Εκδικάζονται οι εφέσεις κατά αποφάσεων που δικαίωσαν 8 «καταληψίες» της Καζέρμα Ρεγγίνα

Για σή­με­ρα έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί η εκ­δί­κα­ση ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου των εφέ­σε­ων που ασκή­θη­καν για την ακύ­ρω­ση 8 απο­φά­σε­ων του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου με τις οποί­ες έγι­ναν δε­κτές ανα­κο­πές κατά των εξώ­σε­ων που άσκη­σαν οι εμ­φα­νι­ζό­με­νοι ως «κα­τα­λη­ψί­ες» δη­μο­σί­ων ακι­νή­των, που έχουν ήδη πα­ρα­χω­ρη­θεί στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου, προς χρήση, στην πε­ριο­χή της Κα­ζέρ­μα Ρεγ­γί­να και συ­γκε­κρι­μέ­να στο κτη­ρια­κό συ­γκρό­τη­μα «Υπα­τεία».

Το Ει­ρη­νο­δι­κείο Ρόδου έκρι­νε πως τμή­μα­τα από το συ­γκρό­τη­μα «Υπα­τεία» είχαν δοθεί περί τα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1940 από τις τότε αρ­μό­διες αρχές στους πρό­σφυ­γες προ­κει­μέ­νου να στε­γα­στούν αυτοί και οι οι­κο­γέ­νειές τους.

Τα ακί­νη­τα ήταν οι στά­βλοι της πα­λιάς Σχο­λής Χω­ρο­φυ­λα­κής και προ­κει­μέ­νου να κα­τα­στούν λει­τουρ­γι­κά και κα­τοι­κή­σι­μα οι πρό­σφυ­γες προ­έ­βη­σαν στα­δια­κά με δικά τους έξοδα στην επι­σκευή και συ­ντή­ρη­ση καθώς και στην ηλε­κτρο­δό­τη­σή τους.

Μά­λι­στα, με­τα­ξύ των κα­τοι­κιών και των υπό­λοι­πων κτη­ρί­ων υπάρ­χει ανε­γερ­μέ­νος τοί­χος από πολ­λών ετών που τα δια­χω­ρί­ζει. Ακόμη προ­έ­κυ­ψε σύμ­φω­να με την από­φα­ση ότι το Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου γνώ­ρι­ζε ήδη περί αυτού του­λά­χι­στον από το 1986.

Στη συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία, οι κα­τα­λη­ψί­ες είναι άτομα χα­μη­λής οι­κο­νο­μι­κής στάθ­μης, ενώ στα ακί­νη­τα έχουν εγκα­τα­στα­θεί επί δε­κα­ε­τί­ες οι­κεί­οι τους.

Ελεγ­κτές της ΚΥΔ προ­χώ­ρη­σαν συ­γκε­κρι­μέ­να σε αυ­το­ψία στον χώρο και δια­πί­στω­σαν ότι 16 ημε­δα­ποί, με σκοπό την από­κτη­ση δι­καιω­μά­των κα­το­χής και κυ­ριό­τη­τας, προ­έ­βη­σαν προ ετών, πα­ρα­νό­μως, στην αυ­θαί­ρε­τη κα­τά­λη­ψη τμή­μα­τος κα­τοι­κιών εκ του κτη­ρια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος «Υπα­τεία» (κτί­σμα που στέ­γα­ζε πα­λαιό­τε­ρα τη Σχολή Χω­ρο­φυ­λα­κής και σή­με­ρα πα­ρα­χω­ρη­μέ­νο στο Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου), ιδιο­κτη­σί­ας του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου ευ­ρι­σκό­με­νο στην πόλη της Ρόδου, με στοι­χεία KM V 17 Οι­κο­δο­μών Ρόδου με ΒΚ 144 Ρόδου.

Όπως το­νί­ζε­ται στις ανα­κο­πές, οι χώροι στους οποί­ους ανα­φέ­ρο­νται τα προ­σβαλ­λό­με­να πρω­τό­κολ­λα διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής είναι οι οι­κί­ες τους από το έτος 1945 που πα­ρα­χω­ρή­θη­καν από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο στους παπ­πού­δες και στις για­γιά­δες τους, όταν έφτα­σαν στο νησί το 1945 ως πρό­σφυ­γες από τη Λέρο μετά τον βομ­βαρ­δι­σμό του νη­σιού.

Οι χώροι αυτοί δεν ήταν ποτέ κοι­νό­χρη­στοι και οι πρό­γο­νοί τους τους δώ­ρι­σαν ατύ­πως.

Η εκ μέ­ρους τους χρήση των κα­τοι­κιών που τυ­πι­κά ανή­κουν στο Δη­μό­σιο δεν υπήρ­ξε αυ­θαί­ρε­τη και πα­ρά­νο­μη, αλλά κα­τό­πιν πα­ρα­χώ­ρη­σης από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο το 1945.

Οι προ­κά­το­χοί τους έχουν ηλε­κτρο­δο­τή­σει τα ακί­νη­τα, τα έχουν δια­μορ­φώ­σει και τα φρο­ντί­ζουν έκτο­τε ως δικά τους.

Το γε­γο­νός αυτό το συ­νο­μο­λο­γεί και το αντί­δι­κο Δη­μό­σιο ενώ μέχρι τώρα ου­δέ­πο­τε οχλή­θη­καν από την Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου, ούτε και υπήρ­ξε επί 73 έτη αμ­φι­σβή­τη­ση της κυ­ριό­τη­τας νομής και κα­το­χής τους.

Το­νί­ζουν πα­ρα­πέ­ρα, ότι τα πρω­τό­κολ­λα διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής είναι αό­ρι­στα και δεν πε­ρι­λαμ­βά­νουν την πε­ρι­γρα­φή των κτη­μά­των ή της έκτα­σης από την οποία δια­τάσ­σε­ται η απο­βο­λή, ορο­θε­σία, έκτα­ση, αξία του κα­τα­λη­φθέ­ντος, κλπ.

Δεν πε­ρι­λαμ­βά­νουν ακόμη τη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση των ακι­νή­των εάν δη­λα­δή είναι ενιαί­οι χώροι, εάν έχουν κα­τα­σκευα­στεί άλλοι χώροι, μπά­νια κ.λπ., αν έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί επω­φε­λείς δα­πά­νες εκ μέ­ρους τους και ποιο ήταν το ει­κα­ζό­με­νο ύψος των δα­πα­νών αυτών.

Μά­λι­στα η μη ακρι­βής ανα­γρα­φή των φε­ρό­με­νων ως κα­τα­λη­φθέ­ντων χώρων, έχει ως συ­νέ­πεια να μην προσ­διο­ρί­ζε­ται αν σε αυ­τούς πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και κοι­νό­χρη­στος χώρος.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Άκης Δη­μη­τριά­δης.