Η μόνη σταθερά

Ένα εξαι­ρε­τικά παρή­γορο σημάδι των ημερών είναι η ανι­διο­τε­λής προ­σφορά πάμπολ­λων συναν­θρώ­πων μας προς τους πλη­γέ­ντες από τις κατα­στρο­φι­κές πλημ­μύ­ρες στη Θεσ­σα­λία. Ηδη από τις πρώτες ώρες, όταν οι άνθρω­ποι στα χωριά που βρέ­θη­καν κάτω από το νερό συνει­δη­το­ποί­η­σαν ότι η επι­βί­ωσή τους εξαρ­τά­ται από τη δική τους κινη­το­ποί­ηση. Τότε που όσοι ζουν σε υπε­ρυ­ψω­μένα σπίτια άνοιξαν την πόρτα τους σε εκεί­νους που ζουν σε ισόγεια. Τότε που όσοι δια­θέ­τουν βάρκες, ακόμα και παι­δι­κές, φου­σκω­τές, άρχισαν να τρι­γυ­ρί­ζουν από σπίτι σε σπίτι για να βοη­θή­σουν εγκλω­βι­σμέ­νους. Χαρα­κτη­ρι­στική η περί­πτωση του ανθρώ­που με τη βάρκα που είδαμε σε φωτο­γρα­φίες, σαν σε ταινία του Αγγε­λό­που­λου στο πλημ­μυ­ρι­σμένο τοπίο, και μάθαμε πως είναι ένας 80χρονος ψαράς, ο κ. Τασ­σιό­που­λος, που έσωσε με τη βάρκα του 15 ανθρώ­πους από τα πλημ­μυ­ρι­σμένα σπίτια τους. Στις μέρες που ακο­λού­θη­σαν η διάθεση προ­σφο­ράς και αλλη­λεγ­γύης πήρε μορφή μεγάλου κύματος, που ενι­σχύ­ε­ται διαρκώς σε όλη τη χώρα. Υπάρχει ακόμα πολλή ανθρω­πιά και εκδη­λώ­νε­ται σε κάποιες κρί­σι­μες στιγμές, αν θυμη­θούμε τη σπουδή, με την οποία ουκ ολίγοι συμπο­λί­τες  είχαν σπεύσει να βοη­θή­σουν στη Ρόδο, και στον Εβρο στη διάρ­κεια των πυρ­κα­γιών ή πριν μερι­κούς μήνες τους βλέπαμε σε ατέ­λειω­τες ουρές προ­κει­μέ­νου να δώσουν αίμα μετά το ατύχημα στα Τέμπη. Στο προ­σω­ρινό και στο απρό­σμενο, στο ανα­πό­φευ­κτο και στο μοιραίο, έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο και τον καλύ­τερό μας εαυτό. Και αυτό μέσα στη λαίλαπα του ακραίου είναι η μόνη σταθερά.