Ναι, αλλά δεν έχουμε πλαστικά… καλαμάκια

Ένα δημο­φι­λές αστείο στα κοι­νω­νικά δίκτυα είναι, όταν κάπου ανα­φέ­ρε­ται ένα μεγάλο «επει­σό­διο» ρύπαν­σης, οι χρήστες να απα­ντούν ότι «ναι, αλλά εμείς δεν χρη­σι­μο­ποιούμε πλα­στικά καλα­μά­κια». Γεγονός κάπως οξύμωρο, εάν σκεφτεί κανείς ότι στις θάλασ­σες της ομορ­φό­τε­ρης χώρας του κόσμου, αυτής με τις ατέ­λειω­τες, πανέ­μορ­φες ακτο­γραμ­μές, κατα­λή­γουν κάθε χρόνο 11.500 τόνοι πλα­στι­κών σκου­πι­διών. «Και μένα τι με νοιάζει;», ανα­ρω­τιού­νται κάποιοι. Ερώτημα το οποίο, ωστόσο, δεν πρό­κει­ται να επα­να­λά­βουν, εάν κληθούν να βγάλουν από το ρου­θούνι μιας καρέτα- καρέτα ένα πλα­στικό καλα­μάκι. Ή, μάθουν ότι αυτές οι χελώνες, που «καθα­ρί­ζουν» τις θάλασ­σες που κολυ­μπάμε από τις μέδου­σες, απο­δε­κα­τί­ζο­νται, καθώς μπερ­δεύ­ουν τα πλα­στικά και τα νάιλον με τη βασική τους τροφή, τις μέδου­σες. Ή, σε ένα βήμα παρα­πάνω, αν μάθουν ότι αυτά τα πλα­στικά κατα­λή­γουν στο πιάτο τους (όλων μας), μέσω των ψαριών.  Και θα συνε­χί­σουν να το κάνουν, καθώς ένα πλα­στικό ταξι­δεύει δεκα­ε­τίες στις θάλασ­σές μας και θα περά­σουν αιώνες μέχρι να δια­λυ­θεί. Σύμφωνα με έρευνα της WWF, η Ελλάδα παράγει περίπου 700.000 τόνους πλα­στι­κών απορ­ριμ­μά­των ετησίως. Ή για να γίνει πιο εύκολα κατα­νοητό, 68 κιλά πλα­στι­κών κατά κεφαλή. Ένα τερά­στιο μέρος αυτών, κατα­λή­γει, μέσω των παρά­κτιων δρα­στη­ριο­τή­των, ή ποταμών, στις θάλασ­σές μας. Και, φυσικά, δεν πρό­κει­ται για ελλη­νικό πρό­βλημα μόνο. Απλά εμάς, ως τη χώρα με τη μεγα­λύ­τερη ακτο­γραμμή στη Μεσό­γειο, μας αφορά λίγο παρα­πάνω…