DW: Οι Γερμανοί επέστρεψαν στη Ρόδο, διακοπές as usual;

Ένα ενδιά­μεσο απο­λο­γι­σμό των ακραίων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων από την αρχή της χρονιάς κάνει η σημε­ρινή Frankfurter Allgemeine Zeitung με χάρτες και γραφικά. “Το καλο­καίρι δεν έχει ακόμη τελειώ­σει και όμως τα ρεκόρ των μετε­ω­ρο­λο­γι­κών υπη­ρε­σιών είναι περισ­σό­τερα από ποτέ” σημειώ­νει ο αρθρο­γρά­φος. “Σε μεγάλα τμήματα της Ευρώπης χτυπά και πάλι το καμπα­νάκι του καύσωνα, σε ορι­σμέ­νες περιο­χές είναι ήδη το τρίτο ή τέταρτο κύμα στους τελευ­ταί­ους μήνες. Ένα πρώτο εξάμηνο της χρονιάς για τα βιβλία της ιστο­ρίας. Και η τάση συνε­χί­ζε­ται. Η Ευρώπη θερ­μαί­νε­ται ταχύ­τερα από κάθε άλλη περιοχή, μια εξέλιξη που έχει ενταθεί από τη δεκα­ε­τία του 1980. Η υπερ­θέρ­μανση της γης, δηλαδή η κλι­μα­τική αλλαγή, ανε­βά­ζει τη θερ­μό­τητα, επι­τα­χύ­νει τον λεγό­μενο υδρο­λο­γικό κύκλο του νερού, προ­κα­λεί ακραίες και­ρι­κές κατα­στά­σεις με όλο και πιο συχνές κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες: σοβαρές πυρ­κα­γιές όπως στην Ελλάδα, την Τενε­ρίφη, την Κύπρο, τη νότια Γαλλία και την Πορ­το­γα­λία. Ή κατα­κλυ­σμιαίες πλημ­μύ­ρες, όπως αυτές στην Ιταλία και τη Σλο­βε­νία”.

Οι πυρ­κα­γιές, η αντι­με­τώ­πισή τους, αλλά και η ανέλ­πι­στα γρήγορα επι­στροφή των του­ρι­στών στη Ρόδο μετά τις κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές είναι θέματα που απα­σχο­λούν και τους αρθρο­γρά­φους της Süddeutsche Zeitung. Σε ένθετο της εφη­με­ρί­δας οι εντυ­πώ­σεις αρθρο­γρά­φου της που πήγε στο νησί και είδε με τα μάτια της την επι­στροφή των του­ρι­στών.

“Η μυρωδιά καπνού έφυγε, οι του­ρί­στες ήρθαν”

“Στα περί­εργα αυτής της κατα­στρο­φής περι­λαμ­βά­νε­ται και το ότι η μυρωδιά της φωτιάς φαί­νε­ται να έχει εξα­φα­νι­στεί τόσο γρήγορα όσο γρήγορα έγινε και η επι­στροφή των επι­σκε­πτών” σημειώ­νει. “Το ξενο­δο­χείο ( ΣΣ ανα­φέ­ρει όνομα) είχε και πάλι 900 άτομα από την περα­σμένη εβδο­μάδα, δηλαδή ποσοστό πλη­ρό­τη­τας στο 90%. Στον μπουφέ υπάρ­χουν χαρού­μενα παιδιά με μακα­ρό­νια στα πιάτα τους. Στην πισίνα κόκκινα δέρματα από τον ήλιο. Στην ομάδα ´Δια­κο­πές στη Ρόδο´ στο facebook οι εικόνες από τη φωτιά και την εκστρα­τεία συγκέ­ντρω­σης χρη­μά­των για έναν ιδιο­κτήτη γαϊ­δου­ριού έχουν προ πολλού αντι­κα­τα­στα­θεί με εικόνες από γρα­φι­κές παρα­λίες. Ο πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας Κυριά­κος Μητσο­τά­κης προ­σέ­φερε γρήγορα στους του­ρί­στες, που χρειά­στηκε να μετα­φερ­θούν σε ασφαλές μέρος, την προ­ο­πτική δωρεάν δια­κο­πών μιας εβδο­μά­δας, την περίοδο χαμηλής ζήτησης. Δηλαδή δια­κο­πές as usual”; θέτει το ρητο­ρικό ερώτημα η Γερ­μα­νίδα αρθρο­γρά­φος

“Έτσι φαί­νε­ται, αλλά μόνο εάν δεν ρίξεις μια πιο βαθιά ματιά” απαντά η ίδια. “Για τους ντό­πιους, πολλοί από τους οποίους επέ­στρε­ψαν από τις φωτιές στις ρεσε­ψιόν, η κανο­νι­κό­τητα δεν έχει επι­στρέ­ψει. Πολλοί ανη­συ­χούν για τον επόμενο χειμώνα, όταν θα βρέξει και θα λείπει το δάσος που συνήθως συγκρα­τεί το νερό”. Σε αυτούς τους ντό­πιους, τον Δημήτρη Χατζη­φώτη που η ταβέρνα του κάηκε ή την Ελπίδα που κόντεψε να της καούν τα ζώα, δίνει βήμα για να περι­γρά­ψουν τις δικές τους εμπει­ρίες, την άλλη πλευρά. “Αυτή είναι επίσης η Ρόδος μετά τις πυρ­κα­γιές”.

Cool burning, όπως οι Αβο­ρί­γι­νες

Στο σημε­ρινό φύλλο της η SZ του Μονάχου φιλο­ξε­νεί τον δασο­λόγο Αλε­ξά­ντερ Χελντ, που εξηγεί γιατί καί­γο­νται τόσα πολλά δάση, ποια η ανθρώ­πινη ευθύνη και τι πρέπει να αλλάξει. Κατά την άποψή του όταν καί­γε­ται ένα δάσος πίσω από αυτό είναι ο άνθρω­πος σε ποσοστό 99%, με ή χωρίς τη θέλησή του. Με το να ρίχνει το τσιγάρο του, πχ. ή το να βάζει φωτιά λόγω ψυχικής ασθέ­νειας. Και προ­τεί­νει όχι τόσο την κατα­πο­λέ­μηση της φωτιάς, αλλά το λεγόμενo cool burning. Και εξηγεί τι εννοεί.

„Από την έρευνα των πυρ­κα­γιών ξέρουμε ότι η απο­μά­κρυνση της νεκρής ύλης είναι μια απο­τε­λε­σμα­τική στρα­τη­γική” λέει. “Εδώ και χιλιά­δες χρόνια οι Αβο­ρί­γι­νες δια­μορ­φώ­νουν τα τοπία της σαβάνας με ήπιες φωτιές. Δια­φο­ρε­τικά θα συσ­σω­ρευό­ταν εκεί τόση βιομάζα που θα δημιουρ­γού­νταν τερά­στιες ποσό­τη­τες άνθρακα κατά τη διάρ­κεια της απο­σύν­θε­σης. Ένας κεραυ­νός θα ήταν τότε αρκετός για να αρπάξει φωτιά όλος ο χώρος. Θα πρέπει να αξιο­ποι­ή­σουμε αυτή τη γνώση, αλλά προ­σαρ­μο­σμένη στα οικο­συ­στή­ματά μας”. Αλλά πώς γίνεται αυτό στην πράξη; “Η πυρο­σβε­στική υπη­ρε­σία βάζει ελεγ­χό­με­νες φωτιές σε στρα­τη­γικά σημεία εκτός αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου, όταν είναι ακόμα δροσερά και υγρά. Έτσι απο­μα­κρύ­νο­νται τα φύλλα και οι ρίζες που είναι καύσιμη ύλη. Αυτό δημιουρ­γεί συν­θή­κες για ένα υγιές έδαφος και μια ανθε­κτική βλά­στηση. Σε συν­δυα­σμό με τη βοσκή και την κατάλ­ληλη καλ­λιέρ­γεια, θα μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο πιθανή πυρ­κα­γιά”. Ο δασο­λό­γος προ­τεί­νει στροφή από επεν­δύ­σεις στον του­ρι­σμό στην παρα­δο­σιακή γεωργία. “Στο παρελ­θόν οι πυρ­κα­γιές έφταναν γρήγορα στα όριά τους, επειδή το μεσο­γειακό τοπίο ήταν ποι­κι­λό­μορφο. Σήμερα είναι κατά­φυτο από θαμνώδη δάση, μακία και πεύκα, ένα εξαι­ρε­τικά εύφλε­κτο μείγμα που προ­κα­λεί τερά­στιες πυρ­κα­γιές”.

Πηγή DW