Οκτασέλιδο υπόμνημα Βαγιανού για το «Galazio»

Το θέμα σήμερα, εκτός απρο­ό­πτου, στην λογο­δο­σία • Επί­κληση εγγρά­φων που «διέ­πο­νται από τεκ­μή­ρια νομι­μό­τη­τας» όπως ανα­φέ­ρει • Δια­τεί­νε­ται πως έχει «απευ­θύ­νει κάλεσμα στο σύνολο των αρμό­διων υπη­ρε­σιών για ελέγ­χους»

Με ένα οκτα­σέ­λιδο έγγραφο, που τιτλο­φο­ρεί­ται «Ενη­με­ρω­τικό Σημεί­ωμα – Υπό­μνημα Ανα­φο­ρικά με το κατά­στημα «Γαλάζιο Beach Bar» ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος της πλειο­ψη­φίας στο δημο­τικό συμ­βού­λιο και πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑ Ρόδου κ. Σωτήρης Βαγια­νός πρό­κει­ται σήμερα, εκτός απρο­ό­πτου, να ενη­με­ρώ­σει το δημο­τικό συμ­βού­λιο στην συνε­χι­ζό­μενη συνε­δρί­αση «λογο­δο­σίας», για μια σειρά από ισχυ­ρι­σμούς του και έγγραφα, που «διέ­πο­νται από τεκ­μή­ρια νομι­μό­τη­τας» όπως ανα­φέ­ρει, ενώ ταυ­τό­χρονα, δια­τεί­νε­ται ότι έχει «απευ­θύ­νει κάλεσμα στο σύνολο των αρμό­διων υπη­ρε­σιών για ελέγ­χους, ώστε να μην υπάρχει καμία υπόνοια περί προ­στα­σίας του από την δημο­τική αρχή».

Αρχικώς στο πολυ­σέ­λιδο υπό­μνημα ο κ. Βαγια­νός κάνει μια ιστο­ρική ανα­δρομή ανα­φέ­ρο­ντας ότι το επίμαχο ακίνητο – γεω­τε­μά­χιο στην παρα­λιακή περιοχή του Φαλη­ρα­κίου βρί­σκε­ται στη νομή και στην κατοχή της οικο­γε­νείας Βαγια­νού – Καζέλη από τα μέσα του 19ου αιώνα, όπως μπορεί να εξα­κρι­βω­θεί ακόμα και από δηλώ­σεις κατά σύσταση του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου επί ιτα­λο­κρα­τίας τα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1920 και αρχές της δεκα­ε­τίας του 1930.

Η χρήση από τον κ. Βαγιανό της φράσεως «νομή και κατοχή» είναι δόκιμη, καθώς όπως έχει γράψει η «δημο­κρα­τική», δεν υφί­στα­ται για το συγκε­κρι­μένο ακίνητο ούτε τίτλος ιδιο­κτη­σίας ούτε κτη­μα­το­λο­γική μερίδα, αφού σύμφωνα με σειρά δικα­στι­κών απο­φά­σεων από το 1971 μέχρι σήμερα (πιο πρό­σφατη μία του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς τον Μάιο του 2024) έχει κριθεί ότι πρό­κει­ται για κοι­νό­χρη­στο χώρο αιγια­λού.

Εν πάση περι­πτώ­σει, ο κ. Βαγια­νός κάνει στο ίδιο υπό­μνημα μια αναφορά στην εξέλιξη της νομής και κατοχής του από μέλη της οικο­γέ­νειάς του και δικαιο­πά­ρο­χους του ως και σε αερο­φω­το­γρα­φία του Στρατού που είναι κατα­χω­ρη­μένη στα αρχεία του Ελλη­νι­κού Κτη­μα­το­λο­γίου και εμφα­νί­ζε­ται η ιδιο­κτη­σία τους, το τότε κτίσμα και οι συντε­ταγ­μέ­νες αυτής τη δεκα­ε­τία του ‘50 που δηλώ­νουν του λόγου το αληθές.

Τονίζει ότι σε φωτο­γρα­φία απο­τυ­πώ­νο­νται κατά πλήρη αντι­στοι­χία τα όρια της ιδιο­κτη­σίας όπως είναι σήμερα, στις ίδιες προ­φα­νώς συντε­ταγ­μέ­νες από αερο­φω­το­γρα­φία του Ελλη­νι­κού Κτη­μα­το­λο­γίου και επι­ση­μαί­νει ότι το έτος 1968 το Ελλη­νικό Δημόσιο εξέδωσε την πρώτη άδεια λει­τουρ­γίας του εστια­το­ρίου. Τονίζει ακόμη ότι το ακίνητο ηλε­κτρο­δο­τεί­ται απρό­σκο­πτα ήδη από το 1974.

Μετά τον ξαφνικό θάνατο προ­για­γιάς του το έτος 1976 με την από 28.03.1980 αίτηση, η υπ’ αριθμ. 956 με αριθμό πρω­το­κόλ­λου 712/2895/2-α άδεια λει­τουρ­γίας του εστια­το­ρίου μετα­βι­βά­στηκε στον παππού του Βαγιανό Σωτήριο του Ανα­στα­σίου.

Δια­τεί­νε­ται ότι το έτος 1981… «η τότε Εφορία Δημο­σίων Κτη­μά­των, με βάση το έωλο νομο­θε­τικό καθε­στώς που υφί­στατο στα Δωδε­κά­νησα εν μέσω των σκο­πι­μο­τή­των και των μη κτη­μα­το­γρα­φή­σεων στις παρά­κτιες περιο­χές σύμφωνα με τον Κλι­μα­το­λο­γικό Κανο­νι­σμό, κοι­νο­ποί­ησε το υπ’ αριθμ. 11/1981 Πρω­τό­κολλο Διοι­κη­τι­κής Απο­βο­λής και Κατε­δά­φι­σης με την αιτιο­λο­γία πως η ιδιο­κτη­σία του βρι­σκό­ταν εντός του κοι­νό­χρη­στου χώρου του Αιγια­λού και της Παρα­λίας. Επειδή κάτι τέτοιο δεν ίσχυε, αλλά και δεν ισχύει, ο Παππούς του προ­σέ­φυγε στη Δικαιο­σύνη όπου και δικαιώ­θηκε «κυρώ­νο­ντας τη διοι­κη­τική’) πράξη Διοι­κη­τι­κής Απο­βο­λής και Κατε­δά­φι­σης, με την τότε υπ’ αριθμ. 1.11/1982 απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την του­λά­χι­στον (και ήδη κατά πολλές δεκα­ε­τίες πριν) από το 1960 ιδιο­κτη­σία τους, ενώ παράλ­ληλα κατόπιν αυτο­ψίας, ανα­γνώ­ρισε και το γεγονός πως αυτή ευρί­σκο­ντο εκτός των ορίων του Αιγια­λού και της Ζώνης των 12 μέτρων που προ­έ­βλεπε ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κανο­νι­σμός Δωδε­κα­νή­σου (κατά το άρθρο 3 ταυ ΚΛ132/1929)».

Ο κ. Βαγια­νός κάνει μνεία στην απόφαση για την οποία έγραψε η «δημο­κρα­τική» παρα­λεί­πο­ντας όμως να ανα­φέ­ρει ότι όλες οι επό­με­νες απο­φά­σεις της δικαιο­σύ­νης επί του προ­κει­μέ­νου δεν ικα­νο­ποί­η­σαν τους ισχυ­ρι­σμούς που ανα­πτύσ­σει, ότι η απόφαση εκείνη δεν προσ­δί­δει ιδιο­κτη­σία στο ακίνητο και περαι­τέρω ότι έχει εκδοθεί το υπ’ αρίθμ. 59/2001 μετα­γε­νέ­στερο και ορι­στικό πρω­τό­κολλο κατε­δά­φι­σης αλλά και 3 πρω­τό­κολλα καθο­ρι­σμού απο­ζη­μί­ω­σης και απο­φά­σεις δικα­στι­κές που ακο­λού­θη­σαν και τα επι­κύ­ρω­σαν.

Ο κ. Βαγια­νός στο ίδιο έγγραφό του ανα­φέ­ρει ότι σε απά­ντηση της από 16/2022 αίτησης του δικαιο­πά­ρο­χου πατέρα του με το υπ’ αριθμ. Πρω­το­κόλ­λου Τ.Υ 1452 έγγραφο τεχνι­κής Υπη­ρε­σίας του Δήμου Καλ­λι­θέας βεβαιώ­θηκε από τον τότε δήμαρχο κ. Ιατρίδη Ιωάννη ότι το κτίσμα ήταν προ­ϋ­φι­στά­μενο του 1955.

Η ύπαρξη εγγρά­φου που ανα­γνω­ρί­ζει την ύπαρξη προ­ϋ­φι­στά­με­νου κτί­σμα­τος, όπως είναι γνωστό, απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για τη νομι­μο­ποί­ησή του. Αυτό όμως γίνεται σε περι­πτώ­σεις που υφί­στα­ται κτη­μα­το­με­ρίδα και όχι αιγια­λός και σε κάθε περί­πτωση η βεβαί­ωση αυτή δεν απο­τε­λεί ομοίως τίτλο ιδιο­κτη­σίας. Δύναται όμως να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για ευερ­γε­τή­ματα που αφορούν ηλε­κτρο­δό­τηση κλπ.

Ο κ. Βαγια­νός τονίζει παρα­πέρα ότι το 1996 ο παππούς του παρα­χώ­ρησε στον πάτερα του Βαγια­νού Μιχαήλ του Σωτη­ρίου την ιδιο­κτη­σία όπου και εξέδωσε την ισχύ­ουσα άδεια λει­τουρ­γίας με αριθμό πρω­το­κόλ­λου 1280 και εγγραφή στο βιβλίο αδειών με αριθμό 14 επί της οποίας καμία μετα­βολή δεν έχει γίνει ως προς τους χώρους του ακι­νή­του.

Σημειώ­νει μάλιστα πως από το 1968 έως σήμερα και μετά… «από εκα­το­ντά­δες ελέγ­χους της επι­χεί­ρη­σης ουδέ­ποτε τέθηκε θέμα ανά­κλη­σης της άδειας λει­τουρ­γίας, καθώς ανέ­κα­θεν η επι­χεί­ρηση ήταν σύμφωνη και συμ­μορ­φου­μένη με την κείμενη νομο­θε­σία, σχετικά με τους κανόνες λει­τουρ­γίας κατα­στη­μά­των εστί­α­σης με μονα­δική αυτή του έτους 1971 που η χωρο­φυ­λακή της τότε εποχής απαί­τησε από τον παππού να φτιάξει και­νού­ριες τουα­λέ­τες γιατί θα επι­σκέ­πτο­νταν το νησί του­ρί­στες από την Σκαν­δι­να­βία και έπρεπε να είναι οι εγκα­τα­στά­σεις κόσμιες και επαρ­κείς για την εποχή».

Προ­σθέ­τει ότι η ισχύ­ουσα άδεια του κατα­στή­μα­τος και η λει­τουρ­γία του γίνεται από την ατομική επι­χεί­ρηση του δικαιο­πά­ρο­χου του Βαγια­νού Μιχαήλ του Σωτη­ρίου και η εται­ρεία της οποίας είναι νόμιμος εκπρό­σω­πος Γαλάζιο, Μονο­πρό­σωπη ΙΚΕ είναι η εταιρία που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται τις ξαπλώ­στρες έμπρο­σθεν της επι­χεί­ρη­σης μετά την σύμβαση για την παρα­χώ­ρηση του αιγια­λού 444,58 τετρα­γω­νι­κών με ετήσιο τίμημα που η μίσθωση για το 2024-2025 ορί­ζε­ται στις 100.919,66 ευρώ.

Επι­ση­μαί­νει παρα­πέρα ότι «για την προ­στα­σία της νομι­μό­τη­τας της ιδιο­κτη­σίας μας ο πατέρας προέβη όπως ο Ν. 4178/2013 του επέ­τρεπε στην Δήλωση Ένταξης για την νομι­μο­ποί­ηση του συνόλου του ακι­νή­του με την υπ’ αριθμόν 3445243 δήλωση. Το δε έτος 2022 προ­χω­ρή­σαμε στο σύνολο των επι­και­ρο­ποι­ή­σεων και των παρεμ­βά­σεων περί των αδειών που ορί­ζο­νταν από την κείμενη νομο­θε­σία εκδί­δο­ντας τα σχε­δια­γράμ­ματα που απαι­τού­νται για την εσω­τε­ρική δια­μόρ­φωση, τo διά­γραμμα ροής που απαι­τεί­ται, το πιστο­ποι­η­τικό πυρα­σφά­λειας με ημε­ρο­μη­νία λήξης 21/10/2027.

Η τακτο­ποί­ηση των επι­μέ­ρους αυθαι­ρέ­των κατά τα ως άνω διέ­πε­ται από τεκ­μή­ριο νομι­μό­τη­τας και υπαγωγή, έγινε καθόλα σύννομα και έγκυρα με βάση τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις και τις απαι­τή­σεις της κεί­με­νης νομο­θε­σίας».

Η άποψη της διοί­κη­σης επί της υπα­γω­γής του ακι­νή­του στο νόμο περί αυθαι­ρέ­των όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» είναι παντε­λώς δια­φο­ρε­τική.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του ως άνω νόμου όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με τον Ν. 4495/2017 άρθρ. 89, παρ. 2 περ. ζ (Φ.Ε.Κ. Α’ 167/03.11.2017) «περί απα­γό­ρευ­σης υπα­γω­γής» δεν υπά­γο­νται αυθαί­ρε­τες κατα­σκευές οι οποίες στον αιγιαλό ή την παραλία και στον παλαιό αιγιαλό όπως αυτές που είχαν ήδη κριθεί στο παρελ­θόν και πάντοτε προ της εντά­ξεώς τους, στο νόμο, ως παρά­νο­μες και κατε­δα­φι­στέες δια του ορι­στι­κού υπ’ αριθμ. 59/2001 πρω­το­κόλ­λου κατε­δά­φι­σης αυθαι­ρέ­των.

Η ύπαρξη προ­ϋ­φι­στά­με­νου του 1955 κτί­σμα­τος, σύμφωνα με μηχα­νι­κούς, δεν συνιστά εξαί­ρεση στην προ­κεί­μενη περί­πτωση καθώς δεν υφί­στα­ται αφενός πιστο­ποι­η­τικό ιδιο­κτη­σίας, δεν υπάρχει κτη­μα­το­με­ρίδα, βρί­σκε­ται σε κοι­νό­χρη­στο και σε κάθε περί­πτωση είχε προ­ϋ­πάρ­ξει η έκδοση και έχει κατα­στεί ορι­στικό το πρω­τό­κολλο κατε­δά­φι­σης του 2001.

Το πρω­τό­κολλο κατε­δά­φι­σης του 2001 συνο­δεύ­ε­ται εξάλλου από τοπο­γρα­φικό διά­γραμμα το οποίο είναι σαφές.

Ο κ. Βαγια­νός κάνει στο ίδιο υπό­μνημα αναφορά στις προ­σπά­θειες που έχει κατα­βά­λει ο ίδιος και ο πατέρας του για τη νομο­θε­τική επίλυση του θέματος του χαρα­κτη­ρι­σμού ως αιγια­λού στην περιοχή και μέσω της Ενωσης που σύστη­σαν.

Oπως έχει ξεκα­θα­ρί­σει η «δημο­κρα­τική», που ανα­φέ­ρε­ται στην κατά­σταση μέχρι σήμερα, μετά από νομο­θε­τική ρύθμιση το έτος 2024, στο προ­σε­χές μέλλον, παρότι τα πρό­στιμα που έχουν τελε­σι­δι­κή­σει δια­τη­ρού­νται και θα βαραί­νουν τον Μιχαήλ Βαγιανό, πατέρα του δημο­τι­κού συμ­βού­λου της πλειο­ψη­φίας Σωτήρη Βαγια­νού (αμφό­τε­ροι ήταν και είναι δημόσια πρόσωπα), θα υπάρξει η δυνα­τό­τητα όταν καθο­ρι­στεί η γραμμή του αιγια­λού στην περιοχή, χάσει τον κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα της μέρος αυτής και περιέλ­θει στην ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου, να κινήσει τις δια­δι­κα­σίες για την εξαγορά της κατα­πα­τη­θεί­σας εκτά­σεως.

Ο κ. Βαγια­νός εξάλλου κάνει αναφορά στην υπ’ αριθμ. 60/2024 Γνω­μο­δό­τηση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους, που απε­κά­λυψε σε ανύ­πο­πτο χρόνο η «δημο­κρα­τική», η οποία ήλθε να ανα­στεί­λει τις προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες από την Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου κατε­δα­φί­σεις αυθαι­ρέ­των λόγω της νομο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης που υπήρξε.

Στην λίστα των προς κατε­δά­φιση ακι­νή­των, που αναρ­τή­θηκε στην Διαύ­γεια ως τεχνική έκθεση του έργου, από τον έλεγχο της «δημο­κρα­τι­κής» προ­έ­κυψε ότι δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται το πρω­τό­κολλο του 2001 του κ. Βαγια­νού, παρότι στην περιοχή υπάρ­χουν προ­γε­νέ­στερα και μετα­γε­νέ­στερα.

Σε κάθε περί­πτωση και οι προ­βλέ­ψεις της ως άνω γνω­μο­δό­τη­σης ακο­λού­θη­σαν τη πρό­σφατη νομο­θε­τική πρό­βλεψη. Μέχρι εκδό­σεώς της τι έγινε; Είναι ακόμη και σήμερα αιγια­λός;