Γιατί αγοράζουμε 50% ακριβότερα τα προϊόντα των πολυεθνικών από τον μέσο Ευρωπαίο – Το πάρτι της κερδοσκοπίας

H απόφαση της κυβέρ­νη­σης να “διε­θνο­ποι­ή­σει” το πρό­βλημα της ακρί­βειας με τον πρω­θυ­πουργό να στέλνει επι­στολή στην πρόεδρο της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και να ζητά την ευρω­παϊκή παρέμ­βαση, επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο ένα υπαρκτό πρό­βλημα που παρα­μέ­νει άλυτο επί 10ετίες.

Το γεγονός ότι οι Έλληνες κατα­να­λω­τές αγο­ρά­ζουν ακρι­βό­τερα κάποια προ­ϊ­ό­ντα σε σχέση με τις περισ­σό­τε­ρες χώρες της κεντρι­κής Ευρώπης δεν είναι και­νούρ­γιο. Γίνεται όμως τώρα εντο­νό­τερο εξαι­τίας της πλη­θω­ρι­στι­κής κρίσης που έχει πλήξει το δια­θέ­σιμο εισό­δημα. Πόσο μάλλον όταν αυτή η πλη­θω­ρι­στική κρίση, βρίσκει τη χώρα στα πρώτα βήματα ανά­κτη­σης του χαμένου εδάφους από την πολυετή κρίση που βύθισε το δια­θέ­σιμο κατά κεφαλή εισό­δημα στην προ­τε­λευ­ταία θέση της Ευρώπης.

Γιατί οι πολυ­ε­θνι­κές οι οποίες μπαί­νουν για μια ακόμη φορά στο στό­χα­στρο; (είχε προη­γη­θεί η υπόθεση του βρε­φι­κού γάλα­κτος αλλά και η νομο­θέ­τηση των μέτρων κατά της ακρί­βειας που κυρίως στόχευε σε είδη που δια­κι­νού­νται από ξένες εται­ρείες). Ενώ από χθες στελέχη πολυ­ε­θνι­κών εται­ρειών σπεύ­δουν να απο­δώ­σουν πολι­τικά κίνητρα στην κυβέρ­νηση (σ.σ. η ακρί­βεια είναι μακράν το νούμερο ένα πρό­βλημα των νοι­κο­κυ­ριών), γεγονός είναι ότι υπάρ­χουν μια σειρά από ζητή­ματα που χρο­νί­ζουν.

Το ίδιο προϊόν πωλεί­ται ακρι­βό­τερα στην Ελλάδα επειδή έχει δια­φο­ρε­τική συσκευα­σία ή άλλη ονο­μα­σία. Το περι­θώ­ριο κέρδους της θυγα­τρι­κής στη χώρα δεν είναι εύκολο να υπο­λο­γι­στεί καθώς με το “φού­σκωμα” των royalties (δικαί­ωμα χρήσης ονό­μα­τος κλπ) ή άλλων λογι­στι­κών μεθόδων, οι θυγα­τρι­κές στην Ελλάδα εμφα­νί­ζο­νται να δρα­στη­ριο­ποιού­νται με ζημιά παρά το γεγονός ότι ο κατα­να­λω­τής πλη­ρώ­νει περισ­σό­τερο εδώ από ότι έξω για το ίδιο προϊόν. Μια κάψουλα πλυ­ντη­ρίου ρούχων την οποία χωρίς την προ­σφορά στην Ελλάδα θα την αγο­ρά­σεις με 53 λεπτά, στην Ισπανία μπορεί να πωλεί­ται 37 λεπτά και στη Γαλλία 30 λεπτά, ενώ στην Ιταλία πέφτει και στα 25 λεπτά. Το ίδιο αφρό­λου­τρο μπορεί να έχει κοντά στα 5 ευρώ στην Ελλάδα και τα μισά λεφτά στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη έχει ήδη θεσπί­σει ένα κανο­νι­στικό πλαίσιο για να απο­τρέ­ψει την κατά βούληση μετα­φορά κερδών από τη μητρική στις θυγα­τρι­κές και το ανάποδο (το λεγό­μενο transfer pricing).

Όμως αυτό το πλαίσιο που αφορά κυρίως στην φορο­α­πο­φυγή, δεν προ­στα­τεύει τον κατα­να­λωτή από τις υψηλές τιμές. Το αν μπορούν να υπάρ­ξουν κάποιες ευρω­παϊ­κές πρω­το­βου­λίες που να απο­δει­χθούν απο­τε­λε­σμα­τι­κές -οι εκπρό­σω­ποι των πολυ­ε­θνι­κών είναι κατη­γο­ρη­μα­τικά αντί­θε­τοι σε τέτοιου είδους πρα­κτι­κές εκτι­μώ­ντας ότι θα πλήξουν τον αντα­γω­νι­σμό και τις επεν­δύ­σεις) θα φανεί.

Ωστόσο, στην όλη συζή­τηση θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι “ιδιαι­τε­ρό­τη­τες” της Ελλάδας ως αγορά που τελικώς επη­ρε­ά­ζουν τις τιμές: Είμαστε μια μικρή αγορά για τα ευρω­παϊκά δεδο­μένα. Τα σημεία πώλησης λόγω του ανά­γλυ­φου της χώρας είναι διά­σπαρτα και αυτό αυξάνει το μετα­φο­ρικό κόστος. Παρα­γω­γι­κές μονάδες στη χώρα δεν υπάρ­χουν όπως συμ­βαί­νει αντί­στοιχα στην κεντρική Ευρώπη, ενώ ο αντα­γω­νι­σμός δεν λει­τουρ­γεί σε πολλούς τομείς κάτι που ανα­δει­κνύει συνεχώς και η Τράπεζα της Ελλάδας.

Μετά τη δημο­σί­ευση της επι­στο­λής του πρω­θυ­πουρ­γού προς την Ούρ­σουλα Φον ντερ Λαιεν, ανα­μέ­νε­ται ότι θα υπάρ­ξουν εξε­λί­ξεις. Δεν απο­κλεί­ε­ται να ξεκι­νή­σει ένας κύκλος επαφών ανάμεσα στην κυβέρ­νηση (ακόμη και σε ανώτατο επίπεδο) αλλά και εκπρο­σώ­πους των μεγα­λύ­τε­ρων επι­χει­ρή­σεων που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη χώρα. Ανοικτό είναι και το ενδε­χό­μενο να υπάρξει μια “συμ­φω­νία κυρίων” ώστε οι μειώ­σεις να φτάσουν στο ράφι χωρίς να υπάρξει κάποια θεσμική αλλαγή. Το βέβαιο είναι ότι “ταρά­χθη­καν” τα νερά και ότι θα υπάρ­ξουν εξε­λί­ξεις.

Πηγή thetoc.gr