Να σε πνίγουν τόσα πολλά “γιατί” και οι άλλοι να σου λένε «σώπα» (Μ. Λουντέμης)

Ίσως ακόμα πιο εξορ­γι­στικό και απ’ το ίδιο το δυστύ­χημα στα Τέμπη, την αλυσίδα ευθυνών, της ύστερης προ­σπά­θειας συγκά­λυ­ψης και παρε­μπό­δι­σης της έρευνας μέσω της αλλοί­ω­σης ή της μη προ­στα­σίας των πει­στη­ρίων που βρί­σκο­νταν στο χώρο του δυστυ­χή­μα­τος, είναι κάποιοι που  προ­τρέ­πουν στην σιωπή του θανάτου. Κάποιοι, που κουνάνε  το δάχτυλο σε συγ­γε­νείς γιατί τολμούν να πενθούν με «θόρυβο». Όποιος έχει περάσει τη δια­δι­κα­σία του πένθους για κάποιον αγα­πη­μένο του, ξέρει: Δεν υπάρχει μαγικό ραβδί για να στα­μα­τή­σει ο πόνος, να κλεί­σουν οι πληγές, να ξαναρ­χί­σει να γυρίζει η Γη όπως πριν. Για τον καθένα το πένθος είναι μια απόλυτα προ­σω­πική δια­δι­κα­σία, που δεν ξέρει ούτε ο ίδιος που θα τον οδη­γή­σει. Εκτός κι αν είναι συγ­γε­νής θύματος της τρα­γω­δίας των Τεμπών. Εκεί όχι, δεν δικαιού­ται να πεν­θή­σει, όπως θέλει. Εκεί οφείλει να «υπα­κού­σει» σε κάθε υπουργό, μητρο­πο­λίτη, δημόσιο λει­τουργό, που έχει το θράσος να πει σε έναν τσα­κι­σμένο άνθρωπο ότι  ο πόνος του πρέπει να είναι «βουβός» ότι « έναν κεκοι­μη­μένο τον τιμάς με σιωπή και προ­σευχή» πως «Αυτά συμ­βαί­νουν. Πάτε στην εκκλη­σία να σας βοη­θή­σει. Κοι­τάξτε μπροστά τη ζωή σας». Να σε πνίγουν τόσα πολλά “γιατί” και οι άλλοι να σου λένε “σώπα”. Μόνο που η  σιωπή δεν ται­ριά­ζει στους τρο­μα­κτικά θορυ­βώ­δεις θανά­τους. Και γι’ αυτό μαζί με τις μανάδες και τους πατε­ρά­δες, θρηνεί η πλειο­ψη­φία του ελλη­νι­κού λαού γιατί μπορεί να κατα­λά­βει τι σημαί­νει να τηλε­φω­νείς στο παιδί σου και η κλήση να μένει ανα­πά­ντητη. Μπορεί να κατα­λά­βει τι είναι το άδειο κρεβάτι, τα παγω­μένα από το θάνατο αντι­κεί­μενα ενός παιδιού που δεν θα τα αγγίξει ξανά. Γιατί, αυτή η μάνα, αυτός ο πατέρας, αυτό το παιδί, αυτός ο σύντρο­φός, τον άνθρωπο του που εξαϋ­λώ­θηκε εξαι­τίας ενός κράτους ρου­σφε­τιων και συμ­φε­ρό­ντων, τον έχει στην καρδιά και στο μυαλό του ολό­κληρο και όχι σκόνη. Ας γίνει αντι­λη­πτό σε όλους: Θα πεν­θή­σουν όπως θέλουν. Και όσο πιο «φωναχτά» το κάνουν, ίσως να πλη­θαί­νουν και οι πιθα­νό­τη­τές τους για δικαί­ωση. Οι υπό­λοι­ποι ας κουνάνε το δάχτυλο στον καθρέ­φτη κι ας φτύνουν στον κόρφο τους μην τύχει και βρεθούν στη θέση των συγ­γε­νών των θυμάτων. Κι ας στα­μα­τή­σουν επι­τέ­λους να τους κάνουν μαθή­ματα πένθους. Τα Τέμπη δεν πρέπει να γίνουν «ένα μακρινό γεγονός», ούτε στιγ­μιαία ανα­λα­μπή στο ραντάρ των ανη­συ­χιών μας. Γιατί η λήθη δεν είναι μια πράξη καλο­προ­αί­ρε­της αμέ­λειας, αλλά μια επι­κίν­δυνη παρα­χώ­ρηση. Μία κακή ελλη­νική παρά­δοση σε έναν κύκλο εφη­συ­χα­σμού και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νης συστη­μι­κής απο­τυ­χίας.