«Οι Ελληνες έχουμε χάσει την ταυτότητά μας…»

Για όσους δεν την γνω­ρί­ζουν, είναι ηθο­ποιός και TV περ­σό­να.

Η Ματ­θίλ­δη Μαγ­γί­ρα είναι γεν­νη­μέ­νη και με­γα­λω­μέ­νη στην Ξάνθη. Είναι αδερ­φή της, επί­σης, ηθο­ποιού – πα­ρου­σιά­στριας Μπέ­τυς Μαγ­γί­ρα.

Έλαβε μέρος το 1991 – 1992 στην τη­λε­ο­πτι­κή σειρά του Mega Channel «Οι Μι­κρο­με­σαί­οι», ενώ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κός υπήρ­ξε ο ρόλος της, ως λαϊ­κής τρα­γου­δί­στριας, στους «Δέκα Μι­κρούς Μή­τσους» στο πλευ­ρό του Λάκη Λα­ζό­που­λου. Το 2007 έπαι­ξε στην τη­λε­ο­πτι­κή σειρά του Mega, «Μαρία η Άσχη­μη» στο ρόλο της Ελε­ω­νό­ρας Στε­φα­νέλ­λη. Ήταν μέλος της κρι­τι­κής επι­τρο­πής της εκ­πο­μπής τα­λέ­ντων «Ελ­λά­δα έχεις τα­λέ­ντο», επί­σης το 2007 καθώς και το 2009.

Στο θέ­α­τρο γνώ­ρι­σε επι­τυ­χία στην πρώτη σεζόν της πα­ρά­στα­σης Σε­σουάρ για δο­λο­φό­νους, ενώ εμ­φα­νί­στη­κε και στην ται­νία Εφά­παξ. Το 2008 και 2009, η Ματ­θίλ­δη μαζί με την αδερ­φή της Μπέτ­τυ, πα­ρου­σί­α­σαν τον ελ­λη­νι­κό τε­λι­κό για την Eurovision του 2008 και του 2009, ενώ ανέ­λα­βαν και την πα­ρου­σί­α­ση του δια­γω­νι­σμού για την Ελ­λά­δα. Το 2010 έλαβε μέρος στο Dancing With The Stars κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας τη δεύ­τε­ρη θέση. Από το 2010 έως το 2012 δί­δα­σκε devised theatre στο ερ­γα­στή­ρι δη­μιουρ­γι­κής γρα­φής “Tabula Rasa”. To 2012 έβγα­λε τη δική της σειρά ρού­χων M&M.

Μια συ­νέ­ντευ­ξη με την Ματ­θίλ­δη Μαγ­γί­ρα έχει ανα­τρε­πτι­κό χα­ρα­κτή­ρα, αφού το ανή­συ­χο πνεύ­μα της, σε πάει πολύ πιο μα­κριά από την πα­ρου­σία της.

Η κ. Μαγ­γί­ρα βρέ­θη­κε στη Ρόδο για την πα­ρά­στα­ση «The Maggirians» που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με με­γά­λη επι­τυ­χία στο ξε­νο­δο­χείο «Ρόδος Πάρκ».

• Μι­λή­στε μας λίγο για την πα­ρά­στα­ση. Πώς προ­έ­κυ­ψε;

Καλ­λι­τε­χνι­κά αλλά και σαν άν­θρω­πο, με απα­σχο­λεί ένα θέμα εδώ και πολλά χρό­νια. Αυτή η ξε­νο­μα­νία του Έλ­λη­να προς τη Δύση. Αυτό το στραμ­μέ­νο βλέμ­μα προς τη Δύση που μας θέλει να έχου­με λάιφ στάιλ (life style), να εί­μα­στε Ευ­ρω­παί­οι, να ζούμε σαν δυ­τι­κοί, να ζούμε το αμέ­ρι­καν ντριμ (american dream) σαν ιδα­νι­κό μο­ντέ­λο, αλλά τι τα θές; Τε­λι­κά πάλι στα μπου­ζού­κια κα­τα­λή­γει ο Έλ­λη­νας. Τε­λι­κά, τι θέλει; Τι είναι ο ίδιος και ποια είναι η ταυ­τό­τη­τά του; Εμείς πα­ρα­θέ­του­με στοι­χεία σ’ αυτή την πα­ρά­στα­ση με τις επιρ­ρο­ές του Έλ­λη­να από τη Δύση, περ­νώ­ντας μέσα από τα μου­σι­κά δυ­τι­κά είδη, κα­τα­λή­γο­ντας στην κλα­σι­κή μου­σι­κή (μέσα από σά­τι­ρα, φυ­σι­κά).

Η κα­τά­λη­ξη είναι ότι ο Έλ­λη­νας πα­λιν­δρο­μεί ανά­με­σα σε Δύση και Ανα­το­λή, χωρίς να έχει ταυ­τό­τη­τα. Αυτό θεωρώ ότι είναι επι­κίν­δυ­νο. Αν ένας λαός δεν έχει ταυ­τό­τη­τα, γί­νε­ται έρ­μαιο εύ­κο­λα, πα­ρα­παί­ει.

• Οι Έλ­λη­νες, όμως έχουν ταυ­τό­τη­τα. Θα έπρε­πε να την επι­κα­λού­με­θα σε τέ­τοιους και­ρούς…

Ποια είναι όμως; Έχου­με απο­φα­σί­σει ποια είναι; Εί­μα­στε Δυ­τι­κοί; Εί­μα­στε Ανα­το­λί­τες; Πού ανή­κου­με τε­λι­κά; Με τον τρόπο που ζούμε με τις επι­λο­γές μας, εί­μα­στε ‘Ευ­ρω­παί­οι’ τε­λι­κά; Εί­μα­στε wanna be Ευ­ρω­παί­οι, με ανα­το­λί­τι­κη νο­ο­τρο­πία και συ­μπε­ρι­φο­ρά. Άρα, δεν εί­μα­στε πραγ­μα­τι­κά ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η άποψή μου είναι ότι ο Έλ­λη­νας, είναι το “φίλ­τρο” που παίρ­νει την Ανα­το­λή, την “φιλ­τρά­ρει” και τη δίνει στη Δύση. Άρα εμείς δί­νου­με και δεν παίρ­νου­με από τη Δύση.

• Άρα, μέσα από τις πα­ρα­στά­σεις σας, θέ­λε­τε να πε­ρά­σε­τε κά­ποια μη­νύ­μα­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο ου­σια­στι­κά.

Ναι, αυτό είναι που με απα­σχο­λεί στις πα­ρα­στά­σεις μου. Θέλω να πω κάτι, κάτι που με απα­σχο­λεί. Στήνω μια πα­ρά­στα­ση πάνω σε αυτό και με σα­τι­ρι­κό, χιου­μο­ρι­στι­κό τρόπο περ­νάω το μή­νυ­μα που θέλω. Εμείς οι καλ­λι­τέ­χνες, έχου­με μια ευ­θύ­νη. Η ευ­θύ­νη μας είναι να αφυ­πνί­ζου­με -κατά κά­ποιο τρόπο. Δυ­στυ­χώς τα τε­λευ­ταία χρό­νια, κυ­ριαρ­χεί ο “ηθι­κός κο­ρε­σμός” και έχουν ισο­πε­δω­θεί όλα.

Ο Έλ­λη­νας θέλει να κυ­κλο­φο­ρεί με την Μερ­σε­ντές ή την BMW, να δεί­χνει το νε­ο­πλου­τι­σμό του, έχει φτιά­ξει ένα high design πα­νά­κρι­βο σπίτι και θέλει να ζει ως Δυ­τι­κός στα πρό­τυ­πα της Δύσης. Τι να το κά­νεις; Στο σκυ­λά­δι­κο θα πάει πάλι! Στο πα­νη­γύ­ρι θα πάει!

Μην λέμε λοι­πόν ό,τι θέ­λου­με. Ας συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με πρώτα τι εί­μα­στε και ας απο­κτή­σου­με τε­λι­κά ταυ­τό­τη­τα.

Διότι οι “Δυ­τι­κοί” γνω­ρί­ζο­ντας τα κου­σού­ρια μας και τις αδυ­να­μί­ες μας, μας κρα­τούν σε “κα­τα­στο­λή”, αφού βλέ­πουν ότι κυ­ριαρ­χεί η δι­χό­νοια ανά­με­σά μας. Εάν οι Έλ­λη­νες ήταν ενω­μέ­νοι δεν θα βρι­σκό­μα­σταν στην κα­τά­στα­ση που εί­μα­στε τώρα. Βλέ­που­με να κυ­ριαρ­χεί μια πα­θη­τι­κό­τη­τα είτε στην πο­λι­τι­κή είτε σε κα­θέ­ναν από εμάς. Κι αυτή την πα­θη­τι­κό­τη­τα, την πλη­ρώ­νου­με ακρι­βά.

• Τι είναι για εσάς η κρίση;

Η κρίση ξε­κι­νά­ει από το πνευ­μα­τι­κό έλ­λειμ­μα. Ακόμη και στην Τέχνη έχου­με δια­νύ­σει έναν υλικό κο­ρε­σμό που μας κάνει κακό.

Βε­βαί­ως, η κρίση μάς έχει χτυ­πή­σει όλους. Αλλά πι­στεύω ότι για να είναι κά­ποιος ευ­τυ­χής δεν είναι απα­ραί­τη­το να έχει πάρα πολλά υλικά αγαθά ή χρή­μα­τα. Πρέ­πει να δούμε το πνευ­μα­τι­κό μας κομ­μά­τι κι όλα τ’ άλλα γί­νο­νται.

• Ποια είναι τα σχέ­διά σας για τον χει­μώ­να;

Συ­νε­χί­ζου­με το ‘Τοκ – Τοκ’, poy παι­ζό­ταν όλο τον πε­ρα­σμέ­νο χει­μώ­να στο Θέ­α­τρο ‘Ήβη’, του Γάλ­λου συγ­γρα­φέα Λορέν Μπαφί. Εργο που σκη­νο­θε­τεί ο Κώ­στας Σπυ­ρό­που­λος και ασχο­λεί­ται με τις ψυ­χα­να­γκα­στι­κές δια­τα­ρα­χές αν­θρώ­πων, συ­γκε­κρι­μέ­να έξι δια­φο­ρε­τι­κών χα­ρα­κτή­ρων.

Το έργο ΤΟC TOC του πο­λυ­τά­λα­ντου Laurent Baffie (όπου ΤΟC είναι η συ­ντο­μο­γρα­φία της έκ­φρα­σης «Ιδε­ο­ψυ­χα­να­γκα­στι­κή Δια­τα­ρα­χή» στα γαλ­λι­κά, Τrouble Obsessionnel Compulsif,) ανέ­βη­κε για πρώτη φορά το 2005. Γνώ­ρι­σε τε­ρά­στια επι­τυ­χία για τρία χρό­νια στο théâtre du Palais Royal à Paris, αλλά και όπου αλλού ανέ­βη­κε: στον Κα­να­δά, στο Βέλ­γιο, στην Ισπα­νία, στην Αρ­γε­ντι­νή. 
Έξι άτομα πε­ρι­μέ­νουν στο σα­λο­νά­κι ενός διά­ση­μου ψυ­χο­λό­γου, όλοι τους με ιδε­ο­ψυ­χα­να­γκα­στι­κές δια­τα­ρα­χές: 
Ο Φώτης, ένας ηλι­κιω­μέ­νος κύ­ριος που βω­μο­λο­χεί ασύ­στο­λα κάθε φορά που ανοί­γει το στόμα του να μι­λή­σει, γιατί πά­σχει από το σύν­δρο­μο Gilles de la Tourette (κο­προ­λα­λία). 
Ο Βα­σί­λης, ένας τα­ξι­τζής που πά­σχει από αριθ­μο­μα­νία και μανία συ­γκέ­ντρω­σης αντι­κει­μέ­νων. 
Η Νίτσα, που πά­σχει από μι­κρο­βιο­φο­βία και τρέ­μει όλες τις ασθέ­νειες. 
Η Μαρία, πολύ του Θεού, με συμ­πτώ­μα­τα πολ­λα­πλής προ­σω­πι­κό­τη­τας και τικ της επα­λή­θευ­σης. 
Η Λίλι, που επα­να­λαμ­βά­νει κάθε της έκ­φρα­ση δυο φορές. Ή και τρεις! 
Ο Μπά­μπης: εδώ η επι­στή­μη ση­κώ­νει τα χέρια ψηλά! 
Η ώρα περ­νά­ει, ο για­τρός κα­θυ­στε­ρεί γιατί λεί­πει εκτός Αθη­νών, και οι ασθε­νείς γνω­ρί­ζο­νται λίγο λίγο και απο­φα­σί­ζουν να κά­νουν μόνοι τους group therapy! Το τι γί­νε­ται από κει και μετά, δεν πε­ρι­γρά­φε­ται.