Κοντά στην ελληνική ιθαγένεια η τέως βασιλική οικογένεια – Εισηγήσεις σε Μητσοτάκη

Σύμφωνα με την “Κυρια­κά­τικη Απογευµατινή”, έχουν κινηθεί ήδη οι σχε­τι­κές θεσµικές δια­δι­κα­σίες για την από­κτηση της ελλη­νι­κής ιθα­γέ­νειας από τα μέλη της τέως βασι­λι­κής οικο­γέ­νειας.

Κοντά στην από­κτηση της ελλη­νι­κής ιθα­γέ­νειας φαί­νε­ται πως βρί­σκο­νται τα μέλη της τέως βασι­λι­κής οικο­γέ­νειας, με την κυβέρ­νηση να δέχεται ειση­γή­σεις ώστε να υπάρξει επα­να­προ­σέγ­γιση της ΝΔ με τη δεξιά βάση των ψηφο­φό­ρων της.

Οπως απο­κα­λύ­πτει σήµερα στο πρω­το­σέ­λιδο της η “Κυρια­κά­τικη Απογευµατινή”, έχουν κινηθεί ήδη οι σχε­τι­κές θεσµικές δια­δι­κα­σίες.

Τόσο η σύζυγος του πλέον εκλι­πό­ντος τέως βασιλιά, Αννα-Μαρία, όσο και, κυρίως, οι δύο γιοι του, Παύλος και Νικό­λαος, έχουν δείξει έμπρα­κτο ενδια­φέ­ρον ως προς αυτή την κατεύ­θυνση ενώ πολ­λά­κις στο παρελ­θόν έχουν δηλώσει πως επι­θυ­μούν να τους τους χορη­γη­θεί εκ νέου η ιθα­γέ­νεια, η οποία είχε χαθεί με νόμο της κυβέρ­νη­σης Παπαν­δρέου το 1994.

“Το να σου αφαι­ρέ­σουν την ιθα­γέ­νεια είναι κάτι γρα­φειο­κρα­τικό, το αν είμαι Έλληνας ή όχι το ξέρω εγώ. Στις φλέβες μου ρέει Ελλάδα, εγώ ταυ­τί­ζο­μαι με αυτό τον τόπο. Είμαι Έλληνας και δεν μπορεί να το αμφι­σβη­τή­σει κανείς” είχε ανα­φέ­ρει ο Νικό­λαος χαρα­κτη­ρι­στικά σε παλαιό­τερη συνέ­ντευξή του.

Τα προ­βλή­ματα

Όπως ανα­φέ­ρει η “Κυρια­κά­τικη Απο­γευ­μα­τινή”, η περί­πτωση αυτή δεν µπορεί να µπει σε καµία σύγκριση µε τις αντί­στοι­χες της διεκ­δί­κη­σης της ελλη­νι­κής ιθα­γέ­νειας, όπου θα πρέπει να πλη­ρού­νται συγκεκριµένα κρι­τή­ρια σχετικά µε τον χρόνο παραµονής στη χώρα, την εργασία, την εν γένει οικονοµική δρα­στη­ριό­τητα και ανε­ξαρ­τη­σία και µια σειρά από άλλες προ­βλέ­ψεις, οι οποίες οδηγούν -εφόσον συντρέ­χουν οι απα­ραί­τη­τες προϋποθέσεις- στο τελικό στάδιο των εξε­τά­σεων των ενδιαφεροµένων σε θέµατα που άπτο­νται της γνώσης των ιδιαί­τε­ρων χαρα­κτη­ρι­στι­κών της εγχώ­ριας κουλ­τού­ρας και άλλων αντί­στοι­χων κεφα­λαίων.

Ως εκ τούτου, το ζήτηµα της τέως βασι­λι­κής οικο­γέ­νειας θα ανα­λυ­θεί στο ύψιστο επίπεδο, µε το µπαλάκι των όποιων ενερ­γειών και απο­φά­σεων να βρί­σκε­ται στην πλευρά της πολι­τι­κής και πολι­τεια­κής ηγεσίας της χώρας. Εξάλλου, είναι ένα µέτωπο µε πολλές νοµικές παραµέτρους και µια ιδιαί­τερη σηµειολογία, που θα ληφθούν υπόψη, πέραν των υπό­λοι­πων δια­στά­σεων.

Πώς έχασαν την ιθα­γέ­νεια

Το πρώτο πεδίο που εισέρ­χε­ται στην εξίσωση έχει να κάνει µε τη συµφωνία που είχε συνάψει το 1992 ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός Κων­στα­ντί­νος Μητσο­τά­κης µε τον τέως βασιλιά, µε βάση την οποία η ακίνητη περιου­σία της οικο­γέ­νειάς του θα εκχω­ρού­νταν σε ένα ίδρυµα, µε αντάλλαγµα την εξαγωγή της κινητής περιου­σίας του εκτός Ελλάδας.

Το 1994, επί κυβέρ­νη­σης ΠΑΣΟΚ, προ­ω­θή­θηκε η ανά­κληση αυτής της από­φα­σης. Συγκεκριµένα, κατόπιν προ­σω­πι­κών εντολών του Ανδρέα Παπαν­δρέου αφαι­ρέ­θηκε από την οικο­γέ­νεια του τέως βασιλιά το σύνολο της εν Ελλάδι περιου­σίας, αλλά και η ελλη­νική ιθα­γέ­νεια µε τον νόµο 2215/1994. Στη συνέ­χεια ο Κων­στα­ντί­νος εξά­ντλησε τα εσω­τε­ρικά ένδικα µέσα και βρέθηκε στο Ευρω­παϊκό ∆ικα­στή­ριο ∆ικαιωµάτων του Ανθρώ­που, όπου διεκ­δί­κησε 161 εκατοµµύρια και συµπληρωµατικά την κατα­δίκη της χώρας, διότι υπέστη εξευ­τε­λι­στική µεταχείριση διά της αφαι­ρέ­σεως της ελλη­νι­κής ιθα­γέ­νειας και της χρήσης του νέου επωνύµου του. Τελικώς, το φθι­νό­πωρο του 2002 του επι­δι­κά­στη­καν 13,7 εκατοµµύρια, χωρίς όµως να δικαιω­θεί για την απο­λε­σθείσα ιθα­γέ­νεια. Ούτε επίσης για το θέµα του επωνύµου.

Νομικό πλαίσιο

Σε ένα περί­εργο παι­χνίδι της µοίρας, ο νόµος αυτός, που τότε οδήγησε στην απώλεια της ιθα­γέ­νειας της τέως βασι­λι­κής οικο­γέ­νειας και προ­σω­ρινά του συνόλου της περιου­σίας που διεκ­δι­κούσε, ο οποίος βρί­σκε­ται εν ισχύι ακόµη και σήµερα, θα µπορούσε να ανοίξει τον δρόµο για την αντί­στροφη πορεία.

Συγκεκριµένα, ανα­φο­ρικά µε το θέµα της ιθα­γέ­νειας προ­βλέ­πει τα εξής: “Ελλη­νική ιθα­γέ­νεια στον Κων­στα­ντίνο Γλύξµπουργκ και στα µέλη της οικο­γέ­νειάς του, µετά τη λήξη της ισχύος του ιδιαί­τε­ρου νοµικού καθε­στώ­τος που διείπε την ιθα­γέ­νειά τους πριν τη µεταβολή της µορφής του πολιτεύµατος, ανα­γνω­ρί­ζε­ται και απο­δει­κνύ­ε­ται µόνον εφόσον συντρέ­χουν σωρευ­τικά οι ακό­λου­θες προ­ϋ­πο­θέ­σεις:

α) Εφόσον δια­τυ­πω­θεί ενώπιον του ληξιάρ­χου Αθηνών ρητή και ανε­πι­φύ­λα­κτη δήλωση σεβασµού στο Σύνταγµα, απο­δο­χής και ανα­γνώ­ρι­σης του πολιτεύµατος της Προεδρευοµένης Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ∆ηµοκρατίας και του αποτελέσµατος του δηµοψηφίσµατος της 8ης ∆εκεµβρίου 1974, µε το οποίο καθο­ρί­σθηκε κατά τρόπο µη υποκείµενο σε µεταβολή η µορφή του πολιτεύµατος.

β) Εφόσον δηλωθεί, ρητά και ανε­πι­φύ­λα­κτα, ενώπιον του ιδίου ληξιάρ­χου παραί­τηση από τις κάθε είδους διεκ­δι­κή­σεις, οι οποίες συν­δέ­ο­νται µε την κατά το παρελ­θόν άσκηση πολι­τεια­κού αξιώµατος ή της κατοχής οποιου­δή­ποτε τίτλου.

γ) Εφόσον συντε­λε­σθεί εγγραφή στα µητρώα αρρένων ή τα δηµοτολόγια δήµου ή κοι­νό­τη­τας του κράτους µε όνοµα, επώνυµο και τα λοιπά ανα­γκαία κατά νόµον στοι­χεία ταυ­τό­τη­τας. Η συνδροµή των παρα­πάνω προ­ϋ­πο­θέ­σεων δια­πι­στώ­νε­ται µε απόφαση του υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών. ∆ιαβα­τή­ρια, ταξι­διω­τικά και άλλα συναφή έγγραφα που έχουν χορη­γη­θεί στα πρόσωπα αυτά ακυ­ρώ­νο­νται αυτο­δι­καίως, εφόσον δεν συντρέ­χουν οι παρα­πάνω προ­ϋ­πο­θέ­σεις”.

Οπως γίνεται αντι­λη­πτό, ιδιαι­τέ­ρως µετά το αδιαµφισβήτητο πέρασµα στο χρο­νο­ντού­λαπο της Ιστο­ρίας της όποιας σύν­δε­σης της οικο­γέ­νειας µε την εγχώρια πολι­τική και πολι­τειακή πραγµατικότητα (αλλά και την εν γένει δηµόσια συµπεριφορά της) και µε δεδοµένο ότι η πλήρωση των προ­ϋ­πο­θέ­σεων συνιστά αρµοδιότητα του εκά­στοτε υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, τότε είναι σαφές ότι µπορεί να προ­κύ­ψουν νέες συν­θή­κες µε φόντο και την επιθυµία των συγ­γε­νών πρώτου βαθµού του τέως βασιλιά. Είναι δε χαρα­κτη­ρι­στικό ότι κάνο­ντας χρήση των παρα­πάνω θεσµικών προ­βλέ­ψεων ανα­γνω­ρί­στηκε ήδη από το 2004 το δικαίωµα στην ελλη­νική ιθα­γέ­νεια, κατόπιν αίτησής του, στον πρώτο εξά­δελφο του Κων­στα­ντί­νου, Μιχαήλ, και στις δύο θυγα­τέ­ρες του, κατόπιν απο­φά­σεων του τότε υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών, Προκόπη Παυ­λό­που­λου.

Σε ανάλογο αίτηµα είχε προ­χω­ρή­σει και η εγγονή της αδελφής του βασιλιά Παύλου (πατέρα του Κων­στα­ντί­νου). Οπως υπογραµµιζόταν τότε στο σκε­πτικό της από­φα­σης για τον εξά­δελφο του Κων­στα­ντί­νου, κοµβικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι προσ­διο­ρι­ζό­ταν ως Ελληνας µέχρι και τη στιγµή της αλλαγής του πολιτεύµατος, παράµετρος που “αγγίζει” άµεσα την περί­πτωση της οικο­γέ­νειας του τέως βασιλιά.

Τι σκέ­φτε­ται το Μαξίμου

Tο µαχαίρι και το… καρ­πούζι στο εν λόγω µέτωπο θα έχει ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός, ο οποίος δέχεται, όπως είναι σε θέση να γνω­ρί­ζει η “Κυρια­κά­τικη Απο­γευ­μα­τινή”, σειρά ειση­γή­σεων από στενούς συνοµιλητές του, προκειµένου να προ­χω­ρή­σουν οι προβλεπόµενες δια­δι­κα­σίες.

Οι υπέρµαχοι της άποψης αυτής στέ­κο­νται “στην πλήρη απουσία από την πλευρά της οικο­γέ­νειας κάθε συζή­τη­σης για το παρελ­θόν και περί… βασι­λι­κών προνοµίων, καθώς και της εν γένει δηµόσιας συµπεριφοράς τους, στοι­χεία που έχουν ξεκά­θαρο αντί­κτυπο στις δια­θέ­σεις της σύγ­χρο­νης ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας απέ­να­ντί τους και µπορούν να διαµορφώσουν µια δια­φο­ρε­τική συνθήκη”.

Σύµφωνα µε τις εκτιµήσεις τους, η κυβέρ­νηση θα προ­σέγ­γιζε εκ νέου ένα κοµµάτι της δεξιάς της βάσης και σε ένα µεγάλο βαθµό αναίµακτα, αφού η δια­χεί­ριση των συγ­γε­νών πρώτου βαθµού του Κων­στα­ντί­νου όχι µόνο κατά την απώλειά του, αλλά και κατά τη γενι­κό­τερη παρου­σία τους στη χώρα, ήταν απο­λύ­τως µετριοπαθής και αρµόζουσα στην κατά­σταση, κάτι που κατά κοινή οµολογία εκτιµήθηκε ανα­λό­γως.

Πηγή thetoc.gr