49 χρόνιαΠΑΣΟΚ. Γενέθλιος μνήμη

Το ήξερα ότι θα ερχό­σουνα.

Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό μου, ότι δεν θα ήσουν συνεπής στην καθιε­ρω­μένη μας συνά­ντηση.

Χρο­νιάρα μέρα και πολύ σημα­ντική, πως ήταν δυνατόν να λείψεις, δεν το ομο­λο­γείς φωναχτά, αλλά είμαι βέβαιος, πως αυτές τις συνα­ντή­σεις, πάντα τις επι­θυ­μού­σες και τις επι­δί­ω­κες.

Πάντα όμως το έλεγες, ποια αξία έχει η όποια ενεργή ενα­σχό­ληση με την πολι­τική και τα κοινά, αν δεν μπορείς να ταυ­τι­στείς με τον κόσμο τον απλό, τους ανθρώ­πους της βιο­πά­λης, με όλους αυτούς, που για χρόνια βρι­σκό­ντου­σαν στην σκο­τεινή πλευρά του ήλιου.

Σαράντα εννέα χρόνια πέρασαν και μετά από τόσα και τόσα που συνέ­βη­σαν, είναι βέβαιο πως κάποιες εξο­μο­λο­γή­σεις, δεν εχουν την βαρύ­τητα των πρώτων χρόνων, θα ήθελα να μου επι­τρα­πεί αυτή η εξο­μο­λό­γηση, δεν ήταν τρέλα δικιά μου η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, ήταν απαί­τηση και επι­θυ­μία της μεγάλης πλειο­ψη­φίας του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ.

Πολλοί τότε, ίσως να το έβλεπαν, κάποιοι το κατα­νο­ού­σαν, υπήρχαν όμως και αυτοί, αυτοί που δια­χει­ρι­ζό­ντου­σαν τις τύχες αυτού του Λαού, που ανα­τρί­χια­ζαν και με μόνη τη σκέψη, ότι υπήρχε έστω και μια μικρή πιθα­νό­τητα, να χάσουν τα κεκτη­μένα τους και τα θέλω των απλών ανθρώ­πων, να βρουν το δικό τους πολι­τικό εκφρα­στή.

Το είχα και τότε δηλώσει, όχι μια, αλλά αρκετές φορές, δεν κάνουμε το ΠΑΣΟΚ για να γίνω Πρω­θυ­πουρ­γός, κάνουμε το ΠΑΣΟΚ για να έρθει ο ΛΑΟΣ στην εξουσία και να βγουν από το ΠΑΣΟΚ πολλοί Πρω­θυ­πουρ­γοί.

ΠΑΣΟΚ όμως και Πρω­θυ­πουρ­γοί, υπη­ρέ­τες του Λαού και όχι υπη­ρέ­τες του οικο­νο­μι­κού κατε­στη­μέ­νου.

Δυστυ­χώς συνέβη και αυτό, κάποιοι υπη­ρέ­τη­σαν το κατε­στη­μένο, δικαιο­λο­γίες πολλές δια­τυ­πώ­θη­καν κατά καιρούς, ο χρόνος πάντα είναι ο πιο αδέ­κα­στος κριτής, οι εκφρα­στές της εξου­σίας, κρί­νο­νται για τον τρόπο που την χρη­σι­μο­ποιούν.

Η άσκηση εξου­σίας δεν είναι ποτέ μια δια­χεί­ρηση πραγ­μά­των, ούτε εξυ­πη­ρέ­τηση ιδιο­τε­λών συμ­φε­ρό­ντων, είναι μία δύσκολη πορεία κατά­κτη­σης συγκε­κρι­μέ­νων στόχων, που αυτός δεν είναι άλλος, από την ευη­με­ρία των πολιτών και μάλιστα ευτυ­χι­σμέ­νων πολιτών.

Δεν είχε φύγει ποτέ από το μυαλό μου, το δια­χρο­νικό φιλο­σο­φικό ερώτημα, τί πράγμα είναι η εξουσία, μετά από αυτά που βίωσα, σε ένα συμπέ­ρα­σμα κατέ­ληξα, αν κυνηγάς την κατά­κτηση της εξου­σίας σαν λάφυρο, για την ικα­νο­ποί­ηση ιδιο­τε­λών σκοπών και φιλο­δο­ξιών, είναι σαν να κυνηγάς την πιο θανα­τη­φόρα καρ­κι­νο­γόνο ασθέ­νεια και μετά την κατά­κτηση, επέρ­χε­ται ο πιο αναί­σχυ­ντος θάνατος.

Το βλέπω στο πρόσωπο σου, έτοιμος είσαι να με ρωτή­σεις πως εγώ δια­χει­ρί­στηκα την εξουσία, αν είμαι, τώρα πια σαν κάτοι­κος του άχρονου απείρου, ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με τον εαυτό μου και αν κατά­φερα αυτά που επι­θυ­μούσα.

Θα κατα­κτούσα δικαίως το Νόμπελ βλα­κείας, αν ισχυ­ρι­ζό­μουν ότι είμαι απόλυτα ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με τον εαυτό μου και ότι δια­χει­ρί­στηκα την εξουσία, όπως εγώ θα επι­θυ­μούσα, ίσως δεν πρόλαβα, ίσως δεν μπόρεσα, ίσως λόγω συν­θη­κών, να προ­σφέρω στον Ελλη­νικό Λαό αυτά που θεω­ρούσα ότι έπρεπε να απο­λαμ­βά­νει.

Όταν ανα­φέ­ρο­μαι σε συγκυ­ρίες δεν το κάνω για να δικαιο­λο­γηθώ, δυό πράγ­ματα στρέ­βλω­σαν την πορεία του ΠΑΣΟΚ και την δική μου, το ένα καθαρά προ­σω­πικό, η ασθέ­νεια μου, το άλλο απόλυτα πολι­τικό.

Το οικο­νο­μικό κατε­στη­μένο, ντόπιο και διεθνές, εκείνα τα χρόνια που οι γεω­πο­λι­τι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις, βρι­σκό­ντου­σαν προ των πυλών, ζητού­σαν μετ επι­τά­σεως τον πολι­τικό μου αφα­νι­σμό, άλλοι τρόποι και μέθοδοι δεν υπήρχαν, ή θα έφευγα από την ζωή, όντως άρρω­στος ή θα προ­κα­λού­σαν τον πολι­τικό μου δια­συρμό, με κατη­γο­ρίες δια­φθο­ράς και χρη­μα­τι­σμού.

Το βρώμικο 89 ήταν η κορύ­φωση των προ­σπα­θειών τους, οι ραδιουρ­γίες της εποχής του ΩΝΑΣΕΙΟΥ και η διαπάλη για την διαδοχή μου, πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο και τότε είχε το κατε­στη­μένο, με όργανα του ανθρώ­πους του ΠΑΣΟΚ.

Το Συνέ­δριο του 96 ήταν κομβικό σημείο για τη εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ, έντονη ήταν η επι­θυ­μία μου να συμ­με­τά­σχω με κατά­θεση της δικής μου θέσης, για το δέον γενέ­σθαι, δυστυ­χώς δεν πρόλαβα.

Μην κάνεις την ερώτηση, αν νιώθω πικρίες για τις συμπε­ρι­φο­ρές ανθρώ­πων που χρόνια ήταν δίπλα μου και που για λόγους καθαρά προ­σω­πι­κούς, έξω και πέρα από αρχές και αξίες βρέ­θη­καν, είτε άφωνοι, είτε υπό­γειοι ραδιούρ­γοι στο πλευρό των αντι­πά­λων μου.

Αυτό τότε που δεν μέτρη­σαν, ήταν το αισθη­τή­ριο του κόσμου, οι άνθρω­ποι του μόχθου κατά­λα­βαν, ότι δεν κυνη­γού­σαν τον ΑΝΔΡΕΑ, αλλά τον ίδιο τον ΛΑΟ και για αυτό το λόγο, ο Λαός στάθηκε δίπλα στο ΠΑΣΟΚ, κοντά σε εμένα.

Κάποιες στιγμές επι­βιώ­νουν οι ρίψα­σπις, ο χρόνος όμως της επι­βί­ω­σης τους, εξαρ­τά­ται από τον χρόνο επι­βί­ω­σης των πατρώ­νων τους, το κενό αρχών, ήθους, πολι­τι­κών αξιών, αργά ή γρήγορα το αντι­λαμ­βά­νε­ται ο κόσμος.

Οι περί­ερ­γες δια­δρο­μές για την κατά­κτηση της εξου­σίας και την από­λαυση των ηδονών που προ­σφέ­ρει, οδηγεί στην οδό της απώ­λειας, πιστεύω ότι δεν υπάρχει μόνιμος κάτοι­κος της εξου­σίας, αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη αλήθεια, μετά την αλήθεια του θανάτου.

Η αίσθηση κυριό­τη­τας της εξου­σίας , οδηγεί στον όλεθρο και την κατα­στροφή του κόσμου που εξου­σιά­ζουν, η αίσθηση κυριό­τη­τας και η με κάθε μέσο δια­τή­ρηση και ενί­σχυση της, απο­κα­λύ­πτει ένα κρυμ­μένο εαυτό, που μοιάζει περισ­σό­τερο με τέρας παρά με άνθρωπο.

Σήμερα, ημέρα επε­τείου, δεν θα ισχυ­ρι­στώ ότι ήμουν αλάν­θα­στος, ένα μόνο θα πω,

Δεν μετα­νιώνω για ότι και αν έζησα, λυπάμαι για όσα δεν πρόλαβα να προ­σφέρω στον στον πιο όμορφο Λαό του κόσμου.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 3/9/2023