Προσβολή της μνήμης νεκρού: Η απαράδεκτη συμπεριφορά Μητρόπολης στο μνημόσυνο, της καρπαθιακής καταγωγής μητέρας, του Κ. Κατσαφάδου

Το να εγείρει η Εκκλη­σία τείχη προς τους βου­λευ­τές που ψήφισαν τον νόμο για τον γάμο των ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών είναι δικαί­ωμά της, γιατί η συμ­με­τοχή στη λει­τουρ­γική ζωή της Εκκλη­σίας μας έχει προ­ϋ­πο­θέ­σεις τις οποίες ορίζει η ίδια.

Το να «προ­σβάλ­λει», όμως, τη μνήμη ενός νεκρού, με συμπε­ρι­φορά μη συνά­δουσα με το εκκλη­σια­στικό ήθος και την εκκλη­σια­στική παρά­δοση, είναι επιει­κώς απα­ρά­δε­κτο.

Ο λόγος για την Μητρό­πολη Πει­ραιώς, η οποία με εντολή του φυσικού προϊ­στα­μέ­νου της Μητρο­πο­λίτη Πει­ραιώς Σερα­φείμ, εξ αφορμής της θετικής ψήφου που έδωσε ο Κώστας Κατσα­φά­δος στον επίμαχο νόμο του γάμου των ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών συμπε­ρι­φέρ­θηκε στο μνη­μό­συνο της μητέρας του βου­λευτή κατά τρόπο ιταμό, εκδι­κη­τικό και απα­ρά­δε­κτο.

Η αεί­μνη­στη μητέρα του βου­λευτή, Καλ­λιόπη Μαραγκού- Κατσα­φά­δου, Καρα­πα­θια­κής κατα­γω­γής η ίδια, έφυγε από τη ζωή μετά από οδυνηρή μάχη με τον καρκίνο.

Ήταν κατά κοινή ομο­λο­γία ένας καλός και δρα­στή­ριος άνθρω­πος, με ανα­πτυγ­μένη κοι­νω­νι­κό­τητα  και φιλαν­θρω­πία.

Οι παρι­στά­με­νοι έκριναν αρνη­τικά την στάση της Μητρό­πο­λης, διότι ήταν σαν να τιμω­ρούσε μετά θάνατον μία μάνα, αλλά και τους εν ζωή συγ­γε­νείς της και συγκε­κρι­μένα τον συζυγό της και τα παιδιά της, τα οποία ένιωσαν ως ξένοι σε ξένο τόπο.

Η μάνα του καθενός μας είναι το πιο ιερό πρόσωπο στη ζωή μας. Και όταν τη χάσουμε, χάνουμε μέρος της ζωής μας.

Το μνη­μό­συνο είχε οριστεί να γίνει στον Μητρο­πο­λι­τικό ναό της Αγίας Τριάδος Πει­ραιώς.

Το πρωί της Κυρια­κής λει­τουρ­γός στο ναό ήταν ο Μητρο­πο­λί­της Προι­κον­νή­σων Ιωσήφ του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, ο οποίος, αφού τελεί­ωσε τη θεία λει­τουρ­γία και το κήρυγμα (στο οποίο φρό­ντισε να πετάξει τα… καρ­φά­κια του για τους πολι­τι­κούς μας, ορμώ­με­νος από την παρα­βολή του ασώτου) εισήλθε στο ιερό βήμα.

Το αυτό έπραξαν και οι ιερο­ψάλ­τες του ναού. Προς στιγμήν ο ναός έμεινε ακέ­φα­λος και επι­κρά­τησε σχετική αμη­χα­νία.

Μετά από λίγο, εμφα­νί­στηκε ένας ιερέας και το στασίδι του ιερο­ψάλτη κατέ­λαβε άλλος ιερο­ψάλ­της μόνο για την ανάγκη του μνη­μο­σύ­νου. Λες και ήταν το μνη­μό­συνο ενός ανθρώ­που, που ήταν άγνω­στος και ξένος με τη ζωή της πόλης και δεν είχε στη ζωή του κανέναν.

Ο κ. Κατσα­φά­δος, οι πλη­ρο­φο­ρίες μας λένε, ότι έκρυψε την οργή και τον θυμό που αιτιο­λο­γη­μένα αισθάν­θηκε κάτω από τη θλίψη του για την απώλεια της μητέρας του.  Άλλωστε, δεν ήθελε να πάρει το θέμα δια­στά­σεις και να αμαυ­ρώ­σει τη μνήμη της μητέρας του. Ωστόσο, το θέμα συζη­τεί­ται ευρέως από στόμα σε στόμα σε όλο τον Πειραιά και μάλιστα όλοι μιλούν για εκδι­κη­τική συμπε­ρι­φορά της Μητρό­πο­λης προς έναν φιλή­συχο άνθρωπο, όπως η αεί­μνη­στη Καλ­λιόπη Μαρα­γκού – Κατσα­φά­δου που δεν έφταιγε πουθενά.

Καλό είναι εκεί στην Μητρό­πολη Πειραιά να ξανα­δούν την συμπε­ρι­φορά τους σε ορι­σμένα θέματα, γιατί θα φέρετε αντί­θετα απο­τε­λέ­σματα από αυτά που επι­θυ­μείτε!

Πηγή topontiki.gr