«Οσο μπορείς»

Μέχρι τις 8 Οκτω­βρίου, θεμιτό, ο καθένας να δίνει τη μάχη της εκλογής, είτε αφορά τον συν­δυα­σμό που ανήκει, είτε τον ίδιο προ­σω­πικά. Από τις 9 Οκτω­βρίου, θα περί­μενε κάποιος, πως το τοξικό νέφος που επι­κρά­τησε στις αντι­πα­ρα­θέ­σεις θα δια­λυ­θεί και  όπως οφεί­λουν, θα ετοι­μά­ζο­νται και θα επε­ξερ­γά­ζο­νται λύσεις, για να λυθούν χρόνια και σοβαρά προ­βλή­ματα από όποια θέση κι αν εκλέ­χθη­καν. Και το μόνο που θα περί­με­ναν οι πολίτες θα ήταν ένθεν και ένθεν ευρύ­τερη συστρά­τευση και συνερ­γα­σία. Αλλιώς το παι­χνίδι είναι χαμένο .Αντ’ αυτού 15 ημέρες τώρα παρα­κο­λου­θούμε ένα άνευ προη­γου­μέ­νου ξεκα­τί­νια­σμα. Οι Δήμαρ­χοι αλλά­ζουν αλλά δεν αρκεί να αλλά­ξουν οι δήμαρ­χοι, πρέπει να αλλάξει και το γύρω γύρω (μηχα­νι­σμοί, συμ­φέ­ρο­ντα, συστή­ματα, ιερα­τεία και ιερείς, πατριάρ­χες, παρά­γο­ντες κλπ). Αυτό το γύρω γύρω που πάντα θα αναζητά τρόπους για να βρει νέους ρόλους, νέους τρόπους, πάντα θα θέλει να προ­σεγ­γί­σει, από την μπρο­στινή ή την πίσω πόρτα. Εν πάσει περι­πτώ­σει προς το παρόν μόνον ο Κων. Καβάφης απαντά στην περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα που έχει δημιουρ­γη­θεί: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,… τούτο προ­σπά­θησε του­λά­χι­στον/όσο μπορείς: μην την εξευ­τε­λί­ζεις/μες στην πολλή συνά­φεια του κόσμου,/μες στες πολλές κινή­σεις κι ομιλίες./Μην την εξευ­τε­λί­ζεις πηαί­νο­ντάς την,/γυρί­ζο­ντας συχνά κ’ εκθέ­το­ντάς την/στων σχέσεων και των συνα­να­στρο­φών/την καθη­με­ρι­νήν ανοησία,/ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.»