“Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για την θλιβερή επέτειο ενός έτους από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών”

Από το ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΟΥΠΑΛΗΛΩΝ ΡΟΔΟΥ εκδό­θηκε η ακό­λουθη ανα­κοί­νωση:

Σήμερα Τετάρτη 28 Φεβρουα­ρίου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η εκδή­λωση επι­μνη­μό­συ­νης δέησης για τα 57 θύματα του μοι­ραίου δυστυ­χή­μα­τος στα Τέμπη που συγκλό­νισε όλο τον κόσμο. Ένα χρόνο μετά τιμή­σαμε τη μνήμη των αθώων αυτών θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους τόσο άδικα.

Την εκδή­λωση μας στή­ρι­ξαν με την παρου­σία τους τα Σωμα­τεία :

1. Ομο­σπον­δία Τρα­πε­ζο­ϋ­παλ­λη­λι­κών Οργα­νώ­σεων Ελλάδας (Ο.Τ.Ο.Ε)

2. Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων σε Εγκα­τα­στά­σεις Πετρε­λαιοει­δών, Υγρα­ε­ρίου και Σταθμών Ανε­φο­δια­σμού Αερο­σκα­φών Ρόδου «ΜΟΛΥΒΔΟΣ»

3. Ένωση Εργα­το­ϋ­παλ­λη­λι­κού και Επι­στη­μο­νι­κού Προ­σω­πι­κού Εργα­ζο­μέ­νων στο Δήμο και στις Δημο­τι­κές Επι­χει­ρή­σεις του Δήμου Ρόδου (πρώην ΔΕΚΡ)

4. ΤΔΕ ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΔΕΗ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΝΟΤΙΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ ΔΩΔ/ΣΟΥ

5. Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων στη ΔΕΗ Α.Ε. «ΖΕΥΣ»

6. Σωμα­τείο Διπλω­μα­τού­χων Ξεναγών Δωδ/σου

7. Σωμα­τείο Εργα­το­ϋ­παλ­λη­λι­κού και Επι­στη­μο­νι­κού Προ­σω­πι­κού ΔΕΥΑΡ Ρόδου

1. 8.Σύλ­λο­γος Ιδιω­τι­κών Υπαλ­λή­λων «Η ΕΝΩΣΗ» τοπικό Παράρ­τημα ν. Δωδ/σου

8. Σύλ­λο­γος Εργα­ζο­μέ­νων στη Σχολική Καθα­ριό­τητα Ν. Δωδ/σου

9. Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων σε Εται­ρίες κτλ Νομικά Πρόσωπα Πρό­λη­ψης Φυσικών Κατα­στρο­φών και Προ­στα­σίας Περι­βάλ­λο­ντος (ETAIΠΡΟΦΥΚΑ)

10. Σωμα­τείο Οδηγών και Λοιπών Ειδι­κο­τή­των Βιομ/ων Έτοιμου Σκυ­ρο­δέ­μα­τος Εκτ/σης Τεχν/κων Έργων και Συναφών Έργων Χειρ/στων και Βοηθών Χειρ/στων Μηχα­νη­μά­των Πάσης Φύσεως

11. Σωμα­τείο Αμει­βό­με­νων Οδηγών Ταξί Ρόδου

12. Σωμα­τείο Οδηγών Του­ρι­στι­κών Λεω­φο­ρείων Ρόδου «Ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ»

13. Σωμα­τείο Φορ­το­εκ­φορ­τω­τών Λιμένος

14. Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων στις Αγρο­τι­κές Συνε­ται­ρι­στι­κές Οργα­νώ­σεις και Εται­ρίες Δωδ/σου (Ε.Α.Σ.Δ.)

15. Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων στα Ε.Λ.Τ.Α Νομού Δωδε­κα­νή­σου

16. Σωμα­τείο Οικο­δό­μων και Συναφών Επαγ­γελ­μά­των Ρόδου

17. Συν­δι­κάτο Εργα­ζο­μέ­νων στις Δημο­τι­κές Επι­χει­ρή­σεις Συγκοι­νω­νιών και στα Αστικά-Υπεραστικά ΚΤΕΛ Ν. Δωδ/σου (πρώην ΡΟΔΑ)

18. Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων στο Καζίνο Ρόδου

19. Σωμα­τείο Εργα­ζο­μέ­νων Γενικής Κλι­νι­κής Δωδε­κα­νή­σου Euromedica

Την κεντρική ομιλία πραγ­μα­το­ποί­ησε ο Αντι­πρό­ε­δρος του Σωμα­τείου Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων Ρόδου κ. Σκάλ­τσας Φώτιος τον λόγο του όποιου σας παρα­θέ­τουμε παρα­κάτω. Τοπο­θε­τη­θή­καν επίσης ο Πρό­ε­δρος του Εργα­το­ϋ­παλ­λη­λι­κού Κέντρου Ρόδου κ. Εγγλέ­ζος Πανα­γιώ­της, ο Ταμίας του ΔΣ του συλ­λό­γου Αερο­λι­με­ναρ­χών της ΥΠΑ κ. Λου­λου­δά­κης Φωτιος, ο Πρό­ε­δρος του Συν­δι­κά­του Εργα­ζο­μέ­νων στις Δημο­τι­κές Επι­χει­ρή­σεις Συγκοι­νω­νιών και στα Αστικά-Υπεραστικά ΚΤΕΛ Ν. Δωδ/σου (πρώην ΡΟΔΑ) κ. Κοντου­δά­κης Εμμα­νουήλ και ο Πρό­ε­δρος της εξε­λε­κτι­κής επι­τρο­πής του ΕΚΡ κ. Περίδης Ιωάννης ο οποίος εκφώ­νησέ τα ονόματα όλων των αδι­κο­χα­μέ­νων ψυχών του ατυ­χή­μα­τος.

 

Ομιλία Αντι­πρό­ε­δρου Σωμα­τείου Ξεν/λων Ρόδου Σκαλτσά Φωτίου

 

‘’Φίλες και φίλοι ,

Πραγ­μα­τικά είναι από εκείνες τις στιγμές που προ­σπα­θείς να προ­ε­τοι­μά­σεις κάτι να εκφω­νή­σεις και συνεχώς έρχο­νται στο μυαλό σου εικόνες που καθι­στούν αδύνατο να βάλεις σε ειρμό τις σκέψεις και να απο­τυ­πώ­σεις αυτό που θέλεις πραγ­μα­τικά να πεις, καται­γι­σμός από εικόνες άλλοτε τρα­γι­κές θλι­βε­ρές και άλλοτε τρα­γε­λα­φι­κές και τραγικά εξορ­γί­στη­κες, ακο­λου­θού­με­νες από ένα μείγμα συναι­σθη­μά­των θλίψης πόνου ενοχής οργής αγα­νά­κτη­σης συνο­δευό­μενο όλο αυτό από τα προ­σω­πικά βιώματα του καθενός. Σίγουρα θα είναι μια ομιλία πολύ δια­φο­ρε­τική από άλλες καθώς δεν πρό­κει­ται να ανα­φερ­θούμε ούτε σε συμ­βά­σεις ούτε σε ανερ­γίες ούτε σε λοιπά κλαδικά θέματα και προ­βλή­ματα καθη­με­ρι­νό­τη­τας άλλωστε ομόφωνα συμ­φω­νή­σαμε και νομίζω και εσείς θα συμ­φω­νή­σετε ότι το τσου­βά­λια­σμα την σημε­ρινή μέρα θα ήταν εξόχως ατι­μω­τικό για τους νεκρούς και για τις οικο­γέ­νειες αυτών. Μονα­δικό θέμα που συμ­φω­νή­σαμε να ανα­δει­χθεί σήμερα και αυτό γιατί άπτεται άμεσα του σιδη­ρο­δρο­μι­κού δυστυ­χή­μα­τος είναι το θέμα της υγιει­νής και ασφά­λειας στους χώρους των ΜΜΜ .Οι συνά­δελ­φοι που δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε αυτούς τους τομείς είναι καταλ­λη­λό­τε­ροι για κάποιες τέτοιες ανα­λύ­σεις. Όλα τα υπο­λοιπα αύριο πάλι πιστοί στο ραντε­βού μας.

Πάμε λοιπόν να ξεκι­νή­σουμε ζητώ­ντας να συγκρα­τή­σουμε την οποία οργή νιώ­θουμε με αυτά που θα θυμη­θούμε τιμώ­ντας με αυτό τον τρόπο τα θύματα του τρα­γι­κού αυτού εγκλή­μα­τος που στοί­χισε την ζωή σε δεκάδες συναν­θρώ­πους και οδήγησε πολλές οικο­γέ­νειες συγ­γε­νείς και φίλους των παιδιών σε από­γνωση.

Χωρίς υπεκ­φυ­γές και με παντε­λο­νά­τες κου­βέ­ντες ξεκι­νάμε…

Μεταλ­λικά κου­φά­ρια που καπνί­ζουν σε μια κοιλάδα την αυγή: πρώτη Μαρτίου, μετα­δί­δο­νταν αδιά­κοπα εικόνες από τα σωστικά συνερ­γεία που εργά­ζο­νταν πυρε­τω­δώς γύρω από τα καμένα απο­μει­νά­ρια της σιδη­ρο­δρο­μι­κής γραμμής η οποία συνδέει την Αθήνα με τη Θεσ­σα­λο­νίκη. Την προη­γού­μενη ημέρα, λίγο μετά τις 11 το βράδυ, στην περιοχή Τέμπη της Θεσ­σα­λίας, όχι μακριά από την πόλη της Λάρισας, μια επι­βα­τική αμα­ξο­στοι­χία που μετέ­φερε 352 άτομα συγκρού­στηκε με μια εμπο­ρική αμα­ξο­στοι­χία. Επί δώδεκα λεπτά, οι δύο αμα­ξο­στοι­χίες ταξί­δευαν εν αγνοία τους στην ίδια γραμμή με αντί­θετη κατεύ­θυνση. Ως απο­τέ­λε­σμα της μετω­πι­κής

σύγκρου­σης, 57 άνθρω­ποι έχασαν τη ζωή τους και του­λά­χι­στον 85 τραυ­μα­τί­στη­καν, πολλοί από αυτούς φοι­τη­τές που επέ­στρε­φαν από το εορ­τα­στικό τρι­ή­μερο. Ένα τοπίο από­λυ­της θλίψης άψυχα κορμιά κατα­κερ­μα­τι­σμένα ανθρώ­πινα μέλη σμπα­ρα­λια­σμένα προ­σω­πικά είδη λαμα­ρί­νες λάσπη όλα μαζί μια μάζα άμορφη, από­κο­σμο τοπίο η πανέ­μορφη κοιλάδα των Τεμπών είχε μετα­τρα­πεί σε κοιλάδα θανάτου, γεμάτη με φωνές θλίψης αγωνίας φόβου και αγα­νά­κτη­σης. Η σιδη­ρο­δρο­μική κατα­στροφή της 28ης Φεβρουα­ρίου 2023 είναι η πιο θανα­τη­φόρα στην ελλη­νική ιστορία.

 

Το έγκλημα των Τεμπών συγκλό­νισε όχι μόνο το συναί­σθημα αλλά τη συνεί­δηση και την ηθική όλων και απο­κά­λυψε την ανι­κα­νό­τητα του κράτους που σε συν­δυα­σμό με την κάθετη και δια­χρο­νική φαυ­λό­τητα συνι­στούν τα θεμε­λιώδη αίτιά του»

Η κυβέρ­νηση μέσα στην συναρ­πα­στική της πραγ­μα­τι­κό­τητα ,στο παράλ­ληλο σύμπαν που εκείνη δημιούρ­γησε, στο γεμάτο με έπαρση λόγω εξου­σίας με γνώμονα την επι­κοι­νω­νιακή της πολι­τική ώστε να συγκα­λύ­ψει και να βγει χωρίς καμία ουσια­στική ευθύνη από το έγκλημα, σμπα­ρά­λιασε όλους τους κανόνες που οφεί­λουν να διέπουν την σωστή λει­τουρ­γία μιας αρχής.

-η πραγ­μα­τική εξουσία είναι η ικα­νό­τητα να ελέγ­χεις τον εαυτό σου.”

– “Η εξουσία δεν είναι κάτι που κατέ­χε­ται. Είναι κάτι που δίνεται.”

– Η πραγ­μα­τική δύναμη είναι η δύναμη πάνω στον εαυτό μας και δεν προ­κύ­πτει από την θέση σου, αλλά από το πώς χρη­σι­μο­ποιείς την εξουσία σου.”

– Η πιο επι­κίν­δυνη είναι η εξουσία που αρνεί­ται να ανα­γνω­ρί­σει τους περιο­ρι­σμούς της.

Οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι της κυβέρ­νη­σης απο­φά­σι­σαν την γνωστή σε όλους all american συνταγή από την εποχή της παν­δη­μίας του covid 19…

Πρώτος από όλους εμφα­νί­στηκε ο τότε κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος ο Οικο­νό­μου με ύφος αγου­ρο­ξυ­πνη­μέ­νου, γενό­με­νος ρεντι­κολο ζητώ­ντας με το χαμό­γελο του Ροφού να το πάμε πάλι γιατί δεν έγραφε καλά και ενώ ολό­κληρη η Ελλάδα ήταν ακόμη παγω­μένη από την σφο­δρό­τητα της σύγκρου­σης.

Δεύ­τε­ρος ο πρω­θυ­πουρ­γός πήγε στο τόπο της τρα­γω­δίας κατηφής αξύ­ρι­στος και με casual ενδυ­μα­σία. Οι οδηγίες σαφείς χαμηλά το κεφάλι, χείλη σφιχτά και σμιγ­μένα φρύδια ,το γνωστό ύφος που είχε και κατά την διάρ­κεια του covid το ύφος μετά την κολο­νο­σκό­πηση όπως είχαν πει κάποιοι τότε …

Τρίτος ο υπουρ­γός μετα­φο­ρών ο Καρα­μαν­λής γνω­ρί­ζο­ντας ότι έχει τις μεγα­λύ­τε­ρες ευθύνες για το έγκλημα πει­θό­με­νος στις εντολές των επι­κοι­νω­νιο­λό­γων κλαίμε για να δεί­ξουμε ότι δεν φταίμε …

Μετέ­πειτα το στολίδι του πολι­τεύ­μα­τος μας η ανώτερη πολι­τειακά ύπαρξη η πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, που αν είναι δυνατόν και ποιος να το πίστευε ,στα­μά­τη­σαν τις προ­σπά­θειες ανεύ­ρε­σης επι­ζώ­ντων για να βγει το τέλειο πλάνο της προ­έ­δρου να πετάει λευκά τρια­ντά­φυλλα στα δια­λυ­μένα βαγόνια…

Τι ζήσαμε αλλά κυρίως τι έζησαν οι συγ­γε­νείς οι φίλοι και οι γνωστοί όλων εκείνων που ήξεραν ή υπέ­θε­ταν ότι βρί­σκο­νταν μέσα στο τρένο γνωστό πλέον ως πάμε και όπου βγει…. Γονείς δεν ήξεραν αν τα παιδιά τους είναι νεκρά αν είναι σοβαρά τραυ­μα­τι­σμένα και όλοι αυτοί οι θεο­μπαί­χτες είχαν στήσει τηλε­ο­πτικό σόου για να βγούνε δήθεν στε­να­χω­ρη­μέ­νοι αλλά πάνω από όλα ωραίοι και ατσα­λά­κω­τοι… ντροπή και όνειδος…

Η συνέ­χεια γνωστή ήδη από τις εποχές και τα πει­ρά­ματα των μνη­μο­νίων… επα­νά­ληψη μήτηρ πάσης μαθή­σεως και πάμε πάλι όλοι μαζί φταίμε όλοι μαζί τα φάγαμε ,όλοι φταίμε για την κατά­ντια του ΟΣΕ μαζί τον ξεπου­λή­σαμε για στρα­γά­λια, ενώ περισ­σό­τερο από όλους φταίνε οι εργα­ζό­με­νοι του ΟΣΕ και ακόμη περισ­σό­τερο τα λαμόγια οι συν­δι­κα­λι­στές και τα σωμα­τεία…

Το έργο όμως αυτό δεν πέρασε κόπηκε αμέσως και το ξεβρά­κωμα του αφη­γή­μα­τος ήρθε πολύ νωρίς… Τα σωμα­τεία εργα­ζο­μέ­νων στο σιδη­ρό­δρομο είχαν ήδη προει­δο­ποι­ή­σει είχαν ήδη στείλει δεκάδες επι­στο­λές και αρκετά εξώδικα τόσο στο υπουρ­γείο, στον ΟΣΕ, στην τρενοσε και στην hellenic trains ,είχαν προ­χω­ρή­σει σε απερ­γίες που οι περισ­σό­τε­ρες από αυτές είχαν βγει παρά­νο­μες και κατα­χρη­στι­κές φιμώ­νο­ντας τους και εκβιά­ζο­ντας τους ακόμη και με απο­λύ­σεις και δικα­στι­κές δια­μά­χες. Είχαν ήδη εντο­πί­σει τα προ­βλή­ματα τόσο των εγκα­τα­στά­σεων τόσο της έλλει­ψης ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού όσο και της απα­ξί­ω­σης και σε τι μαύρο χάλι είχε επέλθει το δίκτυο… ήξεραν ήδη ότι το δυστύχημα- έγκλημα ήταν πάρα πολύ κοντά ενώ τραγική ειρω­νεία απο­τε­λεί η ανα­κοί­νωση των εργα­ζο­μέ­νων στις 7 Φεβρουα­ρίου του 23 ,λίγες μέρες πριν το έγκλημα, με τίτλο ‘Δεν θα περι­μέ­νουμε το δυστύ­χημα που έρχεται’…

Το υπουρ­γείο βέβαια σφυ­ρούσε αδιά­φορα ενώ κυνη­γούσε όλες αυτές τις ενέρ­γειες γιατί αυτοί οι’ κακοί’ συν­δι­κα­λι­στές σκοπό είχαν μόνο να βλάψουν τον’ εξυ­για­σμένο ’δήθεν σιδη­ρό­δρομο. άλλωστε έχει χαρα­χτεί βαθιά στην μνήμη όλων μετά από σχετική επε­ρώ­τηση στην βουλή για την ασφά­λεια των σιδη­ρο­δρό­μων , ,ο υπουργό Καρα­μαν­λής με κου­νά­μενο το δάκτυλο αλά Κάβο ντόρο να δηλώνει…

‘είναι ντροπή και ντρέ­πο­μαι που θέτετε θέματα ασφα­λείας. Θα ήθελα να ανα­κα­λέ­σετε αμέσως. Είναι ντροπή, δια­σφα­λί­ζουμε την ασφά­λεια…’

Λίγες μέρες μετά θα μείνει στην ιστορία σαν ο ξεφτί­λας με το σκονάκι… γιατί είναι τόσο επι­κίν­δυνα Ατά­λα­ντος που παρά το βαρύ του επι­θέ­του του, άλλωστε είναι και το μονα­δικό του προσόν, που χρειά­ζε­ται σκονάκι στο τι θα πει αν τον ρωτή­σουν κάτι πέραν της δηλώ­σεως παραί­τη­σης. Ετσι θεώ­ρη­σαν κάποιοι ότι θα βγει λιγό­τερο τσα­λα­κω­μέ­νος με σκονάκι στο θρήνο με σκονάκι και στην τρα­γω­δία .Ξέχασα στο σημείο αυτό να αναφέρω ανέλαβε και την πολι­τική και μόνο ευθύνη… ουααου χέστηκε η Φατμέ στο γένι τζαμί…

Στην συνέ­χεια αφού όπως εξήγησα το όλο αυτό εγχεί­ρημα με μετά­θεση ευθυνών στους εργα­ζό­με­νους και τους συν­δι­κα­λι­στές απέτυχε έχουμε το διάγ­γελμα του πρω­θυ­πουρ­γού…

Στο διάγ­γελμα διάρ­κειας 2 λεπτών και 10 δευ­τε­ρο­λέ­πτων ,απευ­θύν­θηκε στο πρώτο ενικό πρόσωπο ,με από­λυ­τους όρους storytelling, μοι­ρά­ζο­ντας ευχα­ρι­στώ από καρδιάς σε γυναί­κες και άνδρες και αλλά δήθεν βαρύ­γδουπα μπαρ­μπού­τσαλα κατα­λή­γο­ντας και χει­ρα­γω­γώ­ντας ήδη την δικαιο­σύνη στο ‘όλα δεί­χνουν πως το δράμα οφεί­λε­ται δυστυ­χώς ,κυρίως σε τραγικό ανθρώ­πινο λάθος’

Το αφήγημα περί της ατο­μι­κής ευθύνης και στην περί­πτωση του εγκλή­μα­τος των Τεμπών, είναι άκρως βολικό… ενώ επα­νήλθε με μήνυμα στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης με φράσεις όπως θα ήθελα να βάλω μια σειρά στις σκέψεις μου, ξεκινώ με τα αυτο­νό­ητα, κατα­λή­γο­ντας σε μια μεγάλη συγνώμη τόσο προ­σω­πική όσο και στο όνομα όλων όσων κυβέρ­νη­σαν την χώρα εδώ και χρόνια…

Είπε δηλαδή πως το δυστύ­χημα οφεί­λε­ται δια­χρο­νικά στις κυβερ­νή­σεις επι­με­ρί­ζο­ντας τις ευθύνες και αφαι­ρώ­ντας από το κάδρο των ευθυνών το σταθ­μάρχη…μια αφήγηση βολική για τους μεσή­λι­κες της τηλε­ό­ρα­σης και μια δια­φο­ρε­τική για τον νεα­ρό­τερο κόσμο των social media.

Η επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση του θέλει τις ευθύνες για το δυστύ­χημα που συνέβη στη δική τους κυβερ­νη­τική βάρδια, να δια­χέ­ο­νται σε προη­γού­με­νες βάρδιες και να μοι­ρά­ζο­νται στο παρελ­θόν.

Όλοι όμως αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι όπως συνε­λή­φθη και φυλα­κί­στηκε ο συγκε­κρι­μέ­νος σταθ­μάρ­χης, στη βάρδια του οποίου συνέβη το δυστύ­χημα, έτσι και οι ευθύνες για το πολύ­νε­κρο δυστύ­χημα εντο­πί­ζο­νται στην κυβερ­νη­τική βάρδια της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης.

Επι­κοι­νω­νία και δια­χεί­ριση κρίσης πάνω σε πτώματα αθώων ανθρώ­πων και σε κατε­στραμ­μέ­νες οικο­γέ­νειες …

Καμία κου­βέ­ντα για πραγ­μα­τι­κές ευθύνες ,καμία κου­βέ­ντα για δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις που θα οδη­γή­σουν επι­τέ­λους στο σκαμνί και την φυλακή τους υπεύ­θυ­νους του εγκλή­μα­τος, καμία κου­βέ­ντα για συμ­βά­σεις που δεν έχουν υλο­ποι­η­θεί εδώ και χρόνια επι­βα­ρύ­νο­ντας τον δημόσιο τομέα, τίποτα για την 717 ,όλοι γνώ­ρι­ζαν ότι το δυστύ­χημα έρχεται αλλά δεν έκαναν τίποτα ,τίποτα για την συγκά­λυψη και την εντολή μπα­ζώ­μα­τος του χώρου άγνωστο ακόμη από ποιον ,τίποτα για τα συντρίμ­μια που μετα­φέρ­θη­καν σε χρόνο dt με χρη­μα­το­δό­τηση που ελή­φθηκε άμεσα, τίποτα για το φορτίο της εμπο­ρι­κής αμα­ξο­στοι­χίας τίποτα για τα μετέ­πειτα ευρή­ματα των εμπει­ρο­γνω­μό­νων ,τίποτα για το κλειστό ακα­τάλ­ληλο χώρο φύλαξης των συντριμ­μιών το ίδιο ακριβώς τίποτα και για τους νεκρούς και για τις οικο­γέ­νειες αυτών που στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων ανα­γκά­στη­καν να παρα­λά­βουν άδειες μαύρες σακού­λες η δια­με­λι­σμένα τμήματα των σωμάτων των παιδιών τους…. τίποτα τίποτα τίποτα.

Εύλογα θα ανα­ρω­τη­θεί κανείς ήταν μόνο οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι ,ο πρω­θυ­πουρ­γός και οι υπουρ­γοί μέλη του περι­φε­ρό­με­νου αυτού τσίρκου? όχι βέβαια η κυβέρ­νηση εφόσον είδε ότι η πρώτη επι­κοι­νω­νιακή προ­σέγ­γιση με τους εργα­ζό­με­νους και τους συν­δι­κα­λι­στές απέτυχε οικτρά στρά­φηκε που αλλού στα πραγ­μα­τικά αφε­ντικά αυτής της χώρας τους μεγάλο κανα­λάρ­χες και μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες των ΜΜΕ…

Ξαμό­λη­σαν λοιπόν όλοι αυτοί προς βοήθεια της κυβέρ­νη­σης τα τσα­κά­λια της έγκρι­της δήθεν δημο­σιο­γρα­φίας, μεγά­λο­δη­μο­σιο­γρά­φοι παρουσιαστές-τηλεπερσόνες και κάθε λογής πικρα­μέ­νος πανε­λί­στας με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις πραγ­μα­τι­κής δημο­σιο­γρα­φίας(ευτυχώς υπάρ­χουν ακόμη και αυτοί).Σκύ­λευση της μνήμης των νεκρών και σερ­βί­ρι­σμα καθη­με­ρι­νώς πολτού κρέατος μη σεβό­με­νοι ούτε καν τους ανθρώ­πους αυτών που έμειναν πίσω χωρίς καμία όρεξη και ελπίδα στην ζωή…

Τα κοράκια πίστα στους εντο­λο­δό­χους τους γεμάτα μικρό­τητα, χυδαιό­τητα και ανε­πάρ­κεια μίλησαν για θυσίες που εντάξει κρίμα αλλά ας δούμε το μεγα­λύ­τερο καλό που θα παρέχει η θυσία αυτή, χρεια­ζό­μα­στε Ιφι­γέ­νειας για να γινό­μα­στε καλύ­τε­ροι… με βάση την λογική τους όταν σκο­τώ­νο­νται παιδιά μπορεί να γίνει πιο γρήγορα ένας δρόμος η μια σιδη­ρο­δρο­μική γραμμή. Θα τολ­μούσε ρε καθίκια από εσας που τα ξεστο­μί­ζετε αυτά να πάτε στο σπίτι ενός νεκρού παιδιού και να πεις στην μητέρα του συλ­λυ­πη­τή­ρια αλλά να χαί­ρε­στε γιατί το παιδί σας έγινε αιτία απο­κα­τά­στα­σης της γραμμής Λάρισας Ευαγ­γε­λι­σμού?

Θυσιά­ζο­μαι σημαί­νει με συνει­δητή μου επιλογή στε­ρούμε κάτι που αγαπώ ακόμη και την ίδια μου την ζωή για ένα ανώτερο ύψιστο αγαθό η για κάποιο άλλο άτομο. Θέλει να θυσια­στεί αυτός που πηγαί­νει στον πόλεμο για την ελευ­θε­ρία της πατρί­δος του, τα παιδιά στο τρένο άθλιοι να ταξι­δέ­ψουν ήθελαν όχι να θυσια­στούν… οι πιο σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κοί μου­τζα­χε­ντίν δήλωναν δεν θα ρίξουμε για ένα κωλο­τρένο την κυβέρ­νηση… σιγά μην έχανε η Βενετιά βελόνι ,ενώ υπήρχαν άλλοι που δήλωναν ότι

θα πάει πίσω ο του­ρι­σμός γιατί δεν θα έρχεται ο του­ρί­στας να μπαίνει στα τρένα… ταυ­τό­χρονα άλλοι πάλι (έχει πολλά μπου­μπού­κια ο μπαξές) κόπτο­νταν για την εργα­λοιο­ποί­ηση του εγκλή­μα­τος των Τεμπών από την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση στις εκλογές που διε­ξή­χθη­σαν το προη­γού­μενο διά­στημα, ενώ διέ­κο­πταν συν­δι­κα­λι­στές και πραγ­μα­τι­κούς ρεπόρ­τερ όταν η αλήθεια των λόγων τους δεν ταί­ριαζε στο παρα­μύθι που τους είχαν επι­βά­λει και τέλος ήταν και αυτοί οι μη έχοντες τηλε­ο­πτικό χρόνο και άλλα ευφά­ντα­στα επι­χει­ρή­ματα όπως των προη­γου­μέ­νων και ανα­πα­ρά­γουν και εκνευ­ρί­ζο­νται ψεύτικα με το σταθ­μάρχη που εννο­εί­ται ότι φέρει ευθύνη αλλά και στο κάτω κάτω και αυτός απο­τε­λεί κομμάτι του επι­τε­λι­κού κράτους .Δεν μπήκε μόνος του και ατελώς αλλά ρου­σφε­το­λο­γικά και επι­τε­λώς αλλά για την ταμπα­κιέρα και το ρου­σφέτι ουδείς ασχο­λή­θηκε δεν συμ­φέ­ρει άλλωστε.

Τόσο ικανοί στην προ­πα­γάνδα που είναι ικανοί για όλα ,αλλά όχι τόσο απο­τε­λε­σμα­τι­κοί πλέον.

Η γενι­κό­τερη δράση τους φέρνει στο νου τους δοσί­λο­γους και τους μαυ­ρα­γο­ρί­τες στα χρόνια της γερ­μα­νι­κής κατοχής… θα έρθει καιρός σε λίγο που ο κόσμος θα τους φτύνει και αυτοί θα νομί­ζουν ότι βρέχει.

Κλεί­νο­ντας το καπάκι του βόθρου των ΜΜΕ που δυστυ­χώς όμως δεν κλείνει στην πράξη και γεμίζει τον τόπο δυσωδία ανα­ρω­τιέ­μαι όλοι αυτοί θα έλεγαν τα ίδια αν είχαν κάποιο μέλος της οικο­γέ­νειάς τους στα πρώτα βαγόνια το μοιραίο εκείνο βράδυ?

Ο καιρός περ­νούσε και­νού­ριες τρα­γω­δίες έπεσαν στην Ελλάδα εκλογές (γιατί τρα­γω­δία ήταν και αυτές) φωτιές σε όλη την επι­κρά­τεια πλημ­μύ­ρες φυσικές κατα­στρο­φές καθώς και κάθε φυτευτό δήθεν μεγάλο νέο ή έρευνα από τα κατευ­θυ­νό­μενα ΜΜΕ σε συν­δυα­σμό με την ολοένα και αυξα­νό­μενη ακρί­βεια και τα προ­σω­πικά προ­βλή­ματα επι­βί­ω­σης του καθενός μας ,παρά τις μεγα­λειώ­δεις αρχικές αντι­δρά­σεις , σιγά σιγά οδη­γού­σαν στην λήθη το έγκλημα των Τεμπών κάτι που βολεύει απί­στευτα και είναι αυτο­σκο­πός της κυβέρ­νη­σης, άλλωστε το είπε και ο Άδωνις ποιος ασχο­λεί­ται με τα Τέμπη…

Δυστυ­χώς για αυτούς και ευτυχώς για την κοι­νω­νία υπάρ­χουν οι οικο­γέ­νειες των θυμάτων του εγκλή­μα­τος… ξέρετε κάποιος που δεν έχει χάσει το παιδί του δεν μπορεί να κατα­λά­βει ότι η ζωή αυτών των ανθρώ­πων στα­μά­τησε εκεί .εκείνη την στιγμή… ακόμη και αν προ­χω­ρούν στην ζωή τους το κάνουν μηχα­νικά και αυτο­σκο­πός τους πλέον είναι η δικαί­ωση και η δικαιο­σύνη για τον θάνατο των παιδιών τους… Δίνουν τον δικό τους αγώνα μαζί με άλλους συμπα­ρα­στά­τες επι­βαί­νο­ντες η μη στο τρένο ‘πάμε και όπου βγει’ με αξιο­πρέ­πεια και πάνω από όλα με επι­χει­ρή­ματα… τι να ανα­φέ­ρουμε για την κυρία Καρυ­στια­νού για την τραγική αυτή μητέρα που έχασε την κόρη της σε αυτό το δυστύ­χημα όμως σε πείσμα της μοίρας με τους πύρι­νους λόγους της που το μόνο που ζητάει είναι δικαί­ωση και δικαιο­σύνη για το νεκρό κορίτσι της και για όλα τα παιδιά στο τρένο. Όταν σπα­ρά­ζουν οι μάνες ολοι οι άλλοι πρέπει να βγά­ζουμε το σκασμό .

Από κοντά και οι περισ­σό­τε­ροι συγ­γε­νείς και οικο­γέ­νειες άλλοι περισ­σό­τερο και άλλοι λιγό­τε­ροι προ­βε­βλη­μέ­νοι.

Και όμως αυτούς τους ανθρώ­πους αντί πραγ­μα­τι­κών συλ­λυ­πη­τη­ρίων κατα­φέ­ρανε να τους σταυ­ρώ­σουν και δεύτερη φορά με την παρωδία της εξε­τα­στι­κής επι­τρο­πής…

 

 

κεφά­λαιο Εξε­τα­στική επι­τροπή

 

Σε ένα σοβαρό και υπεύ­θυνο κράτος η Εξε­τα­στική Επι­τροπή της Βουλής για ένα τρο­μα­κτικό σιδη­ρο­δρο­μικό δυστύ­χημα θα σήμαινε σεβα­σμός στη μνήμη των θυμάτων και δέσμευση για πλήρη διε­ρεύ­νηση και κατα­λο­γι­σμό ευθυνών. Αντί­θετα, αυτό που είδαμε είναι ένα όργιο ντρο­πια­στι­κών τακτι­κι­σμών στην ίδια την Επι­τροπή.

 

Επι­θυ­μία του πρω­θυ­πουρ­γού για να «δηλη­τη­ριά­σει» τη δια­δι­κα­σία ήταν η επιλογή του πλέον ακα­τάλ­λη­λου στην κατάλ­ληλη θέση ,ενός άπειρου βου­λευ­τής με κακή προϊ­στο­ρία δημό­σιας παρου­σίας, του καβγα­τζή κάθε λογής πάνελ του Μαρ­κό­που­λου ,φαί­νε­ται το σύστημα βρήκε τον τρόπο να τον ξεχρε­ώ­σει για τα ¨διαφωτιστικά’ άρθρα του στην περίοδο των μνη­μο­νίων). Οι εικόνες που είδε το πανελ­λή­νιο ήταν της γελοιο­ποί­η­σης της Εξε­τα­στι­κής. Εντά­σεις ,φιλο­νι­κίες, καβγά­δες στην ημε­ρη­σία διάταξη, ενώ χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τα­τες η βοήθεια και η προ­στα­σία που παρείχε στους μάρ­τυ­ρες όποτε αυτοί δυσκο­λευό­ντου­σαν να απα­ντή­σουν.

 

τον προη­γού­μενο μήνα ανα­γκά­στηκε να ζητήσει συγ­γνώμη για μια αδια­νό­ητη δήλωση που έκανε και προ­κά­λεσε σάλο αντι­δρά­σεων. Χαρα­κτή­ρισε «γουρ­λί­δικη» την Εξε­τα­στική Επι­τροπή για τα Τέμπη επειδή, όπως είπε, δύο μέλη της, ο Νικο­λα­κό­που­λος και η Λυτρίβη, υπουρ­γο­ποι­ή­θη­καν. Κατά τον… χιου­μο­ρί­στα Μαρ­κό­πουλο η λέξη «γούρι» μπο­ρούσε να τοπο­θε­τη­θεί δίπλα σε μια επι­τροπή διε­ρεύ­νη­σης εγκλή­μα­τος κατά 57 ανθρώ­πων. Ίσως σκέ­φτηκε ότι θα βρεθεί έστω κι ένας άνθρω­πος που θα γελούσε με αυτόν τον αστεϊ­σμό αναι­σθη­σίας. Από χοντρά­δες άλλο τίποτα ο συγκε­κρι­μέ­νος…

 

Ας αφή­σουμε το Μαρ­κό­πουλο και ας εξε­τά­σουμε λίγο την επι­τροπή.

Η εξε­τα­στική επι­τροπή της Βουλής για τα Τέμπη ξεκί­νησε στις 23 Νοεμ­βρίου. Ολο­κλή­ρωσε τις εργα­σίες της, μετά από 89 ημέρες, την Τρίτη 20 Φεβρουα­ρίου, γιατί έτσι το απο­φά­σισε η κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία. Στην τελευ­ταία συνε­δρί­αση, οι εκπρό­σω­ποι ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, Ελλη­νι­κής Λύσης, Νέας Αρι­στε­ράς και Σπαρ­τια­τών άδεια­σαν την αίθουσα (Νίκη και Πλεύση Ελευ­θε­ρίας παρέ­μει­ναν μέχρι το τέλος) σε μια κίνηση δια­μαρ­τυ­ρίας για την πρόωρη διακοπή της δια­δι­κα­σίας. Ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας συμ­βο­λικά ότι δε θέλουν να θεω­ρη­θούν «συνέ­νο­χοι» σε μια δια­δι­κα­σία που καθ’ όλη τη διάρ­κεια του τρι­μή­νου τη συνο­δεύ­ουν οι λέξεις «παρωδία» και «συγκά­λυψη», την οποία μάλιστα δε θα νομι­μο­ποι­ή­σουν εκδί­δο­ντας πορί­σματα.

 

Η εξε­τα­στική επι­τροπή για «τη διε­ρεύ­νηση του εγκλή­μα­τος των Τεμπών και όλων των πτυχών που σχε­τί­ζο­νται με αυτό» ολο­κλή­ρωσε τις εργα­σίες της γιατί δεν μπο­ρούσε να περι­μέ­νει 2-3 μέρες να λάβει εικόνα της εξε­λισ­σό­με­νης δικα­στι­κής έρευνας. Η κυβέρ­νηση εξήγησε το κλεί­σιμο της εξε­τα­στι­κής με κάτι σαν «δεν είχαμε τι άλλο να πούμε» κι ετοι­μά­ζε­ται να εκδώσει (όπως και τα υπό­λοιπα κόμματα που παρέ­μει­ναν μέχρι τέλους) το πόρισμά της στις 8 Μαρτίου για να συζη­τη­θεί κατόπιν στη Βουλή. Είναι προ­φα­νές, σαφώς δηλω­μένο και καθόλου κρυφό από τους ειση­γη­τές της ΝΔ στην εξε­τα­στική ότι η θέση/τακτική της κυβέρ­νη­σης είναι «αμύ­νε­σθαι» περί ανθρώ­πι­νου λάθους. Κάτι που είχε φανεί πεντα­κά­θαρα κι από τις πρώτες μέρες.

 

Η κυβέρ­νηση μέσω της εξε­τα­στι­κής απο­μα­κρύ­νει την κου­βέ­ντα από τον κατα­λο­γι­σμό πολι­τι­κών ευθυνών (ευθύνες που, του­λά­χι­στον όσον αφορά τη μη ολο­κλή­ρωση της 717, περι­λαμ­βά­νουν και προη­γού­με­νες κυβερ­νή­σεις), κατη­γο­ρεί τα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης ότι εργα­λειο­ποιούν τα Τέμπη κάνο­ντας «εμπόριο πόνου» όμως Τα κενά και οι παρα­λή­ψεις της δια­δι­κα­σίας μέχρι τώρα, βέβαια, γεννούν κι άλλα κραυ­γα­λέα ερω­τη­μα­τικά.

 

Πώς είναι δυνατόν…

 

1)Η εξε­τα­στική επι­τροπή της βουλής να μη συσχε­τί­ζει τη μη ολο­κλή­ρωση της Σύμ­βα­σης 717 με το δυστύ­χημα, ενώ το πόρισμα της ευρω­παϊ­κής εισαγ­γε­λίας, αλλά κι ο ανα­κρι­τής τα συν­δέ­ουν άμεσα; Αφού αν, για παρά­δειγμα, υπήρχε το σύστημα αυτό­μα­της προ­στα­σίας συρμών ETCS (που προ­βλε­πό­ταν από την 717) το τραγικό δυστύ­χημα θα είχε απο­φευ­χθεί.

 

2) να κλή­θη­καν στην εξε­τα­στική για να κατα­θέ­σουν υπουρ­γοί Μετα­φο­ρών όπως ο Τάσος Μαντέ­λης (1997-2000) και ο Χρίστος Βερελής (2000-2004) αλλά όχι ο Χρήστος Τρια­ντό­που­λος, υφυ­πουρ­γός Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας την περίοδο του δυστυ­χή­μα­τος που σύμφωνα με τον πρώην Περι­φε­ρειάρχη Θεσ­σα­λίας, Κώστα Αγο­ρα­στό, ήταν αυτός που έδωσε την εντολή για το περί­φημο μπάζωμα που -σύμφωνα με το πόρισμα του εμπειρογνώμονα- «μόλυνε» τον χώρο του δυστυ­χή­μα­τος; (Ο κύριος Τρια­ντό­που­λος αρνεί­ται ότι έδωσε την εντολή, στην εξε­τα­στική ο κύριος Αγο­ρα­στός επι­κα­λέ­στηκε το δικαί­ωμα της σιωπής ως κατη­γο­ρού­με­νος.)

 

3)Να μην κλήθηκε στην εξε­τα­στική ο πρό­ε­δρος των μηχα­νο­δη­γών, Κώστας Γενη­δού­νιας, που λίγες μόνο ώρες ώρες πριν το δυστύ­χημα είχε καταγ­γεί­λει με ανάρ­τησή του στα σόσιαλ ότι «δε λει­τουρ­γεί σημα­το­δό­τηση και τηλε­διοί­κηση»;

 

Να μην κλήθηκε στην εξε­τα­στική ο πρώην πρό­ε­δρος της επι­τρο­πής ETCS, Χρήστος Κατσιού­λης, που στην επι­στολή παραί­τη­σής του τον Απρίλιο του 2022 είχε καταγ­γεί­λει πολ­λα­πλά σημεία μη τήρησης της σύμ­βα­σης 717, επι­ση­μαί­νο­ντας τους κιν­δύ­νους που αυτό συνε­πα­γό­ταν;

 

Να μην κλή­θη­καν, επίσης, ο Γενικός Γραμ­μα­τέας Μετα­φο­ρών, Νίκος Στα­θό­που­λος, που παραι­τή­θηκε το 2019 κι ο πρό­ε­δρος του ΟΣΕ, Κώστας Σπη­λιό­που­λος, που έχει απο­στεί­λει επι­στολή στον πρω­θυ­πουργό, η οποία είναι στοι­χείο της δικο­γρα­φίας;

 

Αυτά είναι που δεν έγιναν στην εξε­τα­στική.

Από αυτά που έγιναν, κρατάμε: την κατά­θεση του πρώην υπουρ­γού Μετα­φο­ρών, Κώστα Καρα­μανλή Έχοντας εμπο­τι­στεί με την (λαν­θα­σμένη) αντί­ληψη ότι απευ­θύ­νε­ται σε ηλί­θιους και ότι ως Καρα­μαν­λής/ ως πολι­τι­κός / ως πλού­σιος έχει το ακα­τα­δί­ω­κτο, προέβη σε μία καθ’ όλα χυδαία και αμε­τρο­επή κατά­θεση. Όταν υπο­στή­ριξε ότι «και τα συστή­ματα άνθρω­ποι τα δια­χει­ρί­ζο­νται», Με ύφος θιγ­μέ­νου απα­ντούσε ερι­στικά ακόμα και στις πιο απλές ερω­τή­σεις – αυτές που δεν αφο­ρού­σαν σε δικές του ευθύνες και παρα­λεί­ψεις, έδινε προ­κλη­τι­κές απα­ντή­σεις στην επι­τροπή (με την πλήρη κάλυψη του προ­έ­δρου της και βου­λευτή της ΝΔ, Δημήτρη Μαρ­κό­που­λου) με ένα ύφος του τύπου «και χάρη σας έκανα που ήρθα» και τέλος για

κερα­σάκι εκανε και υπο­δεί­ξεις σωστού πένθους αφού λίαν πλην σαφώς υπέ­δειξε στους συγ­γε­νείς των θυμάτων Δεν μπο­ρείτε να υπο­φέ­ρετε βουβά; διότι Ενο­χλεί­ται ο κύριος Καρα­μαν­λής!//την προ­κλη­τι­κό­τατη στάση του Χατζη­δάκη και το συνεχές ειρω­νικό του γελάκι// το μπού­λινγκ που κατη­γο­ρή­θηκε ότι έκανε σε μάρ­τυ­ρες ο πρό­ε­δρος της επι­τρο­πής, Δημή­τρης Μαρ­κό­που­λος, διαν­θί­ζο­ντας την πλη­θω­ρική παρου­σία του ως enforcer της δια­δι­κα­σίας // την ομο­λο­γία για 210 προ­σλή­ψεις εκτός ΑΣΕΠ στον ΟΣΕ, απ’ ότι μάθαμε στην πλειο­ψη­φία τους από την περιοχή των Σερρών // το εξώδικο που απέ­στειλε στην επι­τροπή η οικο­γέ­νεια του μηχα­νο­δη­γού που εξαϋ­λώ­θηκε στο δυστύ­χημα για όσα είπε ο ειση­γη­τής της ΝΔ, Λάζαρος Τσα­βδα­ρί­δης.

 

τέλος και ίσως σημα­ντι­κό­τερο από όλα την ηρωική προ­σπά­θεια της Μαρίας Καρυ­στια­νού πρό­ε­δρου του συλ­λό­γου «ΤΕΜΠΗ 2023» που εκπρο­σω­πεί τις οικο­γέ­νειες των θυμάτων, να απο­δο­θεί η , αν μπορεί να απο­δο­θεί, Δικαιο­σύνη με μια κατά­θεση ψυχής που καθή­λωσε το πανελ­λή­νιο απο­κα­λύ­πτο­ντας μάλιστα ότι η εισαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου, Γεωργία Αδει­λίνη, της είπε όταν την δέχθηκε ότι «αυτά συμ­βαί­νουν» και «να πάει στην Εκκλη­σία», ενώ ανά­λο­γες απο­κα­λύ­ψεις έκανε ο Παύλος Ασλα­νί­δης, επίσης πατέρας θύματος, λέγο­ντας ότι η εισαγ­γε­λέας χαρα­κτή­ρισε «μικρό ηθικό θέμα» το πώς δια­χει­ρί­στη­καν οι αρχές τα προ­σω­πικά αντι­κεί­μενα των θυμάτων.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΙΜΟ

 

Ενδει­κτικά της όλης κατά­στα­σης είναι τα συμπε­ρά­σματα της Ε.Δ.Α.Π.Ο Επι­τροπή Διε­ρεύ­νη­σης Ανε­ξάρ­τη­των Πραγ­μα­το­γνω­μό­νων Οικο­γε­νειών

 

Αρκούσε και μόνο η Φωτο­σή­μανση για να είχε απο­φευ­χθεί η σύγκρουση

 

Η σωρεία ανθρώ­πι­νων λαθών και παρα­λεί­ψεων βρήκε πρό­σφορο έδαφος σε ένα περι­βάλ­λον συνο­λι­κής περι­φρό­νη­σης κανο­νι­σμών και δια­δι­κα­σιών

 

Η στα­διακή κατάρ­ρευση συστη­μά­των και δια­δι­κα­σιών δεν οδήγησε σε καμία λήψη μέτρων (μείωση ταχυ­τή­των, αραίωση των δρο­μο­λο­γίων, επι­πλέον προ­σω­πικό, επι­πλέον έλεγχοι)

 

Η συνο­λική έλλειψη κουλ­τού­ρας ασφα­λείας στον Σιδη­ρό­δρομο δεν επι­τρέ­πει ακόμα και σήμερα, έναν χρόνο μετά, την ουσια­στική αξιο­ποί­ηση των συμπε­ρα­σμά­των από το συγκε­κρι­μένο ατύχημα προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθεί το επόμενο

 

Τι συμ­βαί­νει έναν χρόνο μετά:

 

Κανο­νι­σμοί ραδιο­τη­λε­φω­νίας δεν τηρού­νται

 

Δεν έχει γίνει επι­και­ρο­ποί­ηση του απαρ­χαιω­μέ­νου ΓΚΚ (Γενικού κανο­νι­σμού κίνησης) και των λοιπών κανο­νι­σμών λει­τουρ­γίας

 

Δεν υπάρ­χουν Ελά­χι­στες Απαι­τή­σεις Λει­τουρ­γίας με σαφή κλι­μά­κωση λήψης επι­πρό­σθε­των μέτρων

 

Δεν λαμ­βά­νο­νται μέτρα (π.χ. Βρα­δυ­πο­ρίες) σε άμεση αντί­δραση σε υπο­βάθ­μιση τεχνι­κών προ­δια­γρα­φών λόγω βλάβης

 

Δεν υπάρχει καμία δια­δι­κα­σία πραγ­μα­τι­κού ελέγχου της εφαρ­μο­γής του ΓΚΚ Γενικού κανο­νι­σμού κίνησης και καμία αξιο­λό­γηση της επί­δο­σης του προ­σω­πι­κού σε κρί­σι­μες θέσεις για την ασφά­λεια

 

Η ΕΔΑΠΟ παρου­σί­ασε παράλ­ληλα το χρο­νο­λό­γιο των ερευνών, όπου απο­τυ­πώ­νε­ται η απουσία διε­ρεύ­νη­σης των στοι­χείων του δυστυ­χή­μα­τος από τις αρχές και κατ’ επέ­κταση η συγκά­λυψη της υπό­θε­σης. Είναι ενδει­κτικό πως στις 31 Μαΐου οι έρευνες της ΕΔΑΠΟ εντό­πι­σαν ανθρώ­πινα υπο­λείμ­ματα και μόλις στις 21 Δεκεμ­βρίου ολο­κλη­ρώ­θη­καν οι έρευνες για ίχνη DNA.

 

 

 

Το χρο­νο­λό­γιο των ερευνών:

 

3 Μαρτίου ολο­κλή­ρωση ερευνών για θύματα

 

29 Μαρτίου πρώτη χημική δειγ­μα­το­λη­ψία ΓΧΚ

 

31 Μαΐου τυχαία ανεύ­ρεση ανθρώ­πι­νων υπο­λειμ­μά­των

 

29 Σεπτεμ­βρίου δειγ­μα­το­λη­ψία σε ΑΤ Τεμπών

 

25 Οκτω­βρίου δεύτερη χημική δειγ­μα­το­λη­ψία ΓΧΚ

 

15-16 Νοεμ­βρίου έρευνες για ανθρώ­πινα υπο­λείμ­ματα

 

21 Δεκεμ­βρίου ολο­κλή­ρωση ερευνών για ίχνη DNA

 

Ένας χρόνος από το έγκλημα των Τεμπών…57 νεκροί. 57 οικο­γέ­νειες που πια δεν ζουν. Μία κυβέρ­νηση που προ­σπα­θεί επί 12 μήνες να συγκα­λύ­ψει το έγκλημα ,να «σβήσει» στοι­χεία, να απο­προ­σα­να­το­λί­σει τον κόσμο ,να οδη­γή­σει την τρα­γω­δία στο ράφι της λήθης… Μόνο που υπάρ­χουν κάποιοι που δεν το βάζουν κάτω. Συγ­γε­νείς των θυμάτων παλεύ­ουν με θέρμη αλλά και αξιο­θαύ­μα­στη ψυχραι­μία, ανα­ζη­τώ­ντας μεθο­δικά την αλήθεια και τη δικαιο­σύνη. Η τρα­γω­δία των Τεμπών δεν πρό­κει­ται να σβήσει και να γίνει μία ακόμη τραγική ιστορία, όσο αυτοί οι άνθρω­ποι μένουν όρθιοι και πολε­μούν

.Είναι ένα ακόμα συλ­λο­γικό τραύμα που φυσικά δεν έχει επου­λω­θεί, όπως δεί­χνουν οι περισ­σό­τε­ρες από 700.000 υπο­γρα­φές στο ψήφισμα για ενερ­γο­ποί­ηση του νόμου περί ευθύνης υπουρ­γών.

Αν την αγω­νιώδη προ­σπά­θεια της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη για την επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση των απο­τυ­χιών της, την διο­χέ­τευε σε έργα πρό­λη­ψης και απο­τρο­πής αυτών των απο­τυ­χιών, θα είχαμε απο­φύ­γει πολλά δεινά από όσα μας συνέ­βη­σαν τατε­λευ­ταία χρόνια. Αντι­θέ­τως ανοί­γο­ντας και­νού­ριο γαϊ­τα­νάκι η κυβέρ­νηση τώρα υπό­σχε­ται να ξεκι­νή­σει η δίκη έχοντας δείξει έτοιμη να ρίξει ευθύνες οπου­δή­ποτε εκτός από τον εαυτό της.

 

Το δυστύ­χημα στα Τέμπη είναι μια μεγάλη εθνική τρα­γω­δία. Αλλά πριν απ’ αυτό ήταν, και παρα­μέ­νει, έγκλημα. Μπο­ρούμε να αντέ­ξουμε την μη απόδοση ευθυνών; Γιατί πιθανή συγκά­λυψη θα σημαί­νει ότι έχουμε περάσει ορι­στικά στο τρίτο στάδιο της σχέσης μας με ένα κράτος-παράγκα.

 

Πρώτα έρχεται η συνει­δη­το­ποί­ηση, μετά η ντροπή, στο τέλος η αποδοχή.

 

Γιατί αν δεν πρά­ξουμε δια­φο­ρε­τικά τα παιδιά σε αυτόν τον τόπο δεν θα φτάνουν ποτέ και οι μάνες δεν θα στα­μα­τή­σουν να ουρ­λιά­ζουν…