Τα τουρκικά drones μπορούν πλέον να εκτοξεύουν βαλλιστικό πύραυλο

Πρό­σφατα η Τουρκία προ­χώ­ρησε σε δοκι­μα­στική εκτό­ξευση βαλ­λι­στι­κού πυραύ­λου (που κατα­σκευά­ζε­ται στη χώρα) από drone Bayraktar Akinci, επι­δει­κνύ­ο­ντας στρα­τιω­τι­κές δυνα­τό­τη­τες ανά­λο­γες με αυτές του Ισραήλ κατά την επίθεσή του ενα­ντίον του Ιράν στις 26 Οκτω­βρίου. Η δοκιμή έδειξε ότι η Τουρκία έχει άλλο ένα όπλο στη φαρέτρα της για να “χτυ­πή­σει” έναν στόχο από από­σταση και από αέρος εκτός από τον πύραυλο κρουζ SOM. Η δοκιμή ήταν και μια καλή δια­φή­μιση για εν δυνάμει ξένους αγο­ρα­στές του νέου πυραύ­λου.

Η Baykar Tech, κατα­σκευά­στρια εται­ρεία της γνωστής σειράς τουρ­κι­κών μη επαν­δρω­μέ­νων αερο­σκα­φών Bayraktar, δημο­σί­ευσε στον επίσημο λογα­ρια­σμό της στην πλατ­φόρμα X στις 13 Νοεμ­βρίου πλάνα από τη δοκι­μα­στική εκτό­ξευση ενός πυραύ­λου UAV-230 από drone Akinci. Σύμφωνα με την ανάρ­τηση, οι πύραυ­λοι έπληξαν τον στόχο τους από από­σταση 155 χιλιο­μέ­τρων.

Η Roketsan, η τουρ­κική κατα­σκευά­στρια εται­ρεία πυραύ­λων που βρί­σκε­ται πίσω από τον UAV-230, περι­γρά­φει το επι­θε­τικό της όπλο ως “βαλ­λι­στικό υπε­ρη­χη­τικό πύραυλο αέρος-εδάφους”. Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι ο UAV-230 είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κός “κατά στα­θε­ρών χερ­σαίων και θαλάσ­σιων στόχων, ραντάρ αερά­μυ­νας και συστη­μά­των επι­κοι­νω­νιών” καθώς και “κατά ζωτικής σημα­σίας εγκα­τα­στά­σεων, όπως κέντρα διοί­κη­σης και χώροι προ­σω­πι­κού”.

Ο μήκους 3,5 μέτρων UAV-230 είναι συμ­βα­τός με μια γκάμα πολε­μι­κών κεφαλών. Η Roketsan ευελ­πι­στεί πως δεν θα αργήσει να ξεκι­νή­σει τις εξα­γω­γές του νέου πυραύ­λου.

Το Ισραήλ συγκα­τα­λέ­γε­ται στους κορυ­φαί­ους κατα­σκευα­στές βαλ­λι­στι­κών πυραύ­λων από αέρος. Τα τελευ­ταία χρόνια παράγει αρκετά μοντέλα, όπως τα Rampage, Rocks και Air LORA. Τα όπλα αυτά εκτι­μά­ται πως θα ανα­δεί­ξουν το Ισραήλ σε κορυ­φαίο εξα­γω­γέα βαλ­λι­στι­κών πυραύ­λων που εκτο­ξεύ­ο­νται από αέρος (ALBM). Στην επίθεση που εξα­πέ­λυσε το Ισραήλ κατά του Ιράν στις 26 Οκτω­βρίου χρη­σι­μο­ποί­ησε εγχώ­ριας κατα­σκευής ALBM για να εξου­δε­τε­ρώ­σει την ιρανική αερά­μυνα, η οποία δια­θέ­τει και ρωσι­κούς S-300, και να χτυ­πή­σει με ακρί­βεια στόχους βαθιά στο εσω­τε­ρικό της χώρας. Οι πύραυ­λοι αυτοί ανα­μέ­νε­ται να προ­σελ­κύ­σουν το ενδια­φέ­ρον ξένων αγο­ρα­στών.

Το 2023 η Μ. Βρε­τα­νία εκδή­λωσε ενδια­φέ­ρον για την από­κτηση των ισραη­λι­νών πυραύ­λων Rampage για να αντι­κα­τα­στή­σει τους πυραύ­λους κρουζ Storm Shadow που προ­μή­θευσε στην Ουκρα­νία. Οι ALBM είναι κατά πολύ φθη­νό­τε­ροι από τους πυραύ­λους αέρος-αέρος όπως οι Storm Shadow. Όταν θα παρου­σιά­σει η Τουρκία τον UAV-230 σε υπο­ψη­φί­ους αγο­ρα­στές στο εξω­τε­ρικό, ανα­μέ­νε­ται να δώσει έμφαση στην υψηλή ταχύ­τητα με την οποία κινεί­ται ο πύραυ­λος και στη χαμηλή τιμή του σε σύγκριση με τους ALBM που υπάρ­χουν σήμερα στην αγορά.

Όπως και ο Air LORA που παρου­σί­ασε πρό­σφατα το Ισραήλ, ο UAV-230 βασί­ζε­ται σε έναν πύραυλο εδάφους-εδάφους, τον TRG-230 που ανέ­πτυξε η Roketsan. Σε αντί­θεση με τον πύραυλο κρουζ SOM, που είναι συμ­βα­τός τόσο με μη επαν­δρω­μένα αερο­σκάφη όσο και με μαχη­τικά, η Roketsan σχε­δί­ασε τον UAV-230 για να είναι συμ­βα­τός με τα μεγα­λύ­τερα drones της Τουρ­κίας, όπως τα Akinci και τα Aksungur, που τα παράγει η Turkish Aerospace Industries, και το αεριω­θού­μενο Bayraktar Kizilelma, η ανά­πτυξη του οποίου είναι σε εξέλιξη.

Οι ALBM έχουν ένα σαφές πλε­ο­νέ­κτημα έναντι των αντί­στοι­χων πυραύ­λων εδάφους. Κατα­να­λώ­νουν πολύ λιγό­τερα καύσιμα, καθώς βρί­σκο­νται ήδη σε μεγάλο ύψος όταν εκτο­ξεύ­ο­νται, και μπορούν να εκτο­ξευ­θούν από πιο κοντινό σημείο προς τους στόχους τους, αφή­νο­ντας στον εχθρό λιγό­τερο χρόνο για αντί­δραση.

Ενώ το Ισραήλ δια­θέ­τει ήδη διάφορα μοντέλα ALBM προς εξαγωγή, η Τουρκία θα μπο­ρούσε να κυκλο­φο­ρή­σει στην αγορά μόνο το UAV-230 μαζί με τα drones Akinci ή Aksungur. Δεν είναι σαφές εάν το Ισραήλ θα πουλά τους ALBM του μαζί με τα drones που παρά­γο­νται στη χώρα. Το Ισραήλ μπορεί να στο­χεύει να που­λή­σει πυραύ­λους κυρίως σε χώρες που θέλουν να τους συν­δυά­σουν με τα μαχη­τικά αερο­σκάφη 4ης γενιάς και όχι με μεγα­λύ­τερα μη επαν­δρω­μένα αερο­σκάφη.

Το τουρ­κικό Bayraktar TB2 -που φτάνει σε μεσαίο υψό­με­τρο αλλά έχει μεγάλη ανθε­κτι­κό­τητα– είναι το drone με τις περισ­σό­τε­ρες εξα­γω­γές. Το Akinci είναι απίθανο να φτάσει τις πωλή­σεις του TB2, ωστόσο οι μονα­δι­κές του δυνα­τό­τη­τες θα προ­σελ­κύ­σουν αρκε­τούς αγο­ρα­στές από το εξω­τε­ρικό. Το Μαρόκο φέρεται να είναι ο τελευ­ταίος αγο­ρα­στής αυτού του πιο προηγ­μέ­νου μοντέ­λου.

Η Τουρκία θα δείξει ότι παράγει ένα μονα­δικό προϊόν, αν απο­φα­σί­σει να δια­θέ­σει στην αγορά τον πύραυλο UAV-230 μαζί με το drone Akinci. Έτσι, θα ανα­δεί­κνυε τις μεγάλες δυνα­τό­τη­τες του μη επαν­δρω­μέ­νου αερο­σκά­φους της για απο­στο­λές κρούσης ενα­ντίον σημα­ντι­κών εχθρι­κών στόχων. Αυτό θα μπο­ρούσε να της δώσει ένα πλε­ο­νέ­κτημα έναντι του Ισραήλ στην παγκό­σμια αγορά όπλων, όπου ήδη προη­γεί­ται στις εξα­γω­γές drones, και o UAV-230 να επι­λέ­γε­ται από κράτη που δεν δια­θέ­τουν προηγ­μένα μαχη­τικά αερο­σκάφη, αντί για τους εντυ­πω­σια­κούς ALBM που παράγει το Ισραήλ.

Ήδη το Ισραήλ έχει απο­δεί­ξει πόσο χρή­σι­μοι είναι οι ALBM ως προσιτά όπλα που πολλές χώρες θα ήθελαν να έχουν. Με την έγκαιρη δοκιμή και διάθεση του UAV-230, η Τουρκία θα βρει σίγουρα μια θέση σε αυτή την ανα­δυό­μενη αγορά.

Πηγή: forbesgreece.gr