«Οι δύσκολες μέρες όχι μόνο δεν περάσανε, αλλά τώρα έρχονται»

Eπιστολή στον Πρω­θυ­πουργό απέ­στειλε ο επι­χει­ρη­μα­τίας κ. Θεό­δω­ρος Χρυ­σο­βέρ­γης, ελπί­ζο­ντας ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι νεο­ε­κλε­γέ­ντες τοπικοί άρχο­ντες πρώτου και δεύ­τε­ρου βαθμού αυτο­διοί­κη­σης, θα ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν.

Στην επι­στολή ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Κύριε Πρω­θυ­πουργέ της Ελλάδος,

Είμαι ένας από τα εκα­τομ­μύ­ρια πρώην υπε­ρή­φα­νους κατοί­κους αυτού του ευλο­γη­μέ­νου τόπου. Παρα­κο­λουθώ και βιώνω ένα τρόπο ζωής που δε μου αξίζει. Τα όσα βλέπω τριγύρω με θλίβουν.

-Βλέπω το σύστημα δια­κυ­βέρ­νη­σης του τόπου μου που εσείς απο­κα­λείτε δημο­κρα­τία να έχει μεταλ­λα­χθεί με τη συγκα­τά­θεσή σας σε απο­λυ­ταρ­χικό καθε­στώς – έστω δυτικού τύπου.

-Βλέπω να ψηφί­ζο­νται νόμοι που δεν στη­ρί­ζο­νται στη λογική και στην κοινή αντί­ληψη περί δικαίου.

-Βλέπω αδυ­να­μία, ή μήπως αδια­φο­ρία, να δημιουρ­γή­σετε ένα σύγ­χρονο νομο­θε­τικό πλαίσιο. Αντ’αυτού βασί­ζε­στε σε πράξεις νομο­θε­τι­κού περιε­χο­μέ­νου, περ­νώ­ντας τες κατ’ ουσίαν χωρίς πλειο­ψη­φία. Το ΣτΕ έχει μέχρι στιγμής ακυ­ρώ­σει πολλές από αυτές. Όμως κατόπιν εορτής και ζημιάς γενού­σης…

-Βλέπω δια­φθορά και δια­πλοκή να θεριεύ­ουν πάλι, να τις καλύ­πτουν οι ταχθέ­ντες περί του αντι­θέ­του, να τις στη­ρί­ζουν οι περιε­στώ­τες και να δημιουρ­γεί­ται (-ε) ένα άρρωστο περι­βάλ­λον.

-Βλέπω αδυ­να­μία, ή μήπως άρνηση, να ελέγ­ξετε παρά­νο­μες κατα­στά­σεις που εσείς και οι προ­κά­το­χοί σας δημιουρ­γή­σατε, είτε από κομ­μα­τι­κές ανάγκες και αδυ­να­μίες, είτε από ανι­κα­νό­τητα. Επι­βάλ­λετε εξο­ντω­τικά πρό­στιμα στους πολίτες που κατα­λή­γουν σε μαύρες τρύπες, και όχι για να προ­σφέ­ρουν σε μια χρηστή διοί­κηση. Εξαγ­γέλ­λετε κάθε μέρα ένα νέο νομό που συνο­δεύ­ε­ται με πρό­στιμα και απειλή για στέρηση της ελευ­θε­ρίας. Κυβερ­νάτε δια των προ­στί­μων τους εύκο­λους να συμ­μορ­φω­θούν συμπο­λί­τες μας, ενώ οι ημέ­τε­ροι γίνο­νται γλι­στερά χέλια…. Βλ. λίστες και όχι μόνο.

-Βλέπω δυσλει­τουρ­γία θεσμών που απο­τε­λούν πυλώνες της δημο­κρα­τίας να δου­λεύ­ουν μόνο με ‘λάδι’ ή με άνωθεν εντολές. Τα ‘αλόγατα’ της δικαιο­σύ­νης κινού­νται αργά, η Ελλη­νική δια­νό­ηση και η ‘ελίτ’ ταμπού­ρώ­νο­νται πίσω από προ­νό­μια που εξα­σφα­λί­ζουν εαυτούς, τέκνα και τους πέριξ αυτών.

-Βλέπω την ανω αστική τάξη να συσ­σω­ρεύει αδια­ντρό­πως δι’εαυτήν τον πλούτο της χώρας μας, και ενώ οι δείκτες ευμά­ρειας μιας χώρας συν­δέ­ο­νται πάντα με μια ενεργή μεσαία τάξη, η δική μας χάνεται κάτω από τα βάρη της κρίσης και των προ­στί­μων. Οι νεό­πτω­χοι πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται και οι φτωχοί απο­τε­λούν πλέον την πλειο­ψη­φία των πολιτών μας…

Ακούω για 5.500 (πεντέ­μιση χιλιά­δες!) ανθρώ­πους να αυτο­κτο­νούν, ένας αριθμός που, όσο μεγάλος κι αν είναι, είναι και πλα­σμα­τι­κός, καθώς πλεί­στες όσες περι­πτώ­σεις δεν δηλώ­νο­νται από τον φόβο του κοι­νω­νι­κού στιγ­μα­τι­σμού και της ταφής εκτός κοι­μη­τη­ρίου.

-Βλέπω τις καθη­με­ρι­νές ατε­λεί­ω­τες ουρές για συσ­σί­τιο στην Ελλάδα της Ενω­μέ­νης Ευρώπης, και δυστυ­χώς πάρα πολλούς ανθρώ­πους σκυμ­μέ­νους πάνω στους κάδους απορ­ριμ­μά­των να ψάχνουν για λίγο φαΐ.

-Ακούω τις κραυγές απελ­πι­σίας 1.400.000 ανέργων και περίπου 1.000.000 ανα­σφά­λι­στων εργο­δο­τών και αδή­λω­των/ανα­σφά­λι­στων εργα­ζο­μέ­νων.

-Βλέπω τα νέα δυνατά και σπου­δα­σμένα παιδιά της Ελλάδας να μετα­να­στεύ­ουν για να παρά­ξουν πλούτο σε άλλες χώρες όπως έκανε η γενιά η δική μας τότε με τα δυνατά εργα­τικά χέρια. Τη γενιά της οποίας τη σύνταξη που απέ­κτη­σαν στην αλλο­δαπή, και την έφεραν σε συνάλ­λαγμα για να χτίσουν με πολύ ιδρώτα ένα σπίτι, βλέπω όλους αυτούς σήμερα να φορο­λο­γού­νται ασύ­στολα για να σπα­τα­λάνε το προϊόν των εγκλη­μα­τι­κών αυτών φόρων οι κηφήνες της ανι­κα­νό­τη­τας και του νεπο­τι­σμού.

Βλέπω ότι οι δύσκο­λες μέρες όχι μόνο δεν περά­σανε, αλλά τώρα έρχο­νται!

Με περίσ­σεια υπε­ρη­φά­νεια αντί ντροπής, μας εκθειά­ζετε τους επερ­χό­με­νους άπλη­στους κερ­δο­σκό­πους, βαπτί­ζο­ντας τους άρπαγες ευερ­γέ­τες ή επεν­δυ­τές και τους δανει­στές σωτήρες. Προ­σφέ­ρο­ντας τους τον πλούτο της χώρας και του λαού, τα εδάφη, τα υπεδάφη, τα δάση και τις θάλασ­σες, τις συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μέ­νες κυριαρ­χίες, αντί πινα­κίου, φευ, άνευ φακής.

Όταν βλέπω όλους εσάς της συγκυ­βέρ­νη­σης …, να βγαί­νετε στα παρά­θυρα της τηλε­ό­ρα­σης για να αλλη­λο­στη­ρι­χθείτε, να ευλο­γή­σετε τις εργα­σίες σας και να έχετε το θράσος να ζητάτε εκ νέου την στήριξη του λαού (αφού ο ταλαί­πω­ρος σας εξέλεξε επα­νει­λημ­μέ­νως),και αρνεί­στε να δείτε ό,τι βλέπω και να ακού­σετε ό,τι ακούω μου δίνετε πλέον την εντύ­πωση ότι είστε πρω­θυ­πουρ­γός άλλης χώρας…. Ή εθε­λο­τυ­φλείτε από ανη­μπο­ριά ή μας εμπαί­ζετε. ΠΟΛΥ ΚΑΚΑ ΑΜΦΟΤΕΡΑ. Έπρεπε να γίνουν οι διπλές εκλογές προ τρι­μή­νου για να πάρετε δήθεν το μήνυμα….Τω οντι θλι­βε­ρών. Έτι θλι­βε­ρό­τε­ρων το υπουρ­γικό σχήμα που παρου­σιά­σατε αμέσως μετά.

Δείτε τις εξαγ­γε­λίες σας, δείτε αυτά που κατά καιρούς ξεδιά­ντροπα μας έχετε ‘σερ­βί­ρει’ στον όμορφο χώρο του Ζαπ­πείου και της έκθεσης Θεσ­σα­λο­νί­κης. Δείτε τις υπο­σχέ­σεις σας προς εμάς, εκτι­μή­στε το μέγεθος της εμπι­στο­σύ­νης που εκα­τομ­μύ­ρια αυτού του λαού σας έδειξε και βγείτε επι­τέ­λους να πείτε τρεις αλή­θειες’ ότι κατ’ουσίαν μας πτω­χεύ­σατε, ότι αδυ­να­τείτε να υπάρ­ξετε στα διεθνή φόρα με αξιο­πρεπή δυνα­μι­σμό (όχι τύπου Παρι­σιού) ως ο εκλε­κτός του ελλη­νι­κού λαού, και ότι απο­φα­σί­ζουν άλλοι για την τύχη του 80% των Ελλήνων.

Προ­χω­ρή­στε επι­τέ­λους σε καίριες μεταρ­ρυθ­μί­σεις όπως πχ: δια­φά­νεια της πορείας του δημο­σίου χρή­μα­τος έως το τελευ­ταίο ευρώ, νέους κατά προ­τί­μηση τρόπους ελέγχου ελεγ­χό­με­νων και ελεγ­κτών, σταθερό και σύγ­χρονο εκλο­γικό σύστημα με μικρές περι­φέ­ρειες και εκλογή του ανα­βαθ­μι­σμέ­νου ανώ­τα­του άρχοντα επι­τέ­λους από τον λαό. Αρκετά με τις υπεκ­φυ­γές. Αρκετά με την πατρι­δο­κα­πη­λία σας. Αρκετά με τα παρα­μύ­θια του ‘βαί­νο­μεν καλώς’, κου­ρά­σατε, τα γεγο­νότα σας δια­ψεύ­δουν.

Δεν βρήκατε, αντί του εμφανώς, δελ­φί­νου υπαρ­χη­γού σας, έναν άξιο τεχνο­κράτη, νέο πολι­τικό στο κόμμα του οποίου σήμερα ηγείσθε, να στεί­λετε στην Ευρω­παϊκή Επι­τροπή…;

Θλιβερή, τέλος, είναι η διαμάχη σας με την αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση και ανώφελη γιατί προ­κα­λεί μεγάλο γέλιο, αλλά και αγα­νά­κτηση στο λαό. Αντί για τις απο­κρου­στι­κές κοκο­ρο­μα­χίες που μας σερ­βί­ρετε και οι δυο είχατε καθήκον να βρείτε μια ικανή φόρ­μουλα συνερ­γα­σιών μαζί με κοινούς στόχους στα καίρια θέματα της χώρας και του γενικού συμ­φέ­ρο­ντος.

Ρόδος, Αύγου­στος 2014

Θεό­δω­ρος Χρυ­σο­βέρ­γης -ένας Έλληνας πολίτης».