Καλά αυτά, αλλά…

Μέχρι στιγμής ο υπουρ­γός Υγείας Μιχάλης Χρυ­σο­χοϊ­δης έχει εκπα­ρα­θυ­ρώ­σει τρεις διοι­κή­σεις γενικών νοσο­κο­μείων, με σχετικά συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες και προ­φα­νώς όχι άνευ λόγου και αιτίας. Επί­κει­νται μάλιστα, οι τοπο­θε­τή­σεις νέων διοι­κή­σεων σε όλα τα δημόσια νοσο­κο­μεία της χώρας, με νέα κρι­τή­ρια. Καλά όλα αυτά, θεμιτά και ευπρόσ­δε­κτα αλλά το Εθνικό Σύστημα Υγείας νοσεί και δη βαριά. Μολο­νότι στη συντρι­πτική πλειο­νό­τητα των περι­πτώ­σεων δια­θέ­τει εξαι­ρε­τικό ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό, είναι σαφώς υπο­στε­λε­χω­μένο, στε­ρεί­ται συχνά ακόμη και των χρειω­δών για τη λει­τουρ­γία τους. Αντι­με­τω­πί­ζε­ται όμως, αυτή η κατά­σταση με την απόλυση μιας διοί­κη­σης ανά δεκα­πεν­θή­μερο; Μπορεί από επι­κοι­νω­νια­κής πλευράς να υπάρχει μια μικρή μερίδα των πολιτών -και βεβαίως του εκλο­γι­κού σώματος- που θα «εντυ­πω­σια­στεί» από κινή­σεις του είδους, σε τι όμως θα ωφε­λη­θεί, επί της ουσίας, η λει­τουρ­γία του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας; Πότε επι­τέ­λους θα υπάρξει αυτή η «απο­τε­λε­σμα­τική ανα­διάρ­θρωση του συστή­μα­τος Υγείας» που ακούμε χρόνια τώρα;