Κάρπαθος: Tο νησί των Δωδεκανήσων με τις πιο έντονες αντιθέσεις

Κάρ­πα­θος. Αντι­κει­με­νικά ένας μακρι­νός προ­ο­ρι­σμός από όπου και αν βρί­σκε­στε στην Ελλάδα. Αν σκε­φτείς ότι από τη Ρόδο θέλεις περίπου έξι ώρες με το απλό πλοίο, κατα­λα­βαί­νεις πόσο μακριά βρί­σκε­ται από τα υπό­λοιπα μέρη. Αν ξεκι­νή­σει κάποιος από τον Πειραιά, και περ­νώ­ντας από αρκετά νησιά θα χρεια­στεί 22, 24 ή ακόμα και πάνω από 30 ώρες για να κατα­λή­ξει σε ένα από τα δύο λιμάνια της Καρ­πά­θου, το Διαφάνι ή τα Πηγάδια.

Το όνομά της το πήρε από τους πρώτους κατοί­κους του νησιού που λέγεται ότι λόγω της μεγάλης ομορ­φιάς του νησιού θέλησαν να απα­γά­γουν τους θεούς του Ολύμπου και να τους φέρουν να ζήσουν στην Κάρπαθο. Έτσι, αυτοί οι πρώτοι κάτοι­κοι ονο­μά­στη­καν Αρπά­θεοι κάτι που στη συνέ­χεια εξε­λί­χθηκε σε Καρ­πά­θιοι. Είναι όντως τόσο όμορφο και γεμάτο αντι­θέ­σεις όλο το νησί που από τα κατα­γά­λανα νερά και τις παρα­λίες με άμμο μπορείς να βρεθείς σε υψό­με­τρο πάνω από τα 1000 μέτρα μέσα στα πεύκα ή μέσα σε πετρώ­δης χαρά­δρες να αγνα­ντεύ­εις το απέ­ρα­ντο Αιγαίο μέχρι εκεί που η θάλασσα ενώ­νε­ται στον ορί­ζο­ντα με τον γαλανό ουρανό. Εμείς φτάσαμε εκεί από τη Ρόδο και πιάσαμε λιμάνι στα Πηγάδια που είναι και το κέντρο του νησιού με τους περισ­σό­τε­ρους κατοί­κους.

Με την πρώτη ματιά κατα­λα­βαί­νει κάποιος ότι πρό­κει­ται για ένα ιδιαί­τερο νησί

Μεγάλα βράχια που κατα­λή­γουν μέχρι τη θάλασσα και γκρεμοί που σου δίνουν την εντύ­πωση ότι για να φτάσεις σε κάποια παραλία θα χρεια­στεί να κάνεις καταρ­ρί­χηση. Ευτυχώς στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το οδικό δίκτυο του νησιού θα σε πάει εύκολα στις περισ­σό­τε­ρες παρα­λίες, ακόμα και αν περά­σεις από κάποιον πολύ βατό χωμα­τό­δρομο. Υπάρ­χουν ωστόσο και οι παρα­λίες που δεν είναι προ­σι­τές με απλό ΙΧ και κάποιες που τις βρί­σκεις μόνο με σκάφος.

Επι­λέ­ξαμε να μεί­νουμε στην Αρκάσα, σχετικά στη μέση του νησιού από τη δυτική πλευρά του. Απο­δεί­χθηκε πολύ καλή επιλογή τόσο για τις όμορφες παρα­λίες και τα γραφικά χωριά που έχεις σε πολύ κοντινή από­σταση από αυτή, αλλά και σαν σημείο εκκί­νη­σης για τους πιο μακρι­νούς προ­ο­ρι­σμούς.

Ξεκι­νή­σαμε την περι­ή­γηση στο νησί από την παραλία του Αγίου Νικο­λάου στην Αρκάσα. Κρυ­στάλ­λινα δροσερά νερά με ψιλή άμμο και ακριβώς απέ­να­ντι στο βάθος να βλέπεις την Κάσο. Ειδικά κατά το ηλιο­βα­σί­λεμα η θέα ήταν μαγική και σε έκανε να νιώθεις ηρεμία και χαλά­ρωση καθώς έβλεπες να απλώ­νε­ται μπροστά σου το Αιγαίο. Δύο μαγαζιά υπάρ­χουν στον Άγιο Νικόλαο με ξαπλώ­στρες και ομπρέ­λες πάνω στην παραλία, αλλά και χώρο με τρα­πέ­ζια πάνω από αυτή, όπου μπορείς εύκολα να περά­σεις όλη τη μέρα σου χωρίς να σου λείψει απο­λύ­τως τίποτα.

Παρό­μοια η κατά­σταση και την παραλία του Δια­κό­φτη, πιο νότια και κοντά στο αερο­δρό­μιο, με ένα beach bar για τα απα­ραί­τητα και πολύ χώρο για όλους, τόσο στο οργα­νω­μένο κομμάτι της όσο και στο ελεύ­θερο. Η παραλία θυμίζει μικρο­γρα­φία από Ελα­φό­νησο και είναι σίγουρα στα μέρη που πρέπει να επι­σκε­φτεί κάποιος.

Από τον Δια­κό­φτη και γυρ­νώ­ντας προς Αρκάσα συνα­ντή­σαμε δύο ακόμα πανέ­μορ­φες παρα­λίες όμως με λιγό­τερο κόσμο. Η παραλία Αράκι και αυτή του Αγίου Θεό­δω­ρου μαγνη­τί­ζουν αμέσως το βλέμμα με το άγριο τοπίο από βράχια που τις περι­βάλ­λει και τα γαλα­ζο­πρά­σινα νερά τους. Επίσης σε αυτή τη μεριά του νησιού υπάρχει και η παραλία Αγρι­λο­πό­τα­μος όπου είναι σημείο για windsurfing και kitesurfing, το οποίο όμως δεν είναι και το πιο ιδανικό για αρχά­ριους.

Από την άλλη πλευρά, την ανα­το­λική, ξεχω­ρί­σαμε την παραλία της Κυρά Πανα­γίας, ιδανική για όποιον ψάχνει κάτι οργα­νω­μένο. Βγαί­νο­ντας από τον κεντρικό δρόμο ξεκι­νάει ένα κατη­φο­ρικό κομμάτι και ύστερα από λίγη ώρα που απλά κατη­φο­ρί­ζεις περ­νώ­ντας τη μια φουρ­κέτα μετά την άλλη, εμφα­νί­ζε­ται μπροστά σου αυτός ο πανέ­μορ­φος κόλπος!

Λίγο πιο πάνω από την Κυρά Παναγιά και αφού είχαμε κατα­λά­βει πια ότι οι παρα­λίες του νησιού ήταν η μία πιο όμορφη από την άλλη, ακο­λου­θή­σαμε τις ταμπέ­λες προς Απέλλα. Σε μια στροφή, αρκετά πριν φτά­σουμε φάνηκε στο βάθος η παραλία. Το θέαμα ήταν μονα­δικό. Ένα παλιό ξύλινο ιστιο­πλοϊκό να έχει δέσει στη μία άκρη, πράσινα νερά και βράχια να ξεχω­ρί­ζουν μέσα στη θάλασσα και γύρω γύρω πεύκα. Όταν πια κατε­βή­καμε και την είδαμε και από κοντά κατα­λά­βαμε ότι ήμασταν ίσως στο πιο όμορφο μέρος του νησιού.

Όσα νησιά και μέρη αν έχει επι­σκε­φτεί κάνεις οι παρα­πάνω παρα­λίες είναι σίγουρο ότι θα του μείνουν στη μνήμη για πολύ καιρό. Εκτός από αυτές βέβαια είδαμε και άλλες πολύ όμορφες παρα­λίες και δια­φο­ρε­τι­κές μεταξύ τους, όπως την Μιχα­λιού, την παραλία στον κάτω Λευκό, την Αμμωπή και άλλες. Όρεξη και μέρες να έχει κάποιος να γυρνάει όλο το νησί!

Ένα ακόμα ιδιαί­τερο μέρος της Καρ­πά­θου, είναι το χωριό Όλυμπος

Χτι­σμένο σε μια πλάγια στο βορειο­δυ­τικό τμήμα του νησιού με στενά σοκάκια και το ένα σπίτι σχεδόν πάνω στο άλλο. Φαί­νε­ται να είναι βγαλ­μένο από μια άλλη εποχή και σε αυτό συμ­βά­λουν και οι κάτοι­κοι όπου ακόμα και σήμερα οι γυναί­κες ντύ­νο­νται με τις παρα­δο­σια­κές φορε­σιές τους και τα μαντή­λια.

Επειδή όμως λέμε για μονα­δικά μέρη, έτσι μονα­δικό είναι και το νησάκι Σαρία. Βόρεια της Καρ­πά­θου, πρό­κει­ται για ένα νησί γεμάτο με αρχαία μνημεία, ερείπια και υπο­λείμ­ματα αρχαίων οικι­σμών, ενώ έχουν βρεθεί και ίχνη από την παρου­σία του ανθρώ­που της νεο­λι­θι­κής εποχής και της πρώιμης εποχής του χαλκού. Το νησί απο­τε­λούσε ορμη­τή­ριο των Σαρα­κη­νών πει­ρα­τών και προ­σφέ­ρει μαγικές εικόνες αν το περ­πα­τή­σει κάνεις, αλλά και αν κολυ­μπή­σει ανάμεσα στις σπηλιές με το φως του ήλιου να φωτίζει τα νερά.

Δια­φο­ρε­τικό από τον Όλυμπο αλλά εξίσου όμορφο ήταν και το Φοινίκι. Χτι­σμένο γύρο από ένα μικρό λιμα­νάκι με λίγα μαγαζιά για φαγητό και ποτό αλλά και μια παραλία ακριβώς μπροστά από όλα αυτά ξεχω­ρί­ζει για την απλό­τητα και την χαρα­κτη­ρι­στική ομορφιά του.

Εκεί βρήκαμε δύο μαγαζιά για φαγητό που το ένα ήταν καλύ­τερο από το άλλο. Το Δελφίνι και το Mama cuisine. Τοπικά προ­ϊ­ό­ντα μαγει­ρε­μένα ώστε οι γεύσεις να σου μένουν αξέ­χα­στες. Και για να μην αδι­κή­σουμε και τα υπό­λοιπα μαγαζιά η αλήθεια είναι ότι σε όποιο χωριό και αν κάναμε στάση για φαγητό δεν βρήκαμε κάτι που να μη μας αρέσει.

Η ταβέρνα Ευδοξία, με θέα το απέ­ρα­ντο Αιγαίο και το ηλιο­βα­σί­λεμα, αλλά και η ταβέρνα Κήπος στο κέντρο του χωριού της Αρκάσας με την πανέ­μορφη αυλή της, ήταν από τα μαγαζιά που πραγ­μα­τικά θα μπο­ρού­σαμε να τρώμε κάθε μέρα. Πολύ ποιο­τικό, γευ­στικό φαγητό και με μεγάλη ποι­κι­λία στο μενού τους και τα δύο μαγαζιά δεν θα αφήσουν κανέναν να φύγει παρα­πο­νε­μένο.

Κλεί­νο­ντας τώρα τη μέρα μας και πριν πάμε για ξεκού­ραση στο δωμάτιο, άλλο ένα μαγαζί στο Φοινίκι ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά. Το Poseidon Bar, όμορφος χώρος με θέα το λιμα­νάκι, χαλαρή μουσική και πολύ καλά ποτά και κοκτέιλ. Όσο καθό­μα­σταν εκεί είδαμε να περνάνε και κάποια πολύ ενδια­φέ­ρο­ντα burgers από μπροστά μας που “μας έσπασαν τη μύτη”, αλλά συνήθως πηγαί­ναμε εκεί μετά το φαγητό οπότε δεν δοκι­μά­σαμε κάτι, ίσως μια άλλη φορά.

Και κλεί­νο­ντας να πω πως το «ίσως κάποια άλλη φορά» δεν είναι απλά σχήμα λόγου αλλά πραγ­μα­τική επι­θυ­μία. Αυτό το νησί έχει κάτι που μαγεύει τον επι­σκέ­πτη και σίγουρα πολλοί που θα πάνε μια φορά θα επι­στρέ­ψουν σύντομα. Αυτό ίσως δικαιο­λο­γεί και την κίνηση των πρώτων κατοί­κων του να φέρουν τους θεούς του Ολύμπου στο νησί τους. Λογικά ακόμα και αυτοί πάρα τα ελατ­τώ­ματά τους και τις παρα­ξε­νιές τους όπως τα έχουμε δια­βά­σει από τη μυθο­λο­γία θα το εκτί­μη­σαν και θα έμειναν ευχα­ρι­στη­μέ­νοι!

Πηγή: Savoir Ville