Εξωδικαστικός συμβιβασμός του Δήμου Ρόδου με θύμα της φονικής πλημμύρας του Νοεμβρίου του 2013

Με ομόφωνη απόφαση της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου επήλθε εν μέρει συμ­βι­βα­σμός με μια κάτοικο της Ιαλυσού, η κατοι­κία της οποίας κατε­στράφη ολο­σχε­ρώς από την φονική πλημ­μύρα του Νοεμ­βρίου του 2013 και της επι­δι­κά­στηκε απο­ζη­μί­ωση από το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την υπ’ αριθμ. 317/2022 απόφασή του.

Η Οικο­νο­μική Επι­τροπή ενέ­κρινε ειδι­κό­τερα τον συμ­βι­βα­σμό του Δήμου Ρόδου κατά τα επι­δι­κα­σθέ­ντα ποσά κεφα­λαίου και τόκων, συνο­λικά 37.413,63€ ενώ για τα υπό­λοιπα κον­δύ­λια που ασκή­θη­καν εφέσεις θα ανα­μέ­νε­ται η εκδί­καση από το Εφετείο.

Η κάτοι­κος της Ιαλυσού με άλλη αίτησή της που δεν ικα­νο­ποι­ή­θηκε απο­δέ­χτηκε την κατα­βολή του συνο­λι­κού ποσού των 105.000€ για την απο­ζη­μί­ωση της ολο­κλη­ρω­τικά κατε­στραμ­μέ­νης κατοι­κίας της, παραι­τού­μενη από τις λοιπές ένδικες αξιώ­σεις της συνο­λι­κού ποσού 265.480 € και παραι­τού­μενη επίσης από την έφεση που έχει ασκήσει σε βάρος του Δήμου.

Η αγωγή είχε υπο­βλη­θεί, δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου της κ. Φώτη Ρωμαίου και με αυτήν διεκ­δι­κείτο απο­ζη­μί­ωση συνο­λι­κού ύψους 265.480 € (235.480 € για απο­κα­τά­σταση θετικής ζημίας και 30.000 € για ηθική βλάβη) νομι­μό­τοκα από την επομένη της επι­δό­σεώς της.

Το δικα­στή­ριο με την απόφαση που εξέδωσε απέρ­ριψε την αγωγή κατά το μέρος που στρέ­φε­ται κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και ανα­γνω­ρί­ζει την υπο­χρέ­ωση του Δήμου Ρόδου και της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου να κατα­βά­λουν, αλλη­λεγ­γύως και εις ολό­κλη­ρον, στην ενά­γουσα το ποσό των 24.846 ευρώ, νομι­μο­τό­κως, με επι­τό­κιο 6% ετησίως από την επίδοση της κρι­νό­με­νης αγωγής στα ενα­γό­μενα και με επι­τό­κιο υπο­λο­γι­ζό­μενο σύμφωνα με τα ορι­ζό­μενα στο άρθρο 45 παρ. 1 του ν. 4607/2019 από 1.5.2019 και μέχρι την εξό­φληση.

Η ενά­γουσα διέμενε μέχρι τις 23-11-2013 σε μονο­κα­τοι­κία 120 τ.μ. πλήρους κυριό­τη­τάς της στην Ιαλυσό, στην οδό Αγ. Γεωρ­γίου, μαζί με τα δύο ενήλικα τέκνα της.

Στις 22 και 23 Νοεμ­βρίου 2013 στη Ρόδο σημειώ­θη­καν ισχυ­ρό­τα­τες καται­γί­δες και βρο­χο­πτώ­σεις, οι οποίες προ­κά­λε­σαν πλημ­μύ­ρες σε ολό­κληρο το νησί αλλά και ειδι­κό­τερα είχαν ως απο­τέ­λε­σμα τέσ­σε­ρις άνθρω­ποι να χάσουν άδοξα τη ζωή τους παρα­συ­ρό­με­νοι από χεί­μαρρο.

Μάλιστα, μέσα σε μία ημέρα έγιναν περισ­σό­τε­ρες από 350 κλήσεις στην πυρο­σβε­στική για άντληση υδάτων και απε­γκλω­βι­σμούς, καθώς και εκτε­τα­μέ­νες δια­κο­πές ρεύ­μα­τος, που οφεί­λο­νταν σε πτώσεις κεραυ­νών, ακόμα και σε κατοι­κη­μέ­νες περιο­χές. Συνο­λικά δε υπέστη σημα­ντι­κές ζημίες η περιου­σία περισ­σο­τέ­ρων από 400 οικο­γε­νειών και 300 επι­χει­ρη­μα­τιών. Δυστυ­χώς, όπως ανέφερε στην αγωγή της, ένα από τα θύματα ήταν και η ίδια, καθότι η οικία της και το περιε­χό­μενο αυτής κατα­στρά­φη­καν ολο­σχε­ρώς.

Η οικία της βρί­σκε­ται ανάμεσα σε δύο χει­μάρ­ρους, σε παρά­δρομο της οδού Αγίου Γεωρ­γίου.

Οι κύριες αιτίες των κατα­στρο­φών, όπως ανα­φέ­ρει, ήταν οι παρα­κάτω:

Το έργο επι­κά­λυ­ψης του Τρια­ντε­νού χει­μάρ­ρου, από το παλαιό Νεκρο­τα­φείο έως τη θάλασσα, άρχισε και ολο­κλη­ρώ­θηκε τη δεκα­ε­τία του ’80, μετά την ένταξη της κοίτης αυτού στο σχέδιο πόλεως Ιαλυσού. Η ανε­πάρ­κεια της εκ σκυ­ρο­δέ­μα­τος δια­το­μής και η κακή γενική χάραξη του έργου (π.χ. από­το­μες στε­νώ­σεις της δια­το­μής, καμπύλη ενε­νή­ντα μοιρών, προ­βλή­ματα στην έξοδο του αγωγού) δημιουρ­γεί έντονες ανα­σχέ­σεις στη ροή και υπερ­πη­δή­σεις της εισόδου. Τα πλε­ο­νά­ζο­ντα νερά του χει­μάρ­ρου κατά την πλημ­μύρα, κατα­κλύ­ζουν το μεγα­λύ­τερο τμήμα της πόλης. Ο φυσικός χεί­μαρ­ρος Επι­σκό­που σε ολό­κληρή του την έκταση ήταν «μπα­ζω­μέ­νος», γεμάτος κάθε λογής σκου­πί­δια, από­βλητα και επι­χω­μα­τώ­σεις σε πολλά σημεία του, με απο­τέ­λε­σμα να μη μπορεί να υπάρξει ομαλή ροή των νερών και να πλημ­μυ­ρί­ζει η γύρω περιοχή. Τα φυσικά ρέματα Αγίου Γεωρ­γίου και Άνοιξης ήταν στη μεγα­λύ­τερη έκτασή τους ομοίως «μπα­ζω­μένα».

Τα φρεάτια της ευρύ­τε­ρης περιο­χής και κατε­ξο­χήν της κεντρι­κής οδού Ηρα­κλει­δών ήταν «βου­λω­μένα», με απο­τέ­λε­σμα να μη μπορούν να απορ­ρο­φή­σουν το πλε­ο­νά­ζον νερό από τις βρο­χο­πτώ­σεις. Δεν είχαν κατα­σκευα­στεί αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα σε κανένα σημείο, παρά την ύπαρξη σχε­τι­κών μελετών από το παρελ­θόν.

Οπως κρίθηκε από το δικα­στή­ριο η μεν ενα­γό­μενη Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, όφειλε και μπο­ρούσε στο πλαίσιο των αρμο­διο­τή­των της να είχε προβεί στον σχε­δια­σμό, τη μελέτη, την κατα­σκευή και τη συντή­ρηση των κατάλ­λη­λων αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων, ο δε ενα­γό­με­νος Δήμος Ρόδου όφειλε να είχε προβεί δια των αρμο­δίων υπη­ρε­σιών του στη λήψη προ­λη­πτι­κών και κατα­σταλ­τι­κών μέτρων για την προ­στα­σία των ιδιο­κτη­σιών των πολιτών κατά τη διάρ­κεια των πιο πάνω βρο­χο­πτώ­σεων, όπως στην καθα­ριό­τητα όλων των κοι­νό­χρη­στων χώρων και των φρε­α­τίων υδρο­συλ­λο­γής του δικτύου όμβριων υδάτων των οδών της αρμο­διό­τη­τάς του, όπως εκείνοι εντός της πόλης του Ιαλυσού και ιδίως πλησίον της οικίας της ενά­γου­σας.

Περαι­τέρω, δια­πι­στώ­θηκε ότι υφί­στα­ται παρά­νομη παρά­λειψη των αρμό­διων οργάνων αμφό­τε­ρων των ενα­γο­μέ­νων, η οποία συνί­στα­ται στη μη κατα­σκευή των ανα­γκαίων έργων διευ­θέ­τη­σης των χει­μάρ­ρων, προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λι­στεί η αύξηση της δια­το­μής της κοίτης τους, ώστε να επι­τευ­χθεί η δια­πλά­τυνση και εκβά­θυνση αυτών, με σκοπό τη διο­χέ­τευση των υδάτων προς τη θάλασσα και τη βελ­τί­ωση των υδρο­λο­γι­κών συν­θη­κών της περιο­χής προς αποφυγή πλημ­μυ­ρών.

Επι­προ­σθέ­τως, κρίθηκε πως στοι­χειο­θε­τεί­ται παρά­νομη παρά­λειψη των αρμό­διων οργάνων αμφό­τε­ρων των ενα­γο­μέ­νων, η οποία συνί­στα­ται ειδι­κό­τερα στην παρά­λειψη πραγ­μα­το­ποί­η­σης των κατάλ­λη­λων έργων καθα­ρι­σμού των επί­μα­χων χει­μάρ­ρων πριν το επίδικο συμβάν, ενόψει και του ό,τι η περιοχή της Ιαλυσού θεω­ρεί­ται από αντι­πλημ­μυ­ρική άποψη μια από τις ευρι­σκό­με­νες σε πλέον δυσμενή θέση της νήσου Ρόδου, ιδίως στις εκτά­σεις πλησίον των χει­μάρ­ρων, όπως εν προ­κει­μένω η ιδιο­κτη­σία της ενά­γου­σας.