Ενα «σκαστό» σκάνδαλο με την περίφημη γραφειοκρατία!

Επί δυόμισι ολό­κληρα χρόνια, η περί­φημη ελλη­νική γρα­φειο­κρα­τία, σε αγαστή συνερ­γα­σία με μονο­πω­λιακά συμ­φέ­ρο­ντα, ορθώνει ολό­κληρα τείχη, για να μην κατα­στεί δυνατή η προ­μή­θεια και λει­τουρ­γία, με δαπάνη της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, ειδικού μηχα­νή­μα­τος για την παρα­γωγή οξυ­γό­νου!

Και όλα αυτά σε περίοδο «ισχνών αγε­λά­δων» και με τη «λιτό­τητα» (που ισχύει, ως φαί­νε­ται, μόνο για τα φτω­χα­δά­κια, όχι όμως και για τα ποι­κι­λώ­νυμα συμ­φέ­ρο­ντα) να απο­στε­ρεί από χιλιά­δες Ελληνες φάρμακα και ιατρική περί­θαλψη.

Ο κόμπος έχει φτάσει, όμως, ήδη στο χτένι και οφείλει να επέμβει ο ίδιος ο υπουρ­γός Υγείας, και στην ανάγκη και ο εισαγ­γε­λέας, γιατί αυτά που συμ­βαί­νουν, δεν είναι μόνο απα­ρά­δε­κτα, αλλά και εξόχως προ­κλη­τικά.

Ας έρθουμε, όμως, στην ουσία του καυτού αυτού θέματος.

Κατά το μήνα Μάιο του έτους 2012, το περι­φε­ρειακό συμ­βού­λιο Νοτίου Αιγαίου, κατόπιν σχε­τι­κής, εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης ειση­γή­σεως και με την παρου­σία εκπρο­σώ­που του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, ομο­φώ­νως ενέ­κρινε την προ­μή­θεια ειδικού μηχα­νή­μα­τος για την παρα­γωγή οξυ­γό­νου, προ­κει­μέ­νου να καλυ­φθούν στο ακέ­ραιον οι ανάγκες τόσο του Νοσο­κο­μείου Ρόδου, όσο και των υπο­λοί­πων νοσο­κο­μείων του Νομού. Ηταν τότε μία περί­ο­δος που στο Νοσο­κο­μείο υπήρχε συχνά έλλειψη φιαλών οξυ­γό­νου με ό,τι αυτό συνε­πά­γετο για την υγεία των ασθενών.

Σημειώ­νε­ται μάλιστα ότι με τον τρόπο αυτόν, το Νοσο­κο­μείο θα εξοι­κο­νο­μούσε ετησίως πάνω από 500.000 ευρώ και ότι η από­σβεση του μηχα­νή­μα­τος θα γινόταν το πολύ σε 4 μήνες και ταυ­τό­χρονα το Νοσο­κο­μείο θα έλυνε, άπαξ δια παντός, το πρό­βλημα της προ­μή­θειας φιαλών οξυ­γό­νου.

Από το σημείο, όμως, αυτό και μετά άρχισαν τα «δύσκολα» και τα «περί­εργα». Η γρα­φειο­κρα­τία δια­πί­στωσε ότι χρεια­ζό­ταν «έγκριση σκο­πι­μό­τη­τας» η οποία θα κατε­δεί­κνυε ότι η προ­μή­θεια του μηχα­νή­μα­τος ήταν «συμ­φέ­ρουσα» για το Δημόσιο, αν και από μόνη της «κραύ­γαζε» περί τούτου.

Ποιος όμως φορέας ή υπη­ρε­σία, όφειλε να εκδώσει την άδεια σκο­πι­μό­τη­τας; Επ’ αυτού οι γρα­φειο­κρά­τες δεν είχαν απά­ντηση, ούτε και έχουν μέχρι σήμερα.

Το υπουρ­γείο Υγείας έκρινε ότι ήταν «αναρ­μό­διο» για την έγκριση, γιατί τη δαπάνη θα ανε­λάμ­βανε η Περι­φέ­ρεια, η οποία με τη σειρά της είναι επίσης αναρ­μό­δια (σύμφωνα με το αναρ­μό­διο υπουρ­γείο).

Και επειδή ο χρόνος κυλούσε και οι αντι­δρά­σεις οξύ­νο­ντο, η 2η ΥΠΕ εξέδωσε την έγκριση με υπο­γραφή του υπο­διοι­κητή κ. Χαρ. Πλάτση, αλλά το υπουρ­γείο έκρινε ότι είναι «αναρ­μό­δια» (η 2η ΥΠΕ). Ποια υπη­ρε­σία είναι, όμως, αρμόδια που ονο­μα­τί­ζει, ούτε η 2η ΥΠΕ γνω­ρί­ζει!

Ετσι, το όλο θέμα, που αγγίζει τα όρια του «σκαστού σκαν­δά­λου», αν δεν τα έχει ξεπε­ρά­σει ήδη, παρα­μέ­νει σε εκκρε­μό­τητα, ενώ την ίδια ώρα το υπουρ­γείο Υγείας «στραγ­γί­ζει» τους πάντες στις «οικο­νο­μίες». Τη μονα­δική αυτή ευκαι­ρία, όμως, δεν την «αρπάζει».

Σημειώ­νε­ται ότι τα νοσο­κο­μεία της χώρας προ­μη­θεύ­ουν με οξυγόνο 4 εται­ρείες, που, όπως λένε οι… «κακές γλώσσες», τα «μοί­ρα­σαν», το δε Νοσο­κο­μείο της Ρόδου (ίσως και τα άλλα νοσο­κο­μεία του Νομού) το προ­μη­θεύει μία και μονα­δική, με τιμές μάλιστα, που, όπως φημο­λο­γεί­ται είναι κατά πολύ πάνω των προ­βλε­πο­μέ­νων.

Δεν απο­κλεί­ε­ται δηλαδή η γρα­φειο­κρα­τία να ανη­συ­χεί, μήπως θιγούν τα συμ­φέ­ρο­ντα των μονο­πω­λίων, γι’ αυτό και ορθώνει τα τείχη που ορθώνει. Αυτήν, του­λά­χι­στον, την εξήγηση μπορεί να δώσει η λογική, εκτός κι αν η «αρμόδια υπη­ρε­σία» βγει και δηλώσει ξεκά­θαρα, με σφρα­γίδα και υπο­γραφή, γιατί επί δυόμισι ολό­κληρα χρόνια το θέμα έχει κατα­στεί μπαλάκι του «πινγκ – πονγκ».

Επι­τέ­λους, σ’ αυτήν τη χώρα, θα πρέπει κάποτε να ξεκα­θα­ρί­σει ευθέως («αντρί­κιες κου­βέ­ντες») αν θα πρέπει να πεθά­νουν οι μισοί Ελληνες για να επι­βιώ­σουν τα οργα­νω­μένα συμ­φέ­ρο­ντα.