Ταλαιπωρία

Κρίθηκε απα­ραί­τη­τος ο εξορ­θο­λο­γι­σμός μιας επι­χεί­ρη­σης όπως τα ΕΛΤΑ, άρα και μείωσης του αριθμού των κατα­στη­μά­των με παράλ­ληλη μείωση του προ­σω­πι­κού. Ας πούμε μέχρι εδώ καλά.  Όμως, η βελ­τί­ωση της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής θέσης των ΕΛΤΑ θα πρέπει να συμ­βα­δί­ζει με τη βελ­τί­ωση των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών και αυτό δεν δείχνει να συμ­βαί­νει, όπως δεί­χνουν οι ουρές έξω από όσα κατα­στή­ματα ΕΛΤΑ λει­τουρ­γούν. Μια κατά­σταση, τρι­το­κο­σμική και προ­σβλη­τική για τον πολίτη. Η ανα­διορ­γά­νωση του δικτύου κατα­στη­μά­των μιας επι­χεί­ρη­σης με στόχο τη μείωση του κόστους λει­τουρ­γίας, δεν μπορεί να είναι επι­τυ­χη­μένη, όταν αυξάνει την ταλαι­πω­ρία και τον εκνευ­ρι­σμό των πελατών της. Επι­πλέον, όσοι υπάλ­λη­λοι έχουν απο­μεί­νει στα ελά­χι­στα γκισέ των ΕΛΤΑ βιώνουν μια δύσκολη συνθήκη, με πλήθος κόσμου να ανα­μέ­νει τη σειρά του υπο­μο­νε­τικό. Εχουμε όλοι απο­δε­χθεί την ήττα μας. Μία από τις παραµέτρους που σταθ­μί­ζουν και κρίνουν την ποιό­τητα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας είναι και οι απλές συναλ­λα­γές που έχει ανάγκη το κοινό.