Τελεσίδικη απόρριψη της αγωγής Ροδίτη κατά του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας

Με την υπ’ αριθμ. 253/2023 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε τελε­σι­δί­κως η αγωγή ενός κατοί­κου της Ρόδου με την οποία διεκ­δι­κεί την κυριό­τητα δια χρη­σι­κτη­σίας, με επί­κληση δηλαδή συμπλη­ρώ­σεως 15ετούς νομής και κατοχής, ενός αγρού εκτά­σεως 2.245 τ.μ. στ’ Ασγού­ρου και δύο αυτο­τε­λών ανε­ξάρ­τη­των ισο­γείων μονο­κα­τοι­κιών, τα οποία είχε δωρίσει στο Κομ­μου­νι­στικό Κόμμα Ελλάδος, ο πνευ­μα­τι­κός του πατέρας, πριν απο­βιώ­σει.

Με απόφαση, που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, η αγωγή είχε απορ­ρι­φθεί και σε πρώτο βαθμό. Ο ιδιώτης άσκησε έφεση την οποία δεν προσ­διό­ρισε και το κόμμα επα­νέ­φερε την υπόθεση με κλήση ώστε να υπάρξει τελε­σί­δικη απόφαση στην ένδικη διαφορά.

Η υπόθεση ήλθε στο φως της δημο­σιό­τη­τας από την “δημο­κρα­τική”, την 8η Δεκεμ­βρίου 2010, όταν ο ηλι­κιω­μέ­νος δωρητής, υπέβαλε ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αγωγή με την οποία ζητούσε την ανά­κληση της δωρεάς στο ΚΚΕ, που είχε κάνει το έτος 2000.

Η εγκυ­ρό­τητα της συγκε­κρι­μέ­νης αγωγής, που απο­τε­λεί εξάλλου και στοι­χείο της ένδικης δια­φο­ράς μεταξύ του βαφτι­στι­κού του, που διεκ­δι­κεί το ακίνητο από το ΚΚΕ, αμφι­σβη­τεί­ται από το κόμμα.

Υπο­στη­ρί­χθηκε συγκε­κρι­μένα ότι η αγωγή, που κατα­τέ­θηκε στο Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου το 2010, δεν φέρει υπο­γραφή του ενά­γο­ντος ηλι­κιω­μέ­νου και ότι η υπο­γραφή που εμφα­νί­ζε­ται στο αντί­γραφο είναι πλαστή!

Τονί­στηκε ακόμη ότι η συγκε­κρι­μένη αγωγή ουδέ­ποτε κοι­νο­ποι­ή­θηκε στο κόμμα.

Μάρ­τυ­ρας που κατέ­θεσε υπέρ των θέσεων του ΚΚΕ υπο­στή­ριξε ότι όταν ενη­με­ρώ­θηκε τοπικά το κόμμα από τη “δημο­κρα­τική” για την άσκηση της αγωγής, τότε ο ίδιος συνά­ντησε τον δωρητή ο οποίος, όπως είπε, είχε δηλώσει έκπλη­κτος για το γεγονός και ότι το αγνο­ούσε.

Η πλευρά του ενά­γο­ντος, αντέ­δρασε στους ως άνω ισχυ­ρι­σμούς επι­ση­μαί­νο­ντας, μάλιστα ότι η ένσταση πλα­στό­τη­τας υπο­βάλ­λε­ται στο δικα­στή­ριο με συγκε­κρι­μένη δια­δι­κα­σία, που δεν ακο­λου­θή­θηκε, ενώ επι­φυ­λά­χθηκε για την υποβολή μηνύ­σεων για συκο­φα­ντική δυσφή­μιση και ψευδή κατα­μή­νυση.

Εν πάση περι­πτώ­σει, στην αγωγή που είχε υπο­βλη­θεί, ανα­φε­ρό­ταν ότι ο ιδιο­κτή­της του ακι­νή­του προέβη σε δωρεά εν ζωή στο ΚΚΕ ενός αγρού που βρί­σκε­ται στη θέση “Ασγούρ – Ισί” του οικι­σμού Ασγού­ρου μετά των επ’ αυτού υφι­στα­μέ­νων δύο αυτο­τε­λών ανε­ξάρ­τη­των ισο­γείων μονο­κα­τοι­κιών.

Με τη μετα­γραφή του παρα­πάνω συμ­βο­λαίου, το ΚΚΕ απέ­κτησε τυπικά την κυριό­τητα του επι­δί­κου ακι­νή­του παρα­κρα­του­μέ­νου υπέρ του Ροδίτη και εφ’ όρου ζωής του δικαιώ­μα­τος της ισόβιας οίκησης επί της δευ­τέ­ρας ισο­γείου μονο­κα­τοι­κίας, εμβαδού 25,60 τ.μ.

Η ανωτέρω δωρεά έγινε εκ μέρους του, παρότι δεν ήταν μέλος του ΚΚΕ, μολο­νότι δεν είχε ενεργό συμ­με­τοχή στους αγώνες και στις πολι­τι­κές του δρα­στη­ριό­τη­τες, ουδέ­ποτε κατείχε αξιώ­ματα, ούτε βέβαια είχε απο­λαύ­σει οποια­δή­ποτε οφέλη από τη δρα­στη­ριό­τητά του.

Ωστόσο με την προ­τροπή και σύσταση μελών του ΚΚΕ, όπως ανα­φε­ρό­ταν, πεί­στηκε στη σύσταση της δωρεάς για το σκοπό συν­δρο­μής προς τους πολι­τι­κούς του σκοπούς, παροχής εξο­χι­κής κατοι­κίας προς τα όργανά του.

Δεδο­μέ­νου δε αφενός της προ­χω­ρη­μέ­νης ηλικίας του και της τότε ιδιαι­τέ­ρως εύθραυ­στης υγείας του και αφε­τέ­ρου της οικο­νο­μι­κής τότε αδυ­να­μίας του βαφτι­στι­κού (πνευ­μα­τι­κού υιού) του, ο οποίος ήδη από το 1994 περίπου είχε και εξα­κο­λου­θεί να έχει μέχρι σήμερα τη νομή και κατοχή των ανωτέρω ακι­νή­των (πλην της 2ης οικίας στην οποία δια­μέ­νει), ώστε να προβεί άμεσα στις απο­λύ­τως ανα­γκαίες τότε εργα­σίες συντή­ρη­σης της ανωτέρω περιου­σίας του το ΚΚΕ δια των νομίμων εκπρο­σώ­πων του, δια της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής και δια της πρώην γενικής γραμ­μα­τέως Αλέκας Παπα­ρήγα του υπο­σχέ­θηκε και τον δια­βε­βαί­ωσε ότι εάν και εφόσον προ­έ­βαινε στην επίδικη δωρεά τότε εκείνο θα ήταν πάντοτε στο πλευρό του και θα του παρείχε την υπο­στή­ριξή του, τόσο κεντρικά όσο και μέσω της κομ­μα­τι­κής οργά­νω­σης Ρόδου σε οποιο­δή­ποτε πρό­βλημα προ­κύ­ψει.

Ειδι­κό­τερα εγγρά­φως το ΚΚΕ, φέρεται να του υπο­σχέ­θηκε ρητά ότι θα φρο­ντί­σει ώστε να βρί­σκε­ται πάντα κάποιο πρόσωπο δίπλα του, ακόμα και αν ενδε­χο­μέ­νως νοση­λευ­τεί, ακόμα και αν τυχόν επι­λέ­ξει να μετοι­κή­σει.

Επίσης, εγγρά­φως φέρεται να ανέλαβε την υπο­χρέ­ωση εφόσον του μετα­βί­βαζε με δωρεά την περιου­σία του, άμεσα θα εκτε­λούσε εργα­σίες επι­σκευής της μεγάλης (1ης) οικίας με έξοδά του και θα περιέ­φρασσε με τα καλύ­τερα υλικά και με έξοδά του το οικό­πεδο.

Ενώ έγινε η μετα­βί­βαση του ανωτέρω ακι­νή­του και εκείνος συνέ­χισε να δια­μέ­νει, σε ενά­σκηση του δικαιώ­μα­τος οική­σεως στο μικρό σπίτι του, δοκι­μά­στηκε σοβαρά η υγεία του και νοση­λεύ­τηκε αρκετές φορές σε νοση­λευ­τικά ιδρύ­ματα. Αν και είχε γνω­στο­ποι­ή­σει το πρό­βλημά του αυτό σε τοπικά μέλη του ΚΚΕ ώστε να ενδια­φερ­θεί στοι­χειω­δώς για την υγεία του, όπως είχε σχετικά δεσμευ­θεί, εκείνο, όπως ανα­φε­ρό­ταν στην αγωγή, αδια­φό­ρησε ολικά για εκείνον και ουδέ­ποτε επέ­δειξε την ελά­χι­στη έστω ηθική συμπα­ρά­σταση.

Ο μάρ­τυ­ρας του ΚΚΕ διέ­ψευσε τους ως άνω ισχυ­ρι­σμούς, τονί­ζο­ντας ότι το κόμμα προέβη σε εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης του ακι­νή­του αλλά και περί­φρα­ξης αυτού κατ’ επα­νά­ληψη, ότι είχε ανα­λά­βει τα έξοδα νερού και κατα­νά­λω­σης ρεύ­μα­τος και ότι τόσο ο ίδιος όσο και σύντρο­φοί του είχαν μερι­μνή­σει για τον δωρητή.

Από την άλλη ο μάρ­τυ­ρας υπε­ρά­σπι­σης του ενά­γο­ντος κ. Φιλ. Φιλιπ­πά­κης γεί­το­νας του εκλι­πό­ντος, κατέ­θεσε ότι το ΚΚΕ δεν ήταν συνεπές στις υπο­χρε­ώ­σεις του και ότι ο εκλιπών ήθελε να αφήσει το ακίνητο στον βαφτι­στικό του.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο με την απόφαση που εξέδωσε, απέρ­ριψε την αγωγή, κρί­νο­ντας ότι ο δια­θέ­της απο­φά­σισε να δωρίσει το ακίνητο στο κόμμα, λόγω των πολι­τι­κών του πεποι­θή­σεων. Το ΚΚΕ εγκα­τα­στά­θηκε στη νομή του ακι­νή­του, το περιέ­λαβε ως περιου­σιακό του στοι­χείο στις φορο­λο­γι­κές του δηλώ­σεις, το καλ­λιερ­γούσε, το επέ­βλεπε και εκτε­λούσε εργα­σίες συντή­ρη­σης στο μέτρο του δυνατού, ενώ εξο­φλούσε όλες τις οφειλές προς τις ΔΕΚΟ.

Δεν απο­δεί­χθηκε στον αντί­ποδα, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση, ότι ο ενάγων ασκούσε πράξεις νομής στο ακίνητο, ενώ κρίθηκε ότι η δωρεά ουδέ­ποτε ανα­κλή­θηκε από τον δωρητή.

Το ΚΚΕ εκπρο­σω­πούν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Μ. Μητσού και Β. Δημό­που­λος.