Ενός λεπτού σιγή για την υπεραξία της ανθρώπινης ύπαρξης

Επί­καιρο η όχι μιας και δια­νύ­ουμε περίοδο εκλογών και όταν κάπου όχι και τόσο μακριά από μας ξεκλη­ρί­ζο­νται ολό­κλη­ρες οικο­γέ­νειες λόγω πολέμου. Μιλάμε για ανθρώ­πους πρό­σφατα επι­σκέ­φθη­καν το νησί μας. Υπάρ­χουν μικρά παιδιά είτε Παλαι­στι­νίων είτε Ισραη­λι­τών που έχασαν τις ζωές τους έτσι απλά. Ας κάνουμε ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του φρικτού πολέμου πριν ανα­φερ­θούμε σε οτι­δή­ποτε άλλο γιατί ο κόσμος μας αλλάζει δρα­μα­τικά.

Ας σκε­φτούμε λίγο πως γύρω μας υπάρ­χουν άνθρω­ποι που θυμό­μα­στε με κάποιο τρόπο γιατί κάπου είτε μας βοή­θη­σαν είτε στά­θη­καν η αφορμή με την προ­σέγ­γισή τους απέ­να­ντι στη ζωή να μας καθο­δη­γή­σουν.

Άνθρω­ποι της διπλα­νής πόρτας, απλοί, χωρίς αξιώ­ματα που συνα­ντάμε συνεχώς και νιώ­θουμε έντονη την παρου­σία τους γιατί φώτισαν το μυαλό μας στο σκοτάδι.

Αυτοί οι άνθρω­ποι έχουν μια ξεχω­ρι­στή υπε­ρα­ξία γιατί μας έδωσαν απλό­χερα την θετι­κό­τητά τους χωρίς καν να το ζητή­σουμε.

Ας σκε­φτούμε λοιπόν πέρα από κάθε τι μετρή­σιμο και συγκρί­σιμο ότι υπάρ­χουν πράγ­ματα που δεν συγκρί­νο­νται όπως η ευερ­γε­σία κάποιου άγνω­στου ανθρώ­που προς το πρόσωπό μας, ή η εκτί­μηση που τρέ­φουμε για τους ανθρώ­πους αυτούς χωρίς όμως να μετράμε την αξία τους σε απο­δο­χές, σε αμοιβές ή ακόμα και σε ψήφους.

Ναι υπάρχει αξιο­λό­γηση και απο­τί­μηση που είναι κοινώς απο­δε­κτή αλλά η ανθρώ­πινη υπε­ρα­ξία δεν μετριέ­ται και δεν απο­τι­μά­ται.

Μεγα­λώ­σαμε μέσα σε εκπαι­δευ­τικά συστή­ματα που μας έμαθαν την κλίμακα του 10 ή του 20 «αφαι­ρώ­ντας» από την ύλη τα κεφά­λαια που αφορούν τον σεβασμό στην ανθρώ­πινη ύπαρξη και την ανθρώ­πινη υπε­ρα­ξία. Δεν μας έμαθαν να εκτι­μάμε το χαμό­γελο του άλλου, την καλή του πράξη και την καλη­μέρα γιατί κάποιοι δάσκα­λοί μας όταν δεν ήμασταν απόλυτα συγκε­ντρω­μέ­νοι στο μάθημά τους μας έβαζαν τιμω­ρίες.

Από το πρωί που θα ξυπνή­σουμε αξιο­λο­γού­μα­στε καθη­με­ρινά για το αν έχουμε μέσο μετα­φο­ράς και τι είναι αυτό, αν ξοδεύ­ουμε χρήματα στην αγορά, αν παρά­γουμε έργο στην εργασία μας, αν είμαστε άριστοι στις σχολές μας, αν είμαστε συνε­πείς στις υπο­χρε­ώ­σεις μας κλπ.

Ο κόσμος όμως δεν είναι αυτός, ο κόσμος γύρω μας είναι φτιαγ­μέ­νος με ατέ­λειες που απαρ­τί­ζουν την τελειό­τητά του. Γιατί μέσα από τις ατέ­λειες και τη μετριό­τητα γεν­νιέ­ται το ερω­τη­μα­τικό για το τι αξίζει πραγ­μα­τικά. Γιατί εκεί γίνο­νται οι παύσεις για να σκε­φτούμε, γιατί μπορεί να έχουμε κενά στο εισό­δημά μας είτε στις σχέσεις μας είτε ακόμα και στη μάθησή μας, αλλά σίγουρα σε αυτά τα κενά δια­στή­ματα στις ατέ­λειές μπο­ρούμε να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε την ύπαρξή μας. Εκεί εκτι­μάμε αυτό που πραγ­μα­τικά μας κάνει ευτυ­χι­σμέ­νους, την τέχνη, την ομορφιά της απλό­τη­τας , το φυσικό περι­βάλ­λον και εκεί συνει­δη­το­ποιούμε την υπε­ρα­ξία της ανθρώ­πι­νης ύπαρξης.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη Αθλή­τρια Τριά­θλου