγο­νότα της διπλα­νής πόρτας. Η «Απογευµατινή» ζήτησε τη γνώµη των ειδικών πώς και γιατί γίνεται αυτό.

 Παιδική κακο­ποί­ηση: «Άλλοι ανη­συ­χούν για τον φόβο των αντι­ποί­νων από την πλευρά του κακο­ποι­ητή»

Για τη σιωπή, που απο­τε­λεί ένα από τα πιο κρίσιµα ζητήµατα στην κακο­ποί­ηση, µίλησε η γνωστή ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος Αλε­ξάν­δρα Καπ­πά­του: «Είναι αξιοσηµείωτο ότι σε πολλές περι­πτώ­σεις που υπάρ­χουν ενδεί­ξεις (φωνές, βρισιές και λοιπά), που κινούν υποψίες κακο­ποί­η­σης, δεν είναι εύκολο να απο­δε­χθεί κάποιος νοήµων άνθρω­πος ότι ένα παιδί µπορεί να είναι θύµα κακο­ποί­η­σης από τους γονείς του, κυρίως αν δεν είναι βέβαιος. Όλοι θεωρούν ότι τα παιδιά είναι πηγή χαράς, η ελπίδα για το αύριο».

Σύµφωνα µε την κυρία Καπ­πά­του, υπάρ­χουν και εκείνες οι περι­πτώ­σεις που κάποιοι δεν είναι σε θέση να ανα­γνω­ρί­σουν ότι υπάρχει κακο­ποί­ηση, επειδή δεν δια­θέ­τουν την κατάλ­ληλη ενηµέρωση: «Επι­κρα­τεί, εξάλλου, η αντί­ληψη για την ιδιω­τι­κό­τητα µιας οικο­γέ­νειας. Άλλοι ανη­συ­χούν για τον φόβο των αντι­ποί­νων από την πλευρά του κακο­ποι­ητή ή την πιθανή σχέση που µπορεί να έχουν µαζί του ή φοβού­νται ότι τυχόν καταγ­γε­λία µπορεί να επι­φέ­ρει τη διάλυση της οικο­γέ­νειας. Αυτή η αντί­ληψη εξυ­πη­ρε­τεί δυστυ­χώς τη συνέ­χιση της κακο­ποί­η­σης, µια και µένει κρυφή πίσω από ερµητικά κλει­στές πόρτες».

Η ψυχο­λό­γος ανέφερε ότι µε αφορµή την τραγική ιστορία του Άγγελου «επα­νέρ­χε­ται το θέµα των µέτρων πρό­λη­ψης της κακο­ποί­η­σης αλλά και των ενερ­γειών που οφείλει να κάνει κάθε υπεύ­θυ­νος και ευαισθητοποιηµένος πολίτης όταν αντιλαµβάνεται ότι κάτι συµβαίνει στο περι­βάλ­λον του. Χρειά­ζε­ται να δηµιουργηθούν δράσεις που θα στο­χεύ­ουν στην ενηµέρωση και ευαι­σθη­το­ποί­ηση των µαθητών για αυτό το θέµα και όχι µόνο. Στόχος η δηµιουργία ενός σχο­λείου που δεν θα προ­σφέ­ρει µόνο γνώσεις, αλλά θα είναι σε θέση δυναµικά να δια­χει­ρί­ζε­ται τις προ­κλή­σεις της εποχής και θα απο­τε­λεί πυλώνα στα­θε­ρό­τη­τας και εµπιστοσύνης για τους µαθητές».

«Θα σκεφτεί κάποιος ότι ίσως το παιδί εκτεθεί σε µεγαλύτερο κίνδυνο»

Με τη σειρά της, η πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού ∆ικτύου για τη Βία και ψυχο­λό­γος Ph.D., Κική Πετρου­λάκη, τόνισε ότι από το 2022 παρα­τη­ρεί­ται µια αύξηση των παι­δο­κτο­νιών καθώς και των απο­πει­ρών: «Το 2021 είχαµε τη δολο­φο­νία ενός αγοριού, το 2022 κατα­γρά­φη­καν πέντε δολο­φο­νίες παιδιών και τρεις από­πει­ρες και το 2023 υπήρξε µία δολο­φο­νία και τρεις από­πει­ρες (νούµερα που αφορούν τις εξι­χνια­σθεί­σες υπο­θέ­σεις)».

Σύµφωνα µε την ίδια, τα δεδοµένα δεί­χνουν αύξηση των αριθµών των παι­δο­κτο­νιών και των απο­πει­ρών από το οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον, φαινόµενο που τείνει να πλη­σιά­ζει ανη­συ­χη­τικά τις γυναι­κο­κτο­νίες. Ανα­φο­ρικά µε τη σιωπή του κόσµου, η πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού ∆ικτύου ανέφερε ότι το πρόβληµα στην Ελλάδα είναι πως αυτός που καταγ­γέλ­λει πρέπει να έχει απο­δεί­ξεις: «Κανο­νικά την τεκµηρίωση θα έπρεπε να την αναλαµβάνει το σύστηµα προ­στα­σίας παιδιών, όπως σε άλλες χώρες όπου υπάρ­χουν υπη­ρε­σίες που ονοµάζονται “child protection system”. Αυτές επεµβαίνουν άµεσα, διε­ρευ­νούν αν η υποψία εκείνου που κατήγ­γειλε έχει βάση. ∆υστυχώς, τα παιδιά δεν τα θεωρούµε ως πραγµατικούς φορείς δικαιωµάτων αλλά ως το µέσο για να ασκήσουµε γονεϊκή εξουσία. Αυτό µας δυσκο­λεύει και στην καταγ­γε­λία. Θα πει κάποιος “πώς να µπλέξω εγώ στο σπίτι του άλλου” ή θα σκεφτεί ότι ίσως το παιδί εκτεθεί σε µεγαλύτερο κίνδυνο».

Πηγή: parapolitika.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.