Μητσοτάκης: Το Πολυτεχνείο, φάρος που φωτίζει τον δρόμο προς μια ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία

Πενήντα χρόνια μετά, η εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου παρα­μέ­νει σημα­ντική σελίδα της σύγ­χρο­νης Ιστο­ρίας μας, αλλά και κατα­λύ­της της εξέ­λι­ξής της» ανα­φέ­ρει σε μήνυμά του ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός συνε­χί­ζει: «Φάρος που φωτίζει τον δρόμο προς μια πιο ανοιχτή και δημο­κρα­τική κοι­νω­νία. Γιατί μπορεί εδώ και μισόν αιώνα το πολί­τευμα να ρίζωσε και να προ­ό­δευσε όσο ποτέ. Δεν έλειψαν, όμως, ούτε αυτοί που το επι­βου­λεύ­ο­νται, ούτε οι νέοι κίν­δυ­νοι που το απει­λούν.

Ο Νοέμ­βρης του ’73, λοιπόν, συνε­χί­ζει να εμπνέει μέσα από τη διαρκή ανα­νέ­ωση των αιτη­μά­των του. Με το σύνθημα “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία” να τρο­φο­δο­τεί, σήμερα, την προ­σπά­θεια για μία πιο σύγ­χρονη και ισχυρή Ελλάδα. Μια χώρα με ενωμένη την κοι­νω­νία της, που διεκ­δι­κεί μία καλύ­τερη καθη­με­ρι­νό­τητα και ανα­πτύσ­σε­ται προς όφελος όλων των πολιτών της», κατα­λή­γει.

Το μήνυμα του Πρω­θυ­πουρ­γού;

Πενήντα χρόνια μετά, η εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου παρα­μέ­νει σημα­ντική σελίδα της σύγ­χρο­νης ιστο­ρίας μας, αλλά και κατα­λύ­της της εξέ­λι­ξής της. Φάρος που φωτίζει τον δρόμο προς μια πιο ανοιχτή και δημο­κρα­τική κοι­νω­νία. Γιατί μπορεί εδώ και μισό αιώνα το πολί­τευμα να ρίζωσε και να προ­ό­δευσε όσο ποτέ. Δεν έλειψαν, όμως, ούτε αυτοί που το επι­βου­λεύ­ο­νται, ούτε οι νέοι κίν­δυ­νοι που το απει­λούν.
Ο Νοέμ­βρης του ‘73, λοιπόν, συνε­χί­ζει να εμπνέει μέσα από τη διαρκή ανα­νέ­ωση των αιτη­μά­των του. Με το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» να τρο­φο­δο­τεί, σήμερα, την προ­σπά­θεια για μία πιο σύγ­χρονη και ισχυρή Ελλάδα. Μια χώρα με ενωμένη την κοι­νω­νία της, που διεκ­δι­κεί μία καλύ­τερη καθη­με­ρι­νό­τητα και ανα­πτύσ­σε­ται προς όφελος όλων των πολιτών της.
Υπο­δε­χό­μα­στε την 50η επέτειο του ξεση­κω­μού, τιμώ­ντας τους αγω­νι­στές κατά της δικτα­το­ρίας. Μακριά από κομ­μα­τι­κές καπη­λείες που τον προ­σβάλ­λουν, μικραί­νο­ντας το μέγεθός του. Και κρατάμε ενεργό το ανα­γεν­νη­τικό του πνεύμα στις νέες συν­θή­κες. Μόνο έτσι, άλλωστε, «το Πολυ­τε­χνείο ζει» στον χρόνο. Ώστε να εκφρά­ζει πάντα τις προσ­δο­κίες των Ελλήνων για ένα πιο αισιό­δοξο μέλλον.