Νόμιμες κρίθηκαν οι περικοπές επιδομάτων σε υπαλλήλους του Δήμου Ρόδου

Mε από­φα­ση που εξέ­δω­σε χθες το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έγινε δεκτή η έφεση που άσκη­σε ο Δήμος Ρόδου κατά 4 υπαλ­λή­λων και ακυ­ρώ­θη­κε από­φα­ση του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία τους επι­δι­κά­στη­καν απο­ζη­μιώ­σεις για επι­δό­μα­τα.

Η από­φα­ση έχει εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον καθώς έχει επε­κτα­τι­κό απο­τέ­λε­σμα και σε άλλες όμοιες διεκ­δι­κή­σεις δη­μο­τι­κών υπαλ­λή­λων.

Το Ει­ρη­νο­δι­κείο δέ­χθη­κε ει­δι­κό­τε­ρα ότι η αγωγή των ενα­γό­ντων ήδη εφε­σί­βλη­των, ήταν νό­μι­μη, ενό­ψει του ό,τι η διά­τα­ξη της υπο­πα­ρα­γρά­φου Γ1 περ. 1 με τίτλο “Μ1ΣΘΟ­ΛΟ­ΓΙ­ΚΕΣ ΔΙΑ­ΤΑ­ΞΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗ­ΜΟ­ΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ” της πα­ρα­γρά­φου Γ του άρ­θρου πρώ­του του Ν.4093/2012 με την οποία κα­ταρ­γή­θη­καν τα επι­δό­μα­τα εορ­τών Χρι­στου­γέν­νων και Πάσχα και το επί­δο­μα αδεί­ας που ελάμ­βα­ναν τυγ­χά­νει ανε­φάρ­μο­στη ως αντι­κεί­με­νη στο Σύ­νταγ­μα και στις έχου­σες υπερ­νο­μο­θε­τι­κή ισχύ δια­τά­ξεις των διε­θνών συν­θη­κών.

Ωστό­σο, όπως κρί­θη­κε, η αγωγή με το πα­ρα­πά­νω πε­ριε­χό­με­νό της τυγ­χά­νει, μη νό­μι­μη, και δεν ευ­στα­θεί καμία από τις νο­μι­κές αι­τιά­σεις στις οποί­ες οι ενά­γο­ντες επι­χει­ρούν να στη­ρί­ξουν το ανί­σχυ­ρο της εν λόγω διά­τα­ξης.

Ει­δι­κό­τε­ρα, από καμία συ­νταγ­μα­τι­κή διά­τα­ξη ή αρχή δεν κω­λύ­ε­ται, κα­ταρ­χήν, ο νο­μο­θέ­της, εκτι­μώ­ντας τις εκά­στο­τε συν­θή­κες και λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της χώρας, να προ­βαί­νει σε ανα­μόρ­φω­ση του μι­σθο­λο­γί­ου των δη­μο­σί­ων λει­τουρ­γών και υπαλ­λή­λων, ει­σά­γο­ντας νέες ρυθ­μί­σεις, οι οποί­ες υπό­κει­νται σε ορια­κό, μόνο, δι­κα­στι­κό έλεγ­χο.

Δύ­να­ται, επο­μέ­νως, ο νο­μο­θέ­της, για λό­γους που αυτός εκτι­μά και η κατ’ ου­σί­αν αξιο­λό­γη­ση των οποί­ων δεν υπό­κει­ται σε δι­κα­στι­κό έλεγ­χο, να θε­σπί­σει μέτρα πε­ρι­στο­λής των δη­μό­σιων δα­πα­νών που συ­νε­πά­γο­νται οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση με­γά­λων κα­τη­γο­ριών του πλη­θυ­σμού και, ιδίως, όσων λαμ­βά­νουν μισθό, σύ­ντα­ξη ή άλλες πα­ρο­χές από το δη­μό­σιο τα­μείο, λόγω της ανά­γκης άμε­σης από­δο­σης και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας των επι­βαλ­λό­με­νων μέ­τρων για τον πε­ριο­ρι­σμό του δη­μό­σιου ελ­λείμ­μα­τος.

Στις πε­ρι­πτώ­σεις δε αυτές, το επί­πε­δο αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης δεν προσ­διο­ρί­ζε­ται με βάση τις προη­γού­με­νες απο­δο­χές των προ­σώ­πων αυτών, αλλά με βάση τις γε­νι­κό­τε­ρα επι­κρα­τού­σες συν­θή­κες και σε συ­νάρ­τη­ση με το επί­πε­δο δια­βί­ω­σης του πλη­θυ­σμού της χώρας εν γένει.

Εν προ­κει­μέ­νω, με την επί­μα­χη διά­τα­ξη του Ν. 4093/2012 ο νο­μο­θέ­της προ­έ­βη στην πλήρη κα­τάρ­γη­ση των επι­δο­μά­των εορ­τών και αδεί­ας για τους λει­τουρ­γούς και υπαλ­λή­λους του Δη­μο­σί­ου και του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα και για τους στρα­τιω­τι­κούς, ως άμεσο μέτρο για την αντι­με­τώ­πι­σή της, κατά την εκτί­μη­σή του, συ­νε­χι­ζό­με­νης οι­κο­νο­μι­κής και δη­μο­σιο­νο­μι­κής κρί­σης.

Το μέτρο δε αυτό απο­τε­λεί τμήμα ενός ευ­ρύ­τε­ρου, ολο­κλη­ρω­μέ­νου προ­γράμ­μα­τος δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής («Με­σο­πρό­θε­σμο Σχέ­διο Δη­μο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2013 – 2016») και προ­ώ­θη­σης διαρ­θρω­τι­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, το οποίο απο­σκο­πεί τόσο στην κά­λυ­ψη των άμε­σων οι­κο­νο­μι­κών ανα­γκών της χώρας και την αντι­με­τώ­πι­ση των ιδιαί­τε­ρα αυ­ξη­μέ­νων ελ­λειμ­μά­των, όσο και στη βελ­τί­ω­ση της μελ­λο­ντι­κής δη­μο­σιο­νο­μι­κής κα­τά­στα­σής της δη­λα­δή στην εξυ­πη­ρέ­τη­ση σκο­πών, που συ­νι­στούν σο­βα­ρούς λό­γους δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, δυ­νά­με­νους να δι­καιο­λο­γή­σουν, κατ’ αρχήν, τη λήψη μέ­τρων πε­ρι­στο­λής μι­σθο­λο­γι­κών δα­πα­νών του Δη­μο­σί­ου, δε­δο­μέ­νου ότι συν­δέ­ε­ται με την εκ­πλή­ρω­ση υπο­χρε­ώ­σε­ων που απορ­ρέ­ουν από τη συμ­με­το­χή της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας στην Οι­κο­νο­μι­κή και Νο­μι­σμα­τι­κή Ένωση. Εξάλ­λου, το επί­δι­κο μέτρο της κα­τάρ­γη­σης των επι­δο­μά­των εορ­τών και αδεί­ας, το οποίο, λόγω της ρύσης του, συμ­βάλ­λει άμεσα στην πε­ρι­στο­λή των δη­μό­σιων δα­πα­νών, τεκ­μη­ριώ­νε­ται επαρ­κώς με βάση τα ανω­τέ­ρω στοι­χεία, δεν πα­ρί­στα­ται δε απρό­σφο­ρο, και μά­λι­στα προ­δή­λως, για την επί­τευ­ξη των επι­διω­κό­με­νων ως άνω σκο­πών, ούτε μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ότι δεν ήταν ανα­γκαίο, δε­δο­μέ­νου ότι με αυτό το μέτρο, το οποίο εφαρ­μό­ζε­ται γε­νι­κά σε όλους τους μι­σθω­τούς του δη­μό­σιου τομέα, γί­νε­ται προ­σπά­θεια εξοι­κο­νό­μη­σης και πε­ριο­ρι­σμού των διο­γκω­μέ­νων δα­πα­νών της Γε­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης, η οποία υπα­γο­ρεύ­ε­ται από επι­τα­γές της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης για μεί­ω­ση του υπερ­βο­λι­κού δη­μο­σί­ου ελ­λείμ­μα­τος.

Κατά τη λήψη δε του επί­μα­χου μέ­τρου της κα­τάρ­γη­σης των εν λόγω επι­δο­μά­των εορ­τών και αδεί­ας, ο νο­μο­θέ­της είχε πλήρη επί­γνω­ση όχι μόνο του εν γένει επι­πέ­δου δια­βί­ω­σης του πλη­θυ­σμού της χώρας, αλλά και ει­δι­κά του επι­πέ­δου δια­βί­ω­σης των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων.

Πε­ραι­τέ­ρω, όπως κρί­θη­κε η επί­μα­χη ρύθ­μι­ση, δεν αντί­κει­ται στην κα­το­χυ­ρω­μέ­νη από το άρθρο 25 παρ.1 του Συ­ντάγ­μα­τος αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας ούτε στο άρθρο 1 του Πρώ­του Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της Ε.Σ.Δ.Α., ούτε δε στα άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 4 του Συ­ντάγ­μα­τος, δε­δο­μέ­νου ότι δεν απο­τε­λού­σε ένα απο­σπα­σμα­τι­κό και με­μο­νω­μέ­νο μέτρο, σε βάρος μιας κα­τη­γο­ρί­ας των μι­σθο­δο­τού­με­νων από το δη­μό­σιο τομέα, αλλά ένα μέτρο κα­θο­λι­κής εφαρ­μο­γής για όλους τους μι­σθο­δο­τού­με­νους από το Δη­μό­σιο.

Ο Δήμος Ρόδου εκ­προ­σω­πή­θη­κε από τον κ. Μι­χά­λη Κα­ρα­γιάν­νη.