«Οι Ελληνες έχουμε χάσει την ταυτότητά μας…»

Για όσους δεν την γνω­ρί­ζουν, είναι ηθο­ποιός και TV περσόνα.

Η Ματ­θίλδη Μαγγίρα είναι γεν­νη­μένη και μεγα­λω­μένη στην Ξάνθη. Είναι αδερφή της, επίσης, ηθο­ποιού – παρου­σιά­στριας Μπέτυς Μαγγίρα.

Έλαβε μέρος το 1991 – 1992 στην τηλε­ο­πτική σειρά του Mega Channel «Οι Μικρο­με­σαίοι», ενώ χαρα­κτη­ρι­στι­κός υπήρξε ο ρόλος της, ως λαϊκής τρα­γου­δί­στριας, στους «Δέκα Μικρούς Μήτσους» στο πλευρό του Λάκη Λαζό­που­λου. Το 2007 έπαιξε στην τηλε­ο­πτική σειρά του Mega, «Μαρία η Άσχημη» στο ρόλο της Ελε­ω­νό­ρας Στε­φα­νέλλη. Ήταν μέλος της κρι­τι­κής επι­τρο­πής της εκπο­μπής ταλέ­ντων «Ελλάδα έχεις ταλέντο», επίσης το 2007 καθώς και το 2009.

Στο θέατρο γνώρισε επι­τυ­χία στην πρώτη σεζόν της παρά­στα­σης Σεσουάρ για δολο­φό­νους, ενώ εμφα­νί­στηκε και στην ταινία Εφάπαξ. Το 2008 και 2009, η Ματ­θίλδη μαζί με την αδερφή της Μπέττυ, παρου­σί­α­σαν τον ελλη­νικό τελικό για την Eurovision του 2008 και του 2009, ενώ ανέ­λα­βαν και την παρου­σί­αση του δια­γω­νι­σμού για την Ελλάδα. Το 2010 έλαβε μέρος στο Dancing With The Stars κατα­λαμ­βά­νο­ντας τη δεύτερη θέση. Από το 2010 έως το 2012 δίδασκε devised theatre στο εργα­στήρι δημιουρ­γι­κής γραφής “Tabula Rasa”. To 2012 έβγαλε τη δική της σειρά ρούχων M&M.

Μια συνέ­ντευξη με την Ματ­θίλδη Μαγγίρα έχει ανα­τρε­πτικό χαρα­κτήρα, αφού το ανήσυχο πνεύμα της, σε πάει πολύ πιο μακριά από την παρου­σία της.

Η κ. Μαγγίρα βρέθηκε στη Ρόδο για την παρά­σταση «The Maggirians» που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε με μεγάλη επι­τυ­χία στο ξενο­δο­χείο «Ρόδος Πάρκ».

• Μιλήστε μας λίγο για την παρά­σταση. Πώς προ­έ­κυψε;

Καλ­λι­τε­χνικά αλλά και σαν άνθρωπο, με απα­σχο­λεί ένα θέμα εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή η ξενο­μα­νία του Έλληνα προς τη Δύση. Αυτό το στραμ­μένο βλέμμα προς τη Δύση που μας θέλει να έχουμε λάιφ στάιλ (life style), να είμαστε Ευρω­παίοι, να ζούμε σαν δυτικοί, να ζούμε το αμέ­ρι­καν ντριμ (american dream) σαν ιδανικό μοντέλο, αλλά τι τα θές; Τελικά πάλι στα μπου­ζού­κια κατα­λή­γει ο Έλληνας. Τελικά, τι θέλει; Τι είναι ο ίδιος και ποια είναι η ταυ­τό­τητά του; Εμείς παρα­θέ­τουμε στοι­χεία σ’ αυτή την παρά­σταση με τις επιρ­ροές του Έλληνα από τη Δύση, περ­νώ­ντας μέσα από τα μουσικά δυτικά είδη, κατα­λή­γο­ντας στην κλασική μουσική (μέσα από σάτιρα, φυσικά).

Η κατά­ληξη είναι ότι ο Έλληνας παλιν­δρο­μεί ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή, χωρίς να έχει ταυ­τό­τητα. Αυτό θεωρώ ότι είναι επι­κίν­δυνο. Αν ένας λαός δεν έχει ταυ­τό­τητα, γίνεται έρμαιο εύκολα, παρα­παίει.

• Οι Έλληνες, όμως έχουν ταυ­τό­τητα. Θα έπρεπε να την επι­κα­λού­μεθα σε τέτοιους καιρούς…

Ποια είναι όμως; Έχουμε απο­φα­σί­σει ποια είναι; Είμαστε Δυτικοί; Είμαστε Ανα­το­λί­τες; Πού ανή­κουμε τελικά; Με τον τρόπο που ζούμε με τις επι­λο­γές μας, είμαστε ‘Ευρω­παίοι’ τελικά; Είμαστε wanna be Ευρω­παίοι, με ανα­το­λί­τικη νοο­τρο­πία και συμπε­ρι­φορά. Άρα, δεν είμαστε πραγ­μα­τικά ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η άποψή μου είναι ότι ο Έλληνας, είναι το “φίλτρο” που παίρνει την Ανατολή, την “φιλ­τρά­ρει” και τη δίνει στη Δύση. Άρα εμείς δίνουμε και δεν παίρ­νουμε από τη Δύση.

• Άρα, μέσα από τις παρα­στά­σεις σας, θέλετε να περά­σετε κάποια μηνύ­ματα περισ­σό­τερο ουσια­στικά.

Ναι, αυτό είναι που με απα­σχο­λεί στις παρα­στά­σεις μου. Θέλω να πω κάτι, κάτι που με απα­σχο­λεί. Στήνω μια παρά­σταση πάνω σε αυτό και με σατι­ρικό, χιου­μο­ρι­στικό τρόπο περνάω το μήνυμα που θέλω. Εμείς οι καλ­λι­τέ­χνες, έχουμε μια ευθύνη. Η ευθύνη μας είναι να αφυ­πνί­ζουμε -κατά κάποιο τρόπο. Δυστυ­χώς τα τελευ­ταία χρόνια, κυριαρ­χεί ο “ηθικός κορε­σμός” και έχουν ισο­πε­δω­θεί όλα.

Ο Έλληνας θέλει να κυκλο­φο­ρεί με την Μερ­σε­ντές ή την BMW, να δείχνει το νεο­πλου­τι­σμό του, έχει φτιάξει ένα high design πανά­κριβο σπίτι και θέλει να ζει ως Δυτικός στα πρότυπα της Δύσης. Τι να το κάνεις; Στο σκυ­λά­δικο θα πάει πάλι! Στο πανη­γύρι θα πάει!

Μην λέμε λοιπόν ό,τι θέλουμε. Ας συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε πρώτα τι είμαστε και ας απο­κτή­σουμε τελικά ταυ­τό­τητα.

Διότι οι “Δυτικοί” γνω­ρί­ζο­ντας τα κου­σού­ρια μας και τις αδυ­να­μίες μας, μας κρατούν σε “κατα­στολή”, αφού βλέπουν ότι κυριαρ­χεί η διχό­νοια ανάμεσά μας. Εάν οι Έλληνες ήταν ενω­μέ­νοι δεν θα βρι­σκό­μα­σταν στην κατά­σταση που είμαστε τώρα. Βλέ­πουμε να κυριαρ­χεί μια παθη­τι­κό­τητα είτε στην πολι­τική είτε σε καθέναν από εμάς. Κι αυτή την παθη­τι­κό­τητα, την πλη­ρώ­νουμε ακριβά.

• Τι είναι για εσάς η κρίση;

Η κρίση ξεκι­νάει από το πνευ­μα­τικό έλλειμμα. Ακόμη και στην Τέχνη έχουμε δια­νύ­σει έναν υλικό κορεσμό που μας κάνει κακό.

Βεβαίως, η κρίση μάς έχει χτυ­πή­σει όλους. Αλλά πιστεύω ότι για να είναι κάποιος ευτυχής δεν είναι απα­ραί­τητο να έχει πάρα πολλά υλικά αγαθά ή χρήματα. Πρέπει να δούμε το πνευ­μα­τικό μας κομμάτι κι όλα τ’ άλλα γίνο­νται.

• Ποια είναι τα σχέδιά σας για τον χειμώνα;

Συνε­χί­ζουμε το ‘Τοκ – Τοκ’, poy παι­ζό­ταν όλο τον περα­σμένο χειμώνα στο Θέατρο ‘Ήβη’, του Γάλλου συγ­γρα­φέα Λορέν Μπαφί. Εργο που σκη­νο­θε­τεί ο Κώστας Σπυ­ρό­που­λος και ασχο­λεί­ται με τις ψυχα­να­γκα­στι­κές δια­τα­ρα­χές ανθρώ­πων, συγκε­κρι­μένα έξι δια­φο­ρε­τι­κών χαρα­κτή­ρων.

Το έργο ΤΟC TOC του πολυ­τά­λα­ντου Laurent Baffie (όπου ΤΟC είναι η συντο­μο­γρα­φία της έκφρα­σης «Ιδε­ο­ψυ­χα­να­γκα­στική Δια­τα­ραχή» στα γαλλικά, Τrouble Obsessionnel Compulsif,) ανέβηκε για πρώτη φορά το 2005. Γνώρισε τερά­στια επι­τυ­χία για τρία χρόνια στο théâtre du Palais Royal à Paris, αλλά και όπου αλλού ανέβηκε: στον Καναδά, στο Βέλγιο, στην Ισπανία, στην Αργε­ντινή. 
Έξι άτομα περι­μέ­νουν στο σαλο­νάκι ενός διά­ση­μου ψυχο­λό­γου, όλοι τους με ιδε­ο­ψυ­χα­να­γκα­στι­κές δια­τα­ρα­χές: 
Ο Φώτης, ένας ηλι­κιω­μέ­νος κύριος που βωμο­λο­χεί ασύ­στολα κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του να μιλήσει, γιατί πάσχει από το σύν­δρομο Gilles de la Tourette (κοπρο­λα­λία). 
Ο Βασίλης, ένας ταξι­τζής που πάσχει από αριθ­μο­μα­νία και μανία συγκέ­ντρω­σης αντι­κει­μέ­νων. 
Η Νίτσα, που πάσχει από μικρο­βιο­φο­βία και τρέμει όλες τις ασθέ­νειες. 
Η Μαρία, πολύ του Θεού, με συμ­πτώ­ματα πολ­λα­πλής προ­σω­πι­κό­τη­τας και τικ της επα­λή­θευ­σης. 
Η Λίλι, που επα­να­λαμ­βά­νει κάθε της έκφραση δυο φορές. Ή και τρεις! 
Ο Μπάμπης: εδώ η επι­στήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! 
Η ώρα περνάει, ο γιατρός καθυ­στε­ρεί γιατί λείπει εκτός Αθηνών, και οι ασθε­νείς γνω­ρί­ζο­νται λίγο λίγο και απο­φα­σί­ζουν να κάνουν μόνοι τους group therapy! Το τι γίνεται από κει και μετά, δεν περι­γρά­φε­ται.