«Εκλεισε» ο φάκελος της αγωγής συγγενών της Ελένης Τοπαλούδη κατά των δολοφόνων και των πατεράδων τους

Χθες έληξε η προ­θε­σμία των 100 ημερών για την υποβολή των προ­τά­σεων των αντί­δι­κων μερών

Εληξε χθες η προ­θε­σμία υπο­βο­λής προ­τά­σεων ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου στην δικο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στηκε μετά από αγωγή κατά των δύο δολο­φό­νων και βιαστών της Ελένης Τοπα­λούδη και των πατε­ρά­δων τους που υπέ­βα­λαν 7 συγ­γε­νείς του θύματος.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», οι γονείς της Ελένης Τοπα­λούδη, ο αδελφός της και 4 ακόμη συγ­γε­νείς προ­σέ­φυ­γαν στο αστικό δικα­στή­ριο τονί­ζο­ντας ότι οι δύο δολο­φό­νοι και βιαστές με τις εγκλη­μα­τι­κές τους πράξεις προ­κά­λε­σαν ψυχική οδύνη, πόνο και θλίψη, λαμ­βα­νο­μέ­νων υπ’ όψη όλων των συν­θη­κών τέλεσης των πράξεών τους, την αγριό­τητα και σκλη­ρό­τητα των ενερ­γειών τους καθώς και τον δόλο με τον οποίο προ­σπά­θη­σαν να απο­κρύ­ψουν τις απάν­θρω­πες και κακουρ­γη­μα­τι­κές πράξεις.

Τονί­ζουν ότι αφού επί 3 ώρες βασά­νι­σαν την άτυχη Ελένη καθά­ρι­σαν το δια­μέ­ρι­σμα και στην συνέ­χεια την μετέ­φε­ραν σε ερημική τοπο­θε­σία και την πέταξαν εν ζωή στη θάλασσα με σκοπό την εξα­φά­νιση της σορού της.

Θεωρούν επίσης ότι οι πατε­ρά­δες τους φέρουν ευθύνες για το έγκλημα.

Με την αγωγή τους διεκ­δι­κούν την κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 980.000 ευρώ κατα­με­ρι­ζό­μενη στους ενά­γο­ντες ανα­λό­γως.

Στην αγωγή τονί­ζε­ται εισα­γω­γικά ότι στις 28 Νοεμ­βρίου 2018 ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων και ο δεύ­τε­ρος, ετέ­λε­σαν από κοινού και εκ προ­θέ­σεως τον ομαδικό βιασμό και την ανθρω­πο­κτο­νία της Ελένης Τοπα­λούδη, θυγα­τέρα Ιωάννη Τοπα­λούδη και Κυρια­κής Αρμου­τί­δου (1ου και 2ης ενά­γου­σας), στους Πεύκους Λίνδου.

Για τις δύο αυτές από κοινού τελε­σθεί­σες πράξεις οι άνω ενα­γό­με­νοι κατα­δι­κά­στη­καν τελε­σί­δικα χωρίς κανένα ελα­φρυ­ντικό από το Α’ Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών σε ισόβια κάθειρξη για την ανθρω­πο­κτο­νία και σε 15 χρόνια για τον ομαδικό βιασμό της Ελένης Τοπα­λούδη. Τις άνω πράξεις τις ετέ­λε­σαν σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση.

Με την ίδια ποινή είχαν κατα­δι­κα­στεί οι άνω ενα­γό­με­νοι και από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Αθηνών (πρώτου βαθμού ουσίας).

Γίνεται αναφορά στο ποινικό σκέλος της υπο­θέ­σεως που είναι εξάλλου γνωστό, ενώ οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται πως ο τρίτος ενα­γό­με­νος πατέρας του πρώτου ενα­γό­με­νου… «με τις πράξεις και παρα­λεί­ψεις του τόσο προ­γε­νέ­στερα, όσο και μετα­γε­νέ­στερα από την δολο­φο­νία της Ελένης συνέ­πραξε και συνήρ­γησε στις εγκλη­μα­τι­κές ενέρ­γειες του γιού του, τον οποίο όχι μόνο αμε­λούσε να επο­πτεύει, ενώ γνώριζε τον βίαιο χαρα­κτήρα του μέχρι την ημέρα των εγκλη­μα­τι­κών ενερ­γειών του, αλλά επέ­τρεψε σε αυτόν την ημέρα εκείνη να έχει την χρήση του αυτο­κι­νή­του του, το οποίο και κατα­σχέ­θηκε, ως εργα­λείο του εγκλή­μα­τος, σύμφωνα με την άνω τελε­σί­δικη κατα­δι­κα­στική απόφαση».

Ισχυ­ρί­ζε­ται η οικο­γέ­νεια Τοπα­λούδη επίσης και θα κριθεί αρμο­δίως από τα αστικά δικα­στή­ρια πως… «Ο ίδιος (3ος ενα­γό­με­νος) απέ­κρυψε επίσης στη προ­α­νά­κριση ότι το αυτο­κί­νητο ιδιο­κτη­σίας του είχε παρα­λά­βει ο γιος του (1ος ενα­γό­με­νος), ότι ήταν το μέσο που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για την μετα­φορά και δολο­φο­νική πράξη του γιου του, ότι είχε εμφανή σημεία αίματος εντός του αυτο­κι­νή­του και στη θέση του συνο­δη­γού, παρά την προ­σπά­θεια καθα­ρι­σμού του. Είναι προ­φα­νές ότι υπάρ­χουν ευθύνες του 3ου ενα­γο­μέ­νου μετά τις προ­σπά­θειες συγκά­λυ­ψης των εγκλη­μα­τι­κών ενερ­γειών του γιου του, αλλά και παρά­λειψη συν­δρο­μής των ανα­κρι­τι­κών αρχών από τις οποίες και προ­κύ­πτει η ευθύνη, ο δόλος και η υπο­χρέ­ωσή του προς απο­ζη­μί­ωση».

Υπο­στη­ρί­ζουν οι ενά­γο­ντες της οικο­γέ­νειας Τοπα­λούδη παρα­πέρα πως «επί πλέον μετά την τέλεση των εγκλη­μα­τι­κών πράξεων του γιου του, επί μία εβδο­μάδα περίπου με διά­φο­ρους τρόπους και μέσα τον κάλυπτε και δημιουρ­γούσε δυσχέ­ρειες στην προ­α­νά­κριση ενώπιον των Λιμε­νι­κών Αρχών, όπου αρνιό­ταν να κατα­θέ­σει ο γιος του, σύμφωνα με τις εντολές, υπο­δεί­ξεις και καθο­δή­γησή του. Γνώριζε επίσης ότι ο γιος του ήταν παρα­βα­τικό στοι­χείο, ότι είχε βίαιη και επι­θε­τική συμπε­ρι­φορά, ότι ήταν χρήστης ναρ­κω­τι­κών ουσιών».

Δια­τεί­νε­ται ακόμη πως ο «3ος ενα­γό­με­νος μετά την τέλεση των εγκλη­μα­τι­κών πράξεων του γιου του επι­σκέ­φθηκε ο ίδιος τον ψυχί­α­τρο της Ρόδου (…) προ­κει­μέ­νου να χορη­γή­σει στον γιό του φαρ­μα­κευ­τική αγωγή, ώστε να τύχει ευνοϊ­κής δικα­στι­κής μετα­χεί­ρι­σης. Συνεπώς, ο 3ος ενα­γό­με­νος συμ­με­τείχε διά των ενερ­γειών, πράξεων και παρα­λεί­ψεών του στο επελθέν απο­τέ­λε­σμα της δολο­φο­νίας της Ελένης Τοπα­λούδη, λαμ­βά­νο­ντας υπ’ όψιν ότι ο γιός του πέραν των ανωτέρω, ήταν στο 21ο έτος της ηλικίας του, δηλαδή σε μετε­φη­βική ηλικία, χρήστης ναρ­κω­τι­κών ουσιών και είχε υπο­χρέ­ωση ως πατέρας του να έχει ιδιαί­τερη επι­μέ­λεια και επο­πτεία αυτού».

Σε ό,τι αφορά στον πατέρα του δεύ­τε­ρου ενα­γό­με­νου, οι ενά­γο­ντες της οικο­γέ­νειας Τοπα­λούδη δια­τεί­νο­νται πως «…είναι υπαί­τιος των πράξεων και παρα­λεί­ψεων του γιου του, διότι ενώ ήταν 19 ετών και διέμενε μαζί του, δεν είχε την κατάλ­ληλη επί­βλεψη και επο­πτεία αυτού, ούτε έλαβε ο ίδιος τα ανα­γκαία μέτρα για την απο­τροπή των παρα­βα­τι­κών πράξεων και ενερ­γειών του γιου του με τις οποίες από κοινού με τον 1ο ενα­γό­μενο δολο­φό­νη­σαν την Ελένη Τοπα­λούδη, ενώ προη­γή­θηκε ο βιασμός της.

Τρεις μέρες αργό­τερα, ο γιος του ενα­γό­με­νου, προέβη και σε άλλο βιασμό μιας κοπέλας ΑΜΕΑ. Είναι προ­φα­νές ότι οι ευθύνες του 4ου ενα­γό­με­νου προ­κύ­πτουν αβίαστα, αφού είχε πλημ­μελή έως ανύ­παρ­κτη επι­μέ­λεια του 19χρονου γιου του, τον οποίο άλλωστε εκά­λυ­πτε με την σιωπή του, μετά την τέλεση των εγκλη­μα­τι­κών ενερ­γειών του».

Θυμί­ζουμε πως εκκρε­μεί ενώπιον του Στ’ Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου από τον Σεπτέμ­βριο του 2023 η αναί­ρεση που άσκησαν οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες από το Εφετείο σε ισόβια κάθειρξη και 15 έτη για τη δολο­φο­νία και τον ομαδικό βιασμό της φοι­τή­τριας το 2018 στη Ρόδο.

Η πλευρά των ενα­γο­μέ­νων, όπως εξέθεσε ο συνή­γο­ρος του ημε­δα­πού κ. Χάρης Αμπρά­ζης, δια­τεί­νε­ται ότι τυγ­χά­νει ανυ­πό­στατη η παραγ­γε­λία και άκυρη η όποια επίδοση και υπο­στη­ρί­ζουν μεταξύ άλλων πως η αγωγή τυγ­χά­νει μη ασκη­θείσα. Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι ενά­γο­ντες δεν νομι­μο­ποιού­νται να παρί­στα­νται ενώ δια­τεί­νο­νται παρα­πέρα ότι η όποια αξίωση των αντι­δί­κων, είναι παντε­λώς αόριστη.

Οι ενά­γο­ντες εκπρο­σω­πού­νται από τον δικη­γόρο κ. Ευάγ­γελο Γκιου­γκή.