Ομιλία Δ. Κρεμαστινού στη Βουλή, στη συζήτηση για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης

Στην ομι­λία του σή­με­ρα στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής, ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ κα­θη­γη­τής Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός, αφού εξή­γη­σε το νόημα της ψήφου εμπι­στο­σύ­νης¨, υπεν­θύ­μι­σε τι είχε συμ­βεί σε συ­νέ­χεια της πρό­τα­σής του περί κυ­βερ­νή­σε­ως ευ­ρύ­τε­ρης συ­νερ­γα­σί­ας το 2010, μετά την εί­σο­δο της χώρας στο μνη­μό­νιο, για να κα­τα­λή­ξει στο τι πρέ­πει να γίνει σή­με­ρα με δη­μιουρ­γία δη­λα­δή κυ­βέρ­νη­σης ει­δι­κού στό­χου ευ­ρύ­τα­της συ­νερ­γα­σί­ας, με εναλ­λα­κτι­κή πρω­θυ­πουρ­γία των αρ­χη­γών των κομ­μά­των που θα συμ­με­τά­σχουν, ούτως ώστε να επι­τευ­χθεί η διευ­θέ­τη­ση του χρέ­ους με τον επω­φε­λέ­στε­ρο για τη χώρα τρόπο και πα­ράλ­λη­λα και η ευ­ρω­παϊ­κή τύπου ανά­πτυ­ξη της χώρας και όχι η τρι­το­κο­σμι­κού τύπου που επι­διώ­κουν οι δα­νει­στές και η οποία θα κα­τα­στρέ­ψει τη μι­κρο­με­σαία τάξη της χώρας.

Το πλή­ρες κεί­με­νο της ομι­λί­ας του κ. Κρε­μα­στι­νού έχει ως εξής:

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι βου­λευ­τές,

Το πρώτο ερώ­τη­μα που τί­θε­ται είναι γιατί η κυ­βέρ­νη­ση ζητά ψήφο εμπι­στο­σύ­νης από τη Βουλή, αφού σε λίγες βδο­μά­δες θα ζη­τή­σει και πάλι την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης της Βου­λής με την ψή­φι­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού.

Απλού­στα­τα διότι θέλει να στα­μα­τή­σει τα σε­νά­ρια περί πρό­ω­ρων εκλο­γών και Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας, ώστε να μπο­ρέ­σει μέχρι τον Δε­κέμ­βριο να απαλ­λά­ξει τη χώρα από το μνη­μό­νιο, όπως επα­νει­λημ­μέ­να έχει δη­λώ­σει.

Το δεύ­τε­ρο ερώ­τη­μα που ανα­φύ­ε­ται είναι «Μπο­ρούν οι βου­λευ­τές που στή­ρι­ξαν με την ψήφο τους την κυ­βέρ­νη­ση στην προ­σπά­θειά της αυτή όλο το προη­γού­με­νο διά­στη­μα – πολ­λές φορές παρά τα θέ­λη­σή τους και τα πι­στεύω τους – σε αυτό το στά­διο να την εγκα­τα­λεί­ψουν»; Να προ­χω­ρή­σει δη­λα­δή η χώρα σε εκλο­γές χωρίς να δούμε το τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα αυτής της προ­σπά­θειας;

Η απά­ντη­ση είναι αυ­το­νό­η­τη. Αδύ­να­τον.

Δυ­στυ­χώς, το με­γά­λο δράμα της πο­λι­τι­κής ζωής αυτής της χώρας λέ­γε­ται «εκλο­γο­λο­γία». Από την επο­μέ­νη των εκλο­γών, συ­ζη­τού­με για το πότε θα γί­νουν οι επό­με­νες. Πο­λι­τι­κοί και δη­μο­σιο­γρά­φοι ενορ­χη­στρώ­νο­νται στην προ­σπά­θεια αυτή, καλ­λιερ­γώ­ντας την αβε­βαιό­τη­τα, τη σύγ­χυ­ση και την αδρα­νο­ποί­η­ση όλων των πα­ρα­γω­γι­κών φο­ρέ­ων της χώρας και έτσι η χώρα αντί να δη­μιουρ­γεί και να ανα­πτύσ­σε­ται, βρί­σκε­ται σε μια διαρ­κή προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Σε μια ατέ­λειω­τη αδρά­νεια.

Η συ­ντη­ρη­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση συ­να­σπι­σμού στην Αγ­γλία υπό τον Κά­με­ρον, σχε­δόν από την πρώτη μέρα είναι πίσω από το Ερ­γα­τι­κό Κόμμα στις δη­μο­σκο­πή­σεις, με δια­φο­ρά μέχρι και 10%. Κα­νείς όμως δεν ζή­τη­σε να γί­νουν πρό­ω­ρες εκλο­γές στην Αγ­γλία. Ο Πρό­ε­δρος Ολάντ στη Γαλ­λία γί­νε­ται απο­δε­κτός μόλις από το 15% των Γάλ­λων. Κα­νέ­νας όμως δεν δια­νο­ή­θη­κε να ζη­τή­σει πρό­ω­ρες προ­ε­δρι­κές εκλο­γές, καί­τοι ο Γάλ­λος Πρό­ε­δρος συ­νταγ­μα­τι­κά έχει τις ου­σια­στι­κό­τε­ρες αρ­μο­διό­τη­τες.

Εδώ κάθε βδο­μά­δα, με κάθε νέα δη­μο­σκό­πη­ση, η εκά­στο­τε αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση ζητά εκλο­γές.

Είναι ανά­γκη να υπάρ­ξει άμεσα συ­νταγ­μα­τι­κή με­τα­βο­λή, βάσει της οποί­ας οι εκλο­γές θα προ­κη­ρύσ­σο­νται μόνο όταν η κυ­βέρ­νη­ση χάνει τη δε­δη­λω­μέ­νη. Όχι με την επί­κλη­ση ενός «με­γά­λου εθνι­κού θέ­μα­τος» που συ­νή­θως η εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση, ούτε με αφορ­μή την προ­ε­δρι­κή εκλο­γή, που συ­νή­θως ζητά η εκά­στο­τε αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση – όταν αντί­στοι­χα πι­στεύ­ουν ότι οι εκλο­γές τους συμ­φέ­ρουν.

Το ΠΑΣΟΚ κι ο Πρό­ε­δρός του, ο Ευάγ­γε­λος Βε­νι­ζέ­λος, από τον Μάιο του 2012 πρό­τει­νε κυ­βέρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας όλων των κομ­μά­των του δη­μο­κρα­τι­κού τόξου, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου απα­ραι­τή­τως και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αν αυτό είχε γίνει απο­δε­κτό, θα εί­χα­με μια κυ­βέρ­νη­ση από τον Μάιο του 2012 που θα είχε ισχυ­ρό­τε­ρη φωνή για να ακου­στεί από τους ισχυ­ρούς της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Και είμαι βέ­βαιος, ότι η οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της χώρας θα ήταν πολύ κα­λύ­τε­ρη εάν υπήρ­χε μια τέ­τοια κυ­βέρ­νη­ση.

Προ­σω­πι­κά, Είχα επι­ση­μά­νει στη συ­ζή­τη­ση για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2010 τη δη­μιουρ­γία κυ­βέρ­νη­σης ευ­ρύ­τα­της συ­νερ­γα­σί­ας, τότε που το ΠΑΣΟΚ διέ­θε­τε πλειο­ψη­φία πε­ρί­που 170 βου­λευ­τών στη Βουλή. Τότε από αυτό εδώ το βήμα είχα πει ότι η χώρα ει­σέρ­χε­ται σε με­γά­λη πε­ρι­πέ­τεια και ότι καμιά μο­νο­κομ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση δεν είναι σε θέση να βγά­λει τη χώρα από την κρίση. Η δή­λω­σή μου αυτή προ­κά­λε­σε έκ­πλη­ξη και δυ­σφο­ρία στο πα­ντο­δύ­να­μο τότε ΠΑΣΟΚ και τον τότε Πρω­θυ­πουρ­γό.

Έξι μήνες αρ­γό­τε­ρα, ο τότε Πρω­θυ­πουρ­γός επε­δί­ω­ξε συ­νερ­γα­σία με τον κ. Σα­μα­ρά για να συ­γκυ­βερ­νή­σουν, κάτι που δυ­στυ­χώς δεν κα­τέ­στη δυ­να­τό, για να υπο­χρε­ω­θούν όμως και οι δύο να συ­γκυ­βερ­νή­σουν μαζί με τον ΛΑΟΣ, υπό άλλον Πρω­θυ­πουρ­γό, τον κ. Πα­πα­δή­μο. Αυτό λέει η πρό­σφα­τη ιστο­ρία, που καλό είναι να μην ξε­χνά­με, γιατί η ιστο­ρία δυ­στυ­χώς επα­να­λαμ­βά­νε­ται.

Σή­με­ρα λοι­πόν επα­νέρ­χο­μαι στην πρό­τα­ση ευ­ρύ­τα­της συ­νερ­γα­σί­ας για κυ­βέρ­νη­ση ει­δι­κού στό­χου, υπό Πρω­θυ­πουρ­γό κοι­νής απο­δο­χής, ακόμα και με εναλ­λα­κτι­κή πρω­θυ­πουρ­γία των αρ­χη­γών των κομ­μά­των που θα συμ­με­τά­σχουν. Μια τέ­τοια κυ­βέρ­νη­ση θα κα­τα­στή­σει τη χώρα ισχυ­ρό­τε­ρη στη δια­πραγ­μά­τευ­ση για τη διευ­θέ­τη­ση του χρέ­ους. Με από­σβε­ση; Με πά­γω­μα; Με επι­μή­κυν­ση; Ο,τι είναι το κα­λύ­τε­ρο για τη χώρα.

Η κυ­βέρ­νη­ση αυτή θα μπο­ρέ­σει να δη­μιουρ­γή­σει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για ανά­πτυ­ξη ευ­ρω­παϊ­κού και όχι τρι­το­κο­σμι­κού τύπου. Αυτή που σή­με­ρα θέ­λουν να μας επι­βά­λουν οι δα­νει­στές. Φο­βού­μαι ότι εάν η ανά­πτυ­ξη αυτή τε­λι­κά πραγ­μα­το­ποι­η­θεί, θα είναι κα­τα­στρο­φι­κή για τη μι­κρο­με­σαία τάξη.

Πι­στεύω ότι χωρίς τις δυο αυτές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, η χώρα δεν έχει μέλ­λον. Η πα­γκό­σμια αυτή κρίση που τώρα γί­νε­ται και ευ­ρω­παϊ­κή, με κρίση στην ευ­ρω­ζώ­νη, θα συν­θλί­ψει τη χώρα. Και οι ιστο­ρι­κές ευ­θύ­νες θα είναι τε­ρά­στιες για εκεί­νους που θα ολι­γω­ρή­σουν.

Μέσα στο πλαί­σιο αυτό, θα πρέ­πει να εντα­χθεί και η εκλο­γή Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας, ο οποί­ος πρέ­πει να συμ­βο­λί­ζει την ενό­τη­τα και να δια­θέ­τει το απαι­τού­με­νο κύρος στο εσω­τε­ρι­κό και το εξω­τε­ρι­κό, για να μπο­ρέ­σει η χώρα να ορ­θο­πο­δή­σει.

Αυτή είναι η σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, που όσο πιο γρή­γο­ρα την αντι­λη­φθού­με, τόσο το κα­λύ­τε­ρο για τον τόπο.