Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στη Βουλή, στη συζήτηση για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης

Στην ομιλία του σήμερα στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής, ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ καθη­γη­τής Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, αφού εξήγησε το νόημα της ψήφου εμπι­στο­σύ­νης¨, υπεν­θύ­μισε τι είχε συμβεί σε συνέ­χεια της πρό­τα­σής του περί κυβερ­νή­σεως ευρύ­τε­ρης συνερ­γα­σίας το 2010, μετά την είσοδο της χώρας στο μνη­μό­νιο, για να κατα­λή­ξει στο τι πρέπει να γίνει σήμερα με δημιουρ­γία δηλαδή κυβέρ­νη­σης ειδικού στόχου ευρύ­τα­της συνερ­γα­σίας, με εναλ­λα­κτική πρω­θυ­πουρ­γία των αρχηγών των κομ­μά­των που θα συμ­με­τά­σχουν, ούτως ώστε να επι­τευ­χθεί η διευ­θέ­τηση του χρέους με τον επω­φε­λέ­στερο για τη χώρα τρόπο και παράλ­ληλα και η ευρω­παϊκή τύπου ανά­πτυξη της χώρας και όχι η τρι­το­κο­σμι­κού τύπου που επι­διώ­κουν οι δανει­στές και η οποία θα κατα­στρέ­ψει τη μικρο­με­σαία τάξη της χώρας.

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του κ. Κρε­μα­στι­νού έχει ως εξής:

Κυρίες και κύριοι βου­λευ­τές,

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι γιατί η κυβέρ­νηση ζητά ψήφο εμπι­στο­σύ­νης από τη Βουλή, αφού σε λίγες βδο­μά­δες θα ζητήσει και πάλι την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης της Βουλής με την ψήφιση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού.

Απλού­στατα διότι θέλει να στα­μα­τή­σει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών και Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, ώστε να μπο­ρέ­σει μέχρι τον Δεκέμ­βριο να απαλ­λά­ξει τη χώρα από το μνη­μό­νιο, όπως επα­νει­λημ­μένα έχει δηλώσει.

Το δεύτερο ερώτημα που ανα­φύ­ε­ται είναι «Μπορούν οι βου­λευ­τές που στή­ρι­ξαν με την ψήφο τους την κυβέρ­νηση στην προ­σπά­θειά της αυτή όλο το προη­γού­μενο διά­στημα – πολλές φορές παρά τα θέλησή τους και τα πιστεύω τους – σε αυτό το στάδιο να την εγκα­τα­λεί­ψουν»; Να προ­χω­ρή­σει δηλαδή η χώρα σε εκλογές χωρίς να δούμε το τελικό απο­τέ­λε­σμα αυτής της προ­σπά­θειας;

Η απά­ντηση είναι αυτο­νό­ητη. Αδύ­να­τον.

Δυστυ­χώς, το μεγάλο δράμα της πολι­τι­κής ζωής αυτής της χώρας λέγεται «εκλο­γο­λο­γία». Από την επομένη των εκλογών, συζη­τούμε για το πότε θα γίνουν οι επό­με­νες. Πολι­τι­κοί και δημο­σιο­γρά­φοι ενορ­χη­στρώ­νο­νται στην προ­σπά­θεια αυτή, καλ­λιερ­γώ­ντας την αβε­βαιό­τητα, τη σύγχυση και την αδρα­νο­ποί­ηση όλων των παρα­γω­γι­κών φορέων της χώρας και έτσι η χώρα αντί να δημιουρ­γεί και να ανα­πτύσ­σε­ται, βρί­σκε­ται σε μια διαρκή προ­ε­κλο­γική περίοδο. Σε μια ατέ­λειωτη αδρά­νεια.

Η συντη­ρη­τική κυβέρ­νηση συνα­σπι­σμού στην Αγγλία υπό τον Κάμερον, σχεδόν από την πρώτη μέρα είναι πίσω από το Εργα­τικό Κόμμα στις δημο­σκο­πή­σεις, με διαφορά μέχρι και 10%. Κανείς όμως δεν ζήτησε να γίνουν πρόωρες εκλογές στην Αγγλία. Ο Πρό­ε­δρος Ολάντ στη Γαλλία γίνεται απο­δε­κτός μόλις από το 15% των Γάλλων. Κανένας όμως δεν δια­νο­ή­θηκε να ζητήσει πρόωρες προ­ε­δρι­κές εκλογές, καίτοι ο Γάλλος Πρό­ε­δρος συνταγ­μα­τικά έχει τις ουσια­στι­κό­τε­ρες αρμο­διό­τη­τες.

Εδώ κάθε βδομάδα, με κάθε νέα δημο­σκό­πηση, η εκά­στοτε αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση ζητά εκλογές.

Είναι ανάγκη να υπάρξει άμεσα συνταγ­μα­τική μετα­βολή, βάσει της οποίας οι εκλογές θα προ­κη­ρύσ­σο­νται μόνο όταν η κυβέρ­νηση χάνει τη δεδη­λω­μένη. Όχι με την επί­κληση ενός «μεγάλου εθνικού θέματος» που συνήθως η εκά­στοτε κυβέρ­νηση, ούτε με αφορμή την προ­ε­δρική εκλογή, που συνήθως ζητά η εκά­στοτε αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση – όταν αντί­στοιχα πιστεύ­ουν ότι οι εκλογές τους συμ­φέ­ρουν.

Το ΠΑΣΟΚ κι ο Πρό­ε­δρός του, ο Ευάγ­γε­λος Βενι­ζέ­λος, από τον Μάιο του 2012 πρό­τεινε κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας όλων των κομ­μά­των του δημο­κρα­τι­κού τόξου, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου απα­ραι­τή­τως και του ΣΥΡΙΖΑ. Αν αυτό είχε γίνει απο­δε­κτό, θα είχαμε μια κυβέρ­νηση από τον Μάιο του 2012 που θα είχε ισχυ­ρό­τερη φωνή για να ακου­στεί από τους ισχυ­ρούς της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Και είμαι βέβαιος, ότι η οικο­νο­μική κατά­σταση της χώρας θα ήταν πολύ καλύ­τερη εάν υπήρχε μια τέτοια κυβέρ­νηση.

Προ­σω­πικά, Είχα επι­ση­μά­νει στη συζή­τηση για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2010 τη δημιουρ­γία κυβέρ­νη­σης ευρύ­τα­της συνερ­γα­σίας, τότε που το ΠΑΣΟΚ διέθετε πλειο­ψη­φία περίπου 170 βου­λευ­τών στη Βουλή. Τότε από αυτό εδώ το βήμα είχα πει ότι η χώρα εισέρ­χε­ται σε μεγάλη περι­πέ­τεια και ότι καμιά μονο­κομ­μα­τική κυβέρ­νηση δεν είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Η δήλωσή μου αυτή προ­κά­λεσε έκπληξη και δυσφο­ρία στο παντο­δύ­ναμο τότε ΠΑΣΟΚ και τον τότε Πρω­θυ­πουργό.

Έξι μήνες αργό­τερα, ο τότε Πρω­θυ­πουρ­γός επε­δί­ωξε συνερ­γα­σία με τον κ. Σαμαρά για να συγκυ­βερ­νή­σουν, κάτι που δυστυ­χώς δεν κατέστη δυνατό, για να υπο­χρε­ω­θούν όμως και οι δύο να συγκυ­βερ­νή­σουν μαζί με τον ΛΑΟΣ, υπό άλλον Πρω­θυ­πουργό, τον κ. Παπα­δήμο. Αυτό λέει η πρό­σφατη ιστορία, που καλό είναι να μην ξεχνάμε, γιατί η ιστορία δυστυ­χώς επα­να­λαμ­βά­νε­ται.

Σήμερα λοιπόν επα­νέρ­χο­μαι στην πρόταση ευρύ­τα­της συνερ­γα­σίας για κυβέρ­νηση ειδικού στόχου, υπό Πρω­θυ­πουργό κοινής απο­δο­χής, ακόμα και με εναλ­λα­κτική πρω­θυ­πουρ­γία των αρχηγών των κομ­μά­των που θα συμ­με­τά­σχουν. Μια τέτοια κυβέρ­νηση θα κατα­στή­σει τη χώρα ισχυ­ρό­τερη στη δια­πραγ­μά­τευση για τη διευ­θέ­τηση του χρέους. Με από­σβεση; Με πάγωμα; Με επι­μή­κυνση; Ο,τι είναι το καλύ­τερο για τη χώρα.

Η κυβέρ­νηση αυτή θα μπο­ρέ­σει να δημιουρ­γή­σει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για ανά­πτυξη ευρω­παϊ­κού και όχι τρι­το­κο­σμι­κού τύπου. Αυτή που σήμερα θέλουν να μας επι­βά­λουν οι δανει­στές. Φοβού­μαι ότι εάν η ανά­πτυξη αυτή τελικά πραγ­μα­το­ποι­η­θεί, θα είναι κατα­στρο­φική για τη μικρο­με­σαία τάξη.

Πιστεύω ότι χωρίς τις δυο αυτές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, η χώρα δεν έχει μέλλον. Η παγκό­σμια αυτή κρίση που τώρα γίνεται και ευρω­παϊκή, με κρίση στην ευρω­ζώνη, θα συν­θλί­ψει τη χώρα. Και οι ιστο­ρι­κές ευθύνες θα είναι τερά­στιες για εκεί­νους που θα ολι­γω­ρή­σουν.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να εντα­χθεί και η εκλογή Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, ο οποίος πρέπει να συμ­βο­λί­ζει την ενότητα και να δια­θέ­τει το απαι­τού­μενο κύρος στο εσω­τε­ρικό και το εξω­τε­ρικό, για να μπο­ρέ­σει η χώρα να ορθο­πο­δή­σει.

Αυτή είναι η σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα, που όσο πιο γρήγορα την αντι­λη­φθούμε, τόσο το καλύ­τερο για τον τόπο.