«Βγάζω το καπέλο μου στους Ροδίτες- Να επιστρέψουν οι τουρίστες στο νησί»» – Δύο Γερμανίδες μιλούν στην DW

Μόλις χθες η Ζαμπίνε Κιλ επέ­στρεψε στο σπίτι της, στο Κιοτάρι. Κάθεται στη βεράντα της με κεριά αναμ­μένα. Όλα γύρω της είναι κατά­μαυρα, η φύση κάρ­βουνο, οι ξύλινες κολώνες του ηλε­κτρι­κού απο­κα­ΐ­δια, ηλε­κτρικό δεν υπάρχει. Μόνο το σπίτι της αντι­στά­θηκε. Κάπου στο βάθος σιγο­καί­ουν ακόμη κάποιες μικρές εστίες φωτιάς, αλλά ό,τι μπο­ρούσε να καεί, έγινε στάχτη. Όπως και η επι­χεί­ρησή της, ένα κέντρο θαλάσ­σιων σπορ. Εδώ και 16 χρόνια η Ρόδος έχει γίνει η δεύτερη πατρίδα της Ζαμπίνε.

«Να επι­στρέ­ψουν οι του­ρί­στες στο νησί»

Η επι­κοι­νω­νία μας έγινε τηλε­φω­νικά. Μας περι­γρά­φει τις δρα­μα­τι­κές στιγμές που βίωσε, αλλά εκείνο που «έγραψε» πάνω της είναι η αυτο­θυ­σία των κατοί­κων. «Οι μόνοι που ήρθαν εδώ ήταν οι κάτοι­κοι, που έσβησαν τη φωτιά με ό,τι είχαν δια­θέ­σιμο, με υδρο­φό­ρες, μπι­τό­νια, φτιάρια, αυτο­κί­νητα, όλοι σε εθε­λο­ντική βάση. Νέοι άνδρες και γυναί­κες πάνω σε τρακτέρ έφερναν νερό, έσβηναν τη φωτιά με κάνου­λες νερού, ή προ­σπα­θού­σαν να την περιο­ρί­σουν με κλαδιά, με ό,τι διέ­θε­ταν. Ο στρατός δεν έκανε τίποτα. Πυρο­σβε­στικά αερο­πλάνα ήταν ελά­χι­στα. Εάν ήταν περισ­σό­τερα, θα έσβηναν οι φωτιές. Οι κάτοι­κοι τα έδωσαν όλα. Το ότι έσβησαν οι φωτιές σε μας εδώ, έγινε χάρη στους κατοί­κους». Τώρα η Ζαμπίνε προ­σπα­θεί να ξανα­στή­σει την επι­χεί­ρησή της από την αρχή. Η ζημιά είναι γύρω στα 50.000 ευρώ. Ήδη έκανε τις πρώτες παραγ­γε­λίες σε εξο­πλι­σμό, όπως εξω­λέμ­βιες, καγιάκ, σωσίβια, και πιστεύει ότι θα μπο­ρέ­σει και πάλι να συνε­χί­σει να προ­σφέ­ρει χαρά στη Ρόδο με θαλάσ­σια σπορ.

Όπως μας είπε, σε μία με δύο εβδο­μά­δες ο του­ρι­σμός θα ξεκι­νή­σει και πάλι, είναι σημα­ντικό να γίνει, γιατί οι κάτοι­κοι ζουν από αυτόν. «Όχι μόνο εμείς, αλλά το 100% του πλη­θυ­σμού ζει από τον του­ρι­σμό. Και η δική μου έκκληση είναι να ξανάρ­θουν οι του­ρί­στες στη Ρόδο, γιατί εάν ακυ­ρώ­σουν τώρα, αυτό θα πλήξει τους ντό­πιους για δεύτερη φορά. Θα έχουν μεγάλες οικο­νο­μι­κές απώ­λειες, δεν θα έχουν έσοδα, οδηγοί ταξί, υπάλ­λη­λοι ξενο­δο­χείων, γκαρ­σό­νια, παντο­πω­λεία, όλοι αυτοί ζουν από τον του­ρι­σμό. Γι αυτό λέω συνεχώς με όποιους μιλώ στη Γερ­μα­νία, και τους παρα­καλώ, φέρτε πάλι τον του­ρι­σμό πίσω. Το νησί είναι πανέ­μορφο, οι φωτιές είναι τοπικές, τα ¾ του νησιού δεν έχει υποστεί ζημιές, η ζωή συνε­χί­ζε­ται.

«Ήταν πρω­το­φα­νές, μονα­δικό»

Η Ούτε Σταϊ­μπε­σάντ, οδο­ντί­α­τρος, γύρισε από τη Ρόδο την περα­σμένη Κυριακή. Μαζί με την οικο­γέ­νειά της κάνει δια­κο­πές πολλές δεκα­ε­τίες στο νησί. Όταν ήρθε, οι φωτιές είχαν ξεκι­νή­σει, αλλά δεν έδωσε μεγάλη σημασία. Αλλά οι φωτιές εξα­πλώ­νο­νταν. Και επειδή δεν μπο­ρούσε να προ­σφέ­ρει ουσια­στική βοήθεια, απο­φά­σισε με τον σύζυγό της να επι­στρέ­ψουν στην Κολωνία. Με αυτό τον τρόπο θα άδειαζε το δωμάτιό τους στο ξενο­δο­χείο για κάποιους που το χρειά­ζο­νταν. Μας προ­κά­λεσε εντύ­πωση ο τρόπος που μίλησε για τους κατοί­κους.

«Πρέπει να σας πω ότι αυτό που ζήσαμε με τους Έλληνες, η φρο­ντίδα που πρό­σφε­ραν στους του­ρί­στες, η βοήθειά τους, είναι κάτι το πρω­το­φα­νές. Συμπί­πτει με την εμπει­ρία που έχουμε κάνει στην Ελλάδα. Ήταν απί­στευτο, συγκλο­νι­στικό. Δεν έχω άλλα λόγια να το περι­γράψω. Άφησαν το σπίτι τους με κίνδυνο να καεί και πρό­σφε­ραν βοήθεια. Έχασαν οι ίδιοι τα πάντα, την περιου­σία τους, αλλά αντέ­δρα­σαν άμεσα. Στα ξενο­δο­χεία έστησαν αμέσως κρε­βά­τια για τους του­ρί­στες. Στην αρχή επι­κρά­τησε πανικός. Αλλά το ίδιο θα συνέ­βαινε παντού. Όλοι βοή­θη­σαν. Κι αυτό που εγώ είδα και άκουσα από άλλους είναι ότι οι Ροδίτες πρό­σφε­ραν βοήθεια με το ιδιω­τικό τους αυτο­κί­νητο, όπως μπο­ρού­σαν. Θα πρέπει να σας πως ειλι­κρινά, βγάζω πραγ­μα­τικά το καπέλο μου στους Έλληνες».

Η Ούτε δεν ανήκει σε αυτούς που επέ­στρε­ψαν χωρίς ταξι­διω­τικά έγγραφα και βαλί­τσες. Αλλά και γι αυτούς που εκκε­νώ­θη­καν μέσω θαλάσ­σης φορώ­ντας μόνο το μαγιό, υπάρχει πρό­βλεψη, όπως μας είπε. «Ξέρω ότι όλες οι βαλί­τσες μετα­φέρ­θη­καν στην Ρόδο, στο δημαρ­χείο, εκεί κατη­γο­ριο­ποιού­νται και υπάρχει ένα τηλέ­φωνο που μπορούν να επι­κοι­νω­νή­σουν οι ενδια­φε­ρό­με­νοι, να ανα­ζη­τή­σουν την βαλίτσα τους και να την πάρουν μακρο­πρό­θε­σμα». Από την βροχερή Κολωνία θέλει να βοη­θή­σει τη φίλη της, την Ζαμπίνε, και το νησί με δωρεές. Και είναι απο­φα­σι­σμένη να ξανα­πάει. Όχι τώρα, αλλά τον Οκτώ­βριο. «Πρέπει να αφή­σουμε χρήματα στο νησί, είναι λογικό. Τώρα δεν γίνεται, αλλά κάποια στιγμή θα ξανάρ­θει η κανο­νι­κό­τητα», λέει.

Πηγή dw.com