Μητσοτάκης: Κανείς να μην «ράβει» υπουργικό κοστούμι – Προέχει ο σεβασμός στη λαϊκή ετυμηγορία

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, τρεις μέρες πριν τις εκλογές, μίλησε στο Live News και τον Νίκο Ευαγ­γε­λάτο

Συνέ­ντευξη εφ’ όλης της ύλης παρα­χώ­ρησε στο MEGA ο πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Ο κ. Μητσο­τά­κης, μιλώ­ντας στο Live News και τον Νίκο Ευαγ­γε­λάτο, κατέ­θεσε τις σκέψεις και τους στόχους του για την επόμενη τετρα­ε­τία, ενόψει των εκλογών της 25ης Ιουνίου, ενώ έστειλε μήνυμα στα στελέχη της ΝΔ να μην προ­ε­ξο­φλούν υπουρ­γι­κές «καρέ­κλες».

Ο πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας απαντά στα «καυτά» ερω­τή­ματα για την οικο­νο­μία και την αντι­με­τώ­πιση της ακρί­βειας, ξεκα­θα­ρί­ζει τι θα κάνει με το νερό και το ΕΣΥ, ενώ προ­α­ναγ­γέλ­λει αλλαγές στη λει­τουρ­γία του ΑΣΕΠ, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρώ­νε­ται ταχύ­τερα η δια­δι­κα­σία των προ­σλή­ψεων.

Για την συνά­ντηση με Ομπάμα και την τεχνητή νοη­μο­σύνη

Είχα μία πολύ ουσια­στική συζή­τηση με τον Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος, θέλω να θυμίσω, έπαιξε έναν καθο­ρι­στικό ρόλο υπέρ της Ελλάδας κατά τη διάρ­κεια της κρίσης, καθώς ήταν αυτός που πίεζε τους Ευρω­παί­ους ηγέτες να μην εγκα­τα­λεί­ψουν την χώρα μας στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, και το 2012, αλλά και το 2015.

Είναι ένας πολύ ενεργός πολίτης, όπως συμ­βαί­νει συνήθως με τους τέως προ­έ­δρους των ΗΠΑ, και φυσικά ένας άνθρω­πος με πάρα πολύ ευρεία γνώση. Είχα την ευκαι­ρία να έχω μια πολύ ενδια­φέ­ρουσα και δημιουρ­γική συζή­τηση μαζί του.

Τον απα­σχο­λούν πολύ ζητή­ματα που έχουν να κάνουν με την τεχνητή νοη­μο­σύνη και τα οποία με ενδια­φέ­ρουν και εμένα πάρα πολύ, και πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι το επόμενο αντι­κεί­μενο για το οποίο πρέπει να συν­βρε­θούμε και να σκε­φτούμε πολύ έξυπνα για τον τρόπο με τον οποίο η τεχνητή νοη­μο­σύνη θα γίνει ένα εργα­λείο προόδου και όχι ένα εργα­λείο, τελικά, υπο­νό­μευ­σης, της ίδιας της ποιό­τη­τας της Δημ0κρατίας μας.

Μετά τις εκλογές, εφόσον μας εμπι­στευ­θεί ο ελλη­νι­κός λαός, εγώ ετοι­μάζω μία υψηλού επι­πέ­δου συμ­βου­λευ­τική επι­τροπή, η οποία θα μπορεί να εισφέ­ρει σκέψεις για τη θέση της Ελλάδας σε αυτό τον και­νούρ­γιο κόσμο ο οποίος ανοί­γε­ται και το πώς μπο­ρούμε να αξιο­ποι­ή­σουμε κι εμείς τις ευκαι­ρίες της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης.

Έχουμε εξαι­ρε­τι­κούς επι­στή­μο­νες, ανθρώ­πους στο χώρο της τεχνο­λο­γίας κυρίως εκτός Ελλάδας αλλά και εντός, που δρα­στη­ριο­ποιού­νται πολύ έντονα στο χώρο αυτό. Μιλάμε για μια επα­νά­σταση, η οποία θα αλλάξει τα πάντα. Υπάρ­χουν μεγάλες προ­κλή­σεις, αλλά και μεγάλες ευθύνες των κυβερ­νή­σεων να μπο­ρέ­σουν να αξιο­ποι­ή­σουν και να ελέγ­ξουν αυτό το εργα­λείο με ένα τέτοιο τρόπο που θα είναι προς όφελος των πολιτών.

«Κανείς να μην ράβει υπουρ­γικό κοστούμι»

Την Παρα­σκευή τα μεσά­νυ­χτα «σβήνουν» τα φώτα της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου και επίσημα, και μετά η ευθύνη της δια­κυ­βέρ­νη­σης του τόπου περνάει στους πολίτες, όπως αρμόζει σε μία ώριμη Δημο­κρα­τία.

Κατ’ αρχάς, να πούμε πως τίποτα δεν έχει κριθεί και ότι ο μεγάλος αντί­πα­λος της Νέας Δημο­κρα­τίας στην κάλπη της Κυρια­κής είναι ο εφη­συ­χα­σμός και η αίσθηση ότι το απο­τέ­λε­σμα έχει προ­ε­ξο­φλη­θεί.

Τίποτα απο­λύ­τως δεν έχει προ­ε­ξο­φλη­θεί. Το απο­τέ­λε­σμα του πρώτου γύρου μάς δίνει μία πολύ καλή ένδειξη του πώς σκέ­φτε­ται η κοι­νω­νία να τοπο­θε­τη­θεί πολι­τικά και στην κάλπη της 25ης Ιουνίου, αλλά προ­σφα­νώς οι πολίτες πρέπει να πάνε να ξανα­ψη­φί­σουν και θα χαρώ πολύ αν η συμ­με­τοχή είναι αυξη­μένη σε σχέση με αυτήν της 21ης Μαΐου.

Άρα, κι εγώ προ­φα­νώς βλέπω τις δημο­σκο­πή­σεις και οφείλω να ετοι­μά­ζο­μαι γι’ αυτό το ενδε­χό­μενο και είμαι πολύ αισιό­δο­ξος, αλλά θα εξα­κο­λου­θήσω να επιμένω στην ανάγκη να κρατάμε χαμηλά τους τόνους, να μην υπάρχει καμία προ­ε­ξό­φληση εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος.

Εσείς οι δημο­σιο­γρά­φοι έχετε προ­χω­ρή­σει και στον σχη­μα­τι­σμό της επό­με­νης κυβέρ­νη­σης, αλλά για μένα «κράττει» από αυτούς ή αυτές που προ­ε­ξο­φλούν υπουρ­γική θέση.

Αυτή τη στιγμή, αυτό που προέχει είναι ο σεβα­σμός στη λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία.

Προ­σω­πικά, τα έχω δώσει όλα, έχω γυρίσει όλη την Ελλάδα πολλές φορές και έχω προ­σπα­θή­σει να επι­κοι­νω­νήσω και να απα­ντήσω ακριβώς στα ερω­τή­ματα που ενδια­φέ­ρουν τους πολίτες.

Για τις αυξή­σεις μισθών σε ιδιω­τικό και δημόσιο

Για μένα, η αύξηση των μισθών απο­τε­λεί τον κεντρικό πολι­τικό στόχο και θα έλεγα και το προ­σω­πικό μέτρο με το οποίο θέλω να κρίνω την επι­τυ­χία μιας δεύ­τε­ρης θητείας, εφόσον μας εμπι­στευ­θούν οι Έλληνες πολίτες.

Ανα­γνω­ρίζω πρώτος ότι οι μισθοί στη χώρα μας είναι ακόμα χαμηλοί, ειδικά για τα νέα παιδιά που μπαί­νουν στην αγορά εργα­σίας. Δεν είναι εύκολο να τα βγάλει κανείς πέρα, ειδικά αν δεν έχει δικό του σπίτι.

Γιατί λέμε εμείς ότι ο μέσος μισθός μπορεί να φτάσει στα 1.500 ευρώ και πώς θα το πετύ­χουμε αυτό: προ­φα­νώς, δεν καθο­ρί­ζε­ται με κάποια υπουρ­γική απόφαση ή νόμο. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από πολλές επεν­δύ­σεις, μέσα από τη μείωση της ανερ­γίας, μέσα από την αύξηση της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής δύναμης του ίδιου του εργα­ζό­με­νου.

Ακούω συχνά επι­χει­ρη­μα­τίες που μου παρα­πο­νιού­νται ότι δεν βρί­σκουν εργα­ζό­με­νους. Και τους λέω, συμπά­σχω μαζί σας, αλλά πλη­ρώ­στε παρα­πάνω και θα βρείτε.

Κι αυτό γίνεται ήδη στην αγορά σε πολλούς κλάδους, γι’ αυτό και ο μέσος μισθός έχει αυξηθεί – και αυτά είναι στοι­χεία της ΕΛΣΤΑΤ – από τα 1.040 στα 1.200 ευρώ.

Οι επι­χει­ρή­σεις έχουν βοη­θη­θεί πολύ από την κυβέρ­νηση με μείωση της φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος, με μείωση της φορο­λο­γίας στα μερί­σματα, με πολλά και­νούρ­για χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία, με την επι­στρε­πτέα προ­κα­τα­βολή κατά τη διάρ­κεια της κρίσης.

Ήμουν σήμερα σε μία τελευ­ταία περιο­δεία στο Φάληρο, η αγορά ήταν σε καλή διάθεση, θα έλεγα πως όλα αυτά τα μαγαζιά επέ­ζη­σαν και μπορούν σήμερα να κάνουν τζίρους ακριβώς επειδή στη­ρί­χθη­καν από την κυβέρ­νηση.

Άρα, θεωρώ ότι ο συν­δυα­σμός της μείωσης της ανερ­γίας, της αύξησης των επεν­δύ­σεων, αλλά θα έλεγα και της επα­να­φο­ράς των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με και­νούρ­γιους όρους, μπορεί να εξα­σφα­λί­σει καλύ­τε­ρους μισθούς για τους εργα­ζό­με­νους.

Για παρά­δειγμα, στους κλάδους του του­ρι­μού και του επι­σι­τι­σμού βλέ­πουμε απο­λα­βές σημα­ντικά υψη­λό­τε­ρες από τον κατώ­τατο μισθό.

Για τον κατώ­τατο μισθό

Για τον κατώ­τατο μισθό, που απο­τε­λεί αντι­κεί­μενο κυβερ­νη­τι­κής ρύθ­μι­σης, εκεί, επειδή το κάναμε μία φορά, πήγαμε από τα 650 στα 780 ευρώ, ναι, είμαι απο­λύ­τως σίγου­ρος ότι ο κατώ­τα­τος μπορεί να φθάσει στα 950 ευρώ σε ορί­ζο­ντα τετρα­ε­τίας.

Για τις συντά­ξεις

Κατ’ αρχάς, να θυμί­σουμε ότι οι συντά­ξεις αυξή­θη­καν για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια σχεδόν 8%.

Ονο­μα­στική αύξηση, αύξηση στο λογα­ρια­σμό είδαν οι συντα­ξιού­χοι οι οποίοι δεν είχαν προ­σω­πική διαφορά.

Οι συντά­ξεις θα συνε­χί­σουν να αυξά­νο­νται ανάλογα με την ανά­πτυξη της οικο­νο­μίας. Όσο μεγα­λύ­τερη η ανά­πτυξη, τόσο μεγα­λύ­τερη θα είναι και η αύξηση που θα πάρουν οι συντα­ξιού­χοι.

Θα δουν νέα αύξηση εντός του 2024 και όχι μόνον αυτό, αλλά θα εξα­κο­λου­θή­σουμε να στη­ρί­ζουμε και εκεί­νους τους συντα­ξιού­χους, ειδικά τους χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χους, οι οποίοι έχουν πέσει «θύματα» της προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς. Όπως το κάναμε μια φορά έκτακτα με 200 ως 300 ευρώ.

Η προ­σω­πική διαφορά θα σβήσει, όσο αυξά­νο­νται οι συντά­ξεις. Αλλά εγώ έχω δεσμευ­τεί ότι θα εξα­κο­λου­θούμε να είμαστε κοντά ειδικά στους χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χους, που δεν είδαν αύξηση λόγω της προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς.

Και επειδή εκτιμώ ότι η οικο­νο­μία θα πάει καλά και φέτος και επειδή έχουμε απο­δεί­ξει ότι τελικά προ­τι­μούμε να ξεπερ­νάμε τους στόχους μας και όχι να υπο­λει­πό­μα­στε αυτών, εκτιμώ ότι στο τέλος του χρόνου θα έχουμε πάλι μία δυνα­τό­τητα, για δεύτερη φορά μέσα στο έτος, να βοη­θή­σουμε τους πιο αδύ­να­μους συμπο­λί­τες μας, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων προ­φα­νώς και των συντα­ξιού­χων.

«Καμία αύξηση φόρων» – Πότε θα γίνουν μόνιμες μειώ­σεις στον ΦΠΑ;

Δεν θα υπάρξει καμία αύξηση φόρων. Αντί­θετα, περαι­τέρω μειώ­σεις φόρων θα περι­μέ­νουν οι πολίτες.

Έχω δεσμευ­τεί για τη στα­διακή κατάρ­γηση του τέλους επι­τη­δεύ­μα­τος, καθώς θα βελ­τιώ­νε­ται και η φορο­λο­γική συμ­μόρ­φωση, γιατί το ζήτημα της φορο­δια­φυ­γής είναι σημα­ντικό και πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε στη ρίζα του.

Από εκεί και πέρα, έχουμε δεσμευ­τεί για την αύξηση του αφο­ρο­λό­γη­του στα 1.000 ευρώ για κάθε επι­πλέον παιδί και οι αυξή­σεις στους δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους θα ξεκι­νή­σουν από την αύξηση του οικο­γε­νεια­κού επι­δό­μα­τος για εκεί­νους που έχουν παιδί.

Δηλαδή, ένας δημό­σιος υπάλ­λη­λος με δύο παιδιά θα δει από την 1η/1/2024, ανε­ξαρ­τή­τως του τι άλλο θα κάνουμε στο μισθο­λό­γιο των δημο­σίων υπαλ­λή­λων, αύξηση 50 ευρώ.

Άρα, καμία αύξηση φόρων, περαι­τέρω μειώ­σεις φόρων και ναι, στόχος μου είναι, προς το τέλος της τετρα­ε­τίας, στο δεύτερο μισό, να μπο­ρούμε να εξε­τά­σουμε πια μόνιμες μειώ­σεις στον ΦΠΑ.

Αυτό το οποίο ειση­γεί­ται σήμερα η αντι­πο­λί­τευση – την προ­σω­ρινή μείωση του ΦΠΑ – δεν την προ­κρίνω και έχω εξη­γή­σει γιατί, διότι πιστεύω ότι δεν θα περ­νούσε καθόλου στην τελική τιμή, αυτό δοκί­μα­σαν και άλλες χώρες και απέ­τυ­χαν, δηλαδή θα στη­ρί­ζαμε ουσια­στικά την εφο­δια­στική αλυσίδα, αλλά όχι τον τελικό κατα­να­λωτή και μετά θα ήμασταν αντι­μέ­τω­ποι με το πρό­βλημα ότι θα έπρεπε κάποια στιγμή αυτή τη μείωση να την καταρ­γή­σουμε για να αυξη­θούν ξανά οι τιμές.

Άρα, προτιμώ να στοχεύω προς το τέλος της τετρα­ε­τίας σε πιο μόνιμες μειώ­σεις του ΦΠΑ και πιστεύω ότι εφόσον η οικο­νο­μία θα εξα­κο­λου­θή­σει να απο­δί­δει όσο καλά περι­μένω, αυτός είναι ένας στόχος πια ο οποίος θα είναι εφικτός, αλλά τονίζω ότι μιλάμε για το δεύτερο μισό της επό­με­νης τετρα­ε­τίας.

Για τις προ­σλή­ψεις στο ΕΣΥ και τη λει­τουρ­γία του ΑΣΕΠ

Εμείς έχουμε κάνει έναν προ­γραμ­μα­τι­σμό προ­σλή­ψεων και οφεί­λουμε να τον κάνουμε σε βάθος τριε­τίας και ο σκοπός μας είναι στα­διακά να αυξά­νουμε τον αριθμό των εργα­ζό­με­νων στην Υγεία, γιατί και εκεί θα υπάρ­χουν απο­χω­ρή­σεις και άνθρω­ποι οι οποίοι πρέπει να αντι­κα­τα­στα­θούν, και δεν θέλουμε να ξεφύ­γουμε ουσια­στικά από τον κανόνα «1 προς 1».

Όλοι ανα­γνω­ρί­ζουν, όμως, ότι στην Υγεία πρέπει να γίνουν και παρα­πάνω μόνιμες προ­σλή­ψεις, όπως γίνο­νται ήδη αυτή τη στιγμή – υπάρ­χουν προ­κη­ρύ­ξεις οι οποίες «τρέχουν», για παρά­δειγμα, για νοση­λευ­τές , γιατί έχουμε ελλεί­ψεις ειδικά στο χώρο των νοση­λευ­τών.

Κάτι που με προ­βλη­μα­τί­ζει πολύ σχετικά με τις προ­σλή­ψεις, ωστόσο, έχει να κάνει με την ταχύ­τητα με την οποία γίνο­νται. Ναι μεν το ΑΣΕΠ είναι ένας αξιο­κρα­τι­κός και αντι­κει­με­νι­κός μηχα­νι­σμός προ­σλή­ψεων, όμως οι καθυ­στε­ρή­σεις είναι πολύ μεγάλες.

Για μένα, λοιπόν, μία βασική διορ­θω­τική μεταρ­ρύθ­μιση και μία απο­στολή για τον επόμενο ή την επόμενη υπουργό Δημό­σιας Διοί­κη­σης και Εσω­τε­ρι­κών θα είναι ο τρόπος με τον οποίο θα μπο­ρούμε να επι­τα­χύ­νουμε τη δια­δι­κα­σία των προ­σλή­ψεων.

Μιλάμε για αλλαγή λει­τουρ­γίας του ΑΣΕΠ. Δεν μιλάμε για προ­σλή­ψεις εκτός ΑΣΕΠ.

Μιλάμε για μεγα­λύ­τερη ταχύ­τητα, από τη στιγμή που θα ξεκι­νή­σουμε τη δια­δι­κα­σία πρό­σλη­ψης, μέχρι τη στιγμή που κάποιος θα πιάσει δουλειά. Έχουμε ήδη κάνει μία δουλειά για να «χαρ­το­γρα­φή­σουμε» τη δια­δι­κα­σία.

Έχουμε επίσης – κάτι πολύ σημα­ντικό – για πρώτη φορά ορι­ζό­ντιους δια­γω­νι­σμούς, έγινε ήδη ο πρώτος από τον ΑΣΕΠ τον Μάρτιο, που μας δημιουρ­γεί μια δεξα­μενή υπο­ψη­φίων και μιλάμε τώρα για τις γενικές προ­σλή­ψεις που θα γίνουν, όταν μιλάμε για πιο εξει­δι­κευ­μένο προ­σω­πικό, αυτό δεν εμπί­πτει σε αυτή την κατη­γο­ρία.

Για παρά­δειγμα, για διοι­κη­τι­κούς υπαλ­λή­λους θα μπο­ρούμε να προ­τρέ­ξουμε στη δεξα­μενή του ΑΣΕΠ και με αυτό τον τρόπο να επι­τα­χύ­νουμε και τους χρόνους των προ­σλή­ψεων.

Αλλά βέβαια τονίζω, είναι πολύ σημα­ντι­κές οι προ­σλή­ψεις για την Υγεία, δεν είναι όμως η μόνη πολι­τική την οποία έχουμε.

Αυτό το οποίο θέλουμε είναι και να δώσουμε εργα­σιακή ασφά­λεια σε ανθρώ­πους, οι οποίοι παρεί­χαν τις υπη­ρε­σίες τους χωρίς να είναι μόνιμοι δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι, αλλά και να είμαστε σίγου­ροι ότι προ­σλαμ­βά­νουμε τον σωστό άνθρωπο στη σωστή θέση.

«Προ­σω­πικό στοί­χημα το ΕΣΥ – Fake news ΣΥΡΙΖΑ τα περί ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης»

Από εκεί και πέρα όμως, για την Υγεία, επειδή το θέμα είναι πάρα πολύ σημα­ντικό και μου το θέτουν συνέ­χεια οι πολίτες, όπως έχω πει, είναι για μένα ένα μεγάλο, ένα προ­σω­πικό στοί­χημα το νέο ΕΣΥ.

Έχω κου­ρα­στεί να απαντάω σε fake news περί ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης του ΕΣΥ κι έχω εξη­γή­σει γιατί η συνερ­γα­σία του ΕΣΥ με τον ιδιω­τικό τομέα, από τη στιγμή που είναι δωρεάν για τον ασθενή, είναι τελικά προς όφελος του πολίτη.

Παρα­δείγ­μα­τος χάρη, αν πάει να κάνει μαστο­γρα­φία μία γυναίκα σε ένα ιδιω­τικό κέντρο, δωρεάν θα την κάνει. Αλλά θα την κάνει σε ένα ιδιω­τικό κέντρο. Ή έχετε δει ίσως ότι έχουμε κατα­φέ­ρει, σε έναν βαθμό, να αντι­με­τω­πί­σουμε το πρό­βλημα των ράντζων στην Αττική τους τελευ­ταί­ους μήνες. Πώς το πετύ­χαμε αυτό; Πάλι με συνερ­γα­σία με τον ιδιω­τικό τομέα.

Ο πολίτης ο οποίος θα πάει στο νοσο­κο­μείο και δεν θέλει να βρεθεί σε ένα ράντζο, αν βρεθεί εκείνη τη στιγμή σε ένα ιδιω­τικό θερα­πευ­τή­ριο χωρίς να πλη­ρώ­σει, πιστεύω ότι θα είναι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος. Αυτό σίγουρα δεν συνιστά, σε καμία περί­πτωση, ιδιω­τι­κο­ποί­ηση της υγείας.

Για τα ιδιω­τικά πανε­πι­στή­μια

Κατ’ αρχάς, για να ανοίξει αυτή η συζή­τηση, πρέπει να αλλάξει το άρθρο 16 του Συντάγ­μα­τος. Αυτό χρειά­ζε­ται δύο Βουλές. Άρα, δεν είναι κάτι το οποίο πρό­κει­ται να γίνει άμεσα, μέσα στα επόμενα χρόνια.

Πρόθεσή μου, όμως, είναι στη δια­δι­κα­σία της Συνταγ­μα­τι­κής Ανα­θε­ώ­ρη­σης, η οποία θα ξεκι­νή­σει το 2025, να θέσω και ζήτημα της αλλαγής του άρθρου 16 και κατάρ­γη­σης πια του μονο­πω­λίου τού κράτους στην τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση.

Τα πανε­πι­στή­μια μπορούν να είναι και ιδιω­τικά, υπό την προ­ϋ­πό­θεση όμως ότι θα υπάρχει αυστη­ρός έλεγχος του κράτους. Δεν θέλω πανε­πι­στή­μια τα οποία να είναι κατ’ όνομα πανε­πι­στή­μια και να μην έχουν αυστη­ρές προ­δια­γρα­φές.

Άρα, σε αυτό θα επι­μείνω πολύ. Αν πρό­κει­ται να απο­κτή­σουμε ιδιω­τικά πανε­πι­στή­μια στη χώρα μας, όπως έχουν όλες οι χώρες, αυτά τα πανε­πι­στή­μια θα έχουν υψηλές προ­δια­γρα­φές.

Μέχρι να φτά­σουμε εκεί όμως, όλη μου η έμφαση είναι στο δημόσιο πανε­πι­στή­μιο, το οποίο στη­ρί­χθηκε από την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση. Και όταν εννοώ στη­ρί­χθηκε, μέσα από έναν νόμο – πλαίσιο απε­λευ­θε­ρώ­θη­καν τα πανε­πι­στή­μια να συνερ­γά­ζο­νται περισ­σό­τερο με τον ιδιω­τικό τομέα, να μπορούν να έχουν μεγα­λύ­τερη ευε­λι­ξία στην κατάρ­τιση των προ­γραμ­μά­των τους, το εσω­τε­ρικό ERASMUS. Ένας φοι­τη­τής να μπορεί να φεύγει από το τμήμα του και να πηγαί­νει σε ένα άλλο τμήμα για ένα εξάμηνο για να έχει περισ­σό­τε­ρες προ­σλαμ­βά­νου­σες παρα­στά­σεις.

Το γεγονός ότι κατα­φέ­ραμε και βγάλαμε, ουσια­στικά, τους μπα­χα­λά­κη­δες από τα πανε­πι­στή­μια, γιατί το πρό­βλημα της βίας δεν είναι πια αυτό το οποίο ήταν πριν από τέσσερα χρόνια. Το γεγονός ότι στη­ρί­ζουμε τα πανε­πι­στή­μια και δημιουρ­γούμε και­νούρ­γιες φοι­τη­τι­κές εστίες μέσα από συμπρά­ξεις Δημο­σίου και ιδιω­τι­κού τομέα.

Τα πανε­πι­στή­μια σήμερα, τα δημόσια πανε­πι­στή­μια, και ξέρετε πολλά πανε­πι­στή­μια της περι­φέ­ρειας που κάνουν μια εξαι­ρε­τική δουλειά, πρω­τα­γω­νι­στούν στις σχέσεις που έχουν ανα­πτύ­ξει με ξένα ιδρύ­ματα. Ξενό­γλωσσα προ­γράμ­ματα, η Ιατρική Θεσ­σα­λο­νί­κης έχει ξενό­γλωσσο πρό­γραμμα Ιατρι­κής το οποίο το χρεώνει, προ­φα­νώς για φοι­τη­τές από το εξω­τε­ρικό, διότι ο Έλληνας έχει δωρεάν πρό­σβαση στην παιδεία. Και γίνεται η Ελλάδα, αρχίζει να γίνεται, κέντρο εκπαί­δευ­σης. Από το να εξά­γουμε φοι­τη­τές, δηλαδή, έχει έρθει η ώρα να μπο­ρούμε εμείς να προ­σφέ­ρουμε αυτές τις υπη­ρε­σίες – κάτι που γίνεται ήδη από τα δημόσια πανε­πι­στή­μια.

Άρα, μέχρι να φτά­σουμε να συζη­τή­σουμε για τα ιδιω­τικά πανε­πι­στή­μια -θα έρθει και η ώρα του- ας δώσουμε την έμφαση στο καλό δημόσιο πανε­πι­στή­μιο, αλλά και σε κάτι ακόμα που θα μας απα­σχο­λή­σει  πολύ την επόμενη τετρα­ε­τία: στην καλή τεχνική εκπαί­δευση. Από τα Επαγ­γελ­μα­τικά μας Λύκεια μέχρι την τεχνική εκπαί­δευση, μέχρι τα Δημόσια ΙΕΚ.

Δεν θα πάνε όλα τα παιδιά στο πανε­πι­στή­μιο. Η αγορά αναζητά σήμερα αγω­νιω­δώς καλούς τεχνί­τες με πολύ καλές απο­λα­βές. Και υπάρ­χουν πολλά νέα παιδιά τα οποία, εφόσον ακο­λου­θή­σουν αυτή την επαγ­γελ­μα­τική δια­δρομή, πρέπει να γνω­ρί­ζουν ότι θα έχουν πρό­σβαση σε καλές τεχνι­κές σπουδές, με καλή πιστο­ποί­ηση και με πολύ καλή προ­ο­πτική εργα­σίας την επόμενη μέρα.

Θα ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί το νερό;

Καμία τέτοια περί­πτωση. Εξάλλου, γιατί δεν το έκανα τέσσερα χρόνια; Θέλω να θυμίσω ότι η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ περι­ήλ­θαν στο Υπερ­τα­μείο με σκοπό ακριβώς την ιδιω­τι­κο­ποί­ηση τους από τον κ. Τσίπρα, το 2017. Άρα, είναι ο τελευ­ταίος ο οποίος μπορεί να κατη­γο­ρεί εμάς για μια τέτοια πρόθεση, όταν αυτός ουσια­στικά έβαλε τις δύο αυτές εται­ρείες στο Υπερ­τα­μείο.

Επειδή όμως υπάρχει και μια απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με την οποία πρέπει να ευθυ­γραμ­μι­στούμε, αλλά και επειδή πιστεύω ακρά­δα­ντα ότι το νερό είναι ένα αγαθό το οποίο δεν πρέπει να περιέλ­θει στα χέρια τού ιδιω­τι­κού τομέα, μια από τις πρώτες κινή­σεις της κυβέρ­νη­σης θα είναι να απο­σπά­σει, ουσια­στικά, τις εται­ρείες αυτές και να τις επι­στρέ­ψει στον έλεγχο του κράτους, εν προ­κει­μένω στο Υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας, το οποίο έχει πια και την επο­πτεία του νερού.

Όταν θα γίνει αυτό φαντά­ζο­μαι θα κλείσει και ουσια­στικά αυτή η συζή­τηση. Δεν περι­μένω ο κ. Τσίπρας να μας ζητήσει συγ­γνώμη για όλα αυτά τα οποία λέει, αλλά, εν πάση περι­πτώ­σει, οι πολίτες νομίζω ξέρουν και ζυγί­ζουν την αξιο­πι­στία τη δική μου και του κ. Τσίπρα όταν πρό­κει­ται για ένα τόσο σημα­ντικό ζήτημα.

Οι αλλαγές στη νέα κυβέρ­νηση

Έχω μιλήσει για την ανάγκη δημιουρ­γίας ενός και­νούρ­γιου Υπουρ­γείου Οικο­γέ­νειας και Κοι­νω­νι­κής Συνοχής, ουσια­στικά απο­σπώ­ντας ένα κομμάτι του Υπουρ­γείου Εργα­σίας, έτσι ώστε το πολύ σημα­ντικό αυτό αντι­κεί­μενο πολι­τι­κής να έχει έναν ιδιο­κτήτη, σε επίπεδο υπουρ­γού.

Είναι ήδη σχε­δια­σμένο και έτοιμο το υπουρ­γείο, γιατί όπως ξέρετε – σε περί­πτωση που μας εμπι­στευ­θεί ο ελλη­νι­κός λαός – αυτά τα Προ­ε­δρικά Δια­τάγ­ματα πρέπει να εκδο­θούν άμεσα γιατί η κυβέρ­νηση ορκί­ζε­ται πολύ γρήγορα.

Εμείς, ξέρετε, στην Ελλάδα, σε αντί­θεση με τα προ­ε­δρικά συστή­ματα, τα οποία συνήθως δίνουν κάποιους μήνες προ­ε­τοι­μα­σίας στον νέο Πρόεδρο, στην Ελλάδα το κοι­νο­βου­λευ­τικό σύστημα επι­τάσ­σει η κυβέρ­νηση να ορκί­ζε­ται αμέσως, Τρίτη, Τετάρτη, δηλαδή, δεν είναι ζήτημα. Από τη στιγμή που υπάρχει η δεδη­λω­μένη και η κοι­νο­βου­λευ­τική πλειο­ψη­φία, οι κυβερ­νή­σεις ορκί­ζο­νται αμέσως. Και σας λέω: για εμένα δεν είναι ένδειξη αλα­ζο­νείας αλλά καλής προ­ε­τοι­μα­σίας, να είμαι έτοιμος για αυτό το ενδε­χό­μενο.

Αλλά πρέπει να σας πω ότι έχουμε πάρει τα μαθή­ματα από τη λει­τουρ­γία του επι­τε­λι­κού κράτους. Ξέρουμε τι θέλουμε να βελ­τιώ­σουμε. Ξέρουμε πόσο σημα­ντι­κός είναι ο συντο­νι­σμός σε επίπεδο πρω­θυ­πουρ­γι­κού γρα­φείου, κυρίως για τις ορι­ζό­ντιες αυτές πολι­τι­κές.

Το Υπουρ­γείο Αθλη­τι­σμού θα μετα­φερ­θεί στο Υπουρ­γείο Παι­δείας και πιστεύω ότι πρέπει να είναι σε επίπεδο Ανα­πλη­ρωτή Υπουρ­γού, διότι είναι ένα τελείως αυτο­τε­λές αντι­κεί­μενο και ο αθλη­τι­σμός έχει πολύ μεγάλη σημασία.

Το Υπουρ­γείο Μετα­φο­ρών – Υπο­δο­μών θα μείνει ως έχει, απλά με ένα αυτο­τε­λές χαρ­το­φυ­λά­κιο Μετα­φο­ρών. Είναι πολύ συμ­βα­τές αυτές οι έννοιες και δεν θέλω να δημιουρ­γήσω, ξέρετε, και έναν πλη­θω­ρι­σμό και­νούρ­γιων Υπουρ­γείων, διότι και αυτό έχει μια δυσκο­λία.

Εμείς φτιά­ξαμε κάποια και­νούρ­για Υπουρ­γεία, τα οποία πιστεύω ότι απέ­δω­σαν. Υπουρ­γείο Ψηφια­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης, δημιουρ­γή­θηκε -σας θυμίζω- αμέσως όταν ανα­λά­βαμε τα πράγ­ματα το 2019. Πιστεύω ότι απέ­δειξε ότι είναι ένα Υπουρ­γείο το οποίο έχει τερά­στια χρη­σι­μό­τητα. Το Υπουρ­γείο Μετα­νά­στευ­σης και Ασύλου, βλέπετε πόσο κρίσιμο είναι, ειδικά τώρα που τα ζητή­ματα της μετα­νά­στευ­σης έχουν έρθει ξανά στο προ­σκή­νιο. Το Υπουρ­γείο Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας.

Όλα αυτά είναι Υπουρ­γεία τα οποία στή­θη­καν ουσια­στικά από το μηδέν -μικρά Υπουργεία- αλλά επειδή μπο­ρέ­σαμε και τα στήσαμε από το μηδέν, δημιουρ­γή­σαμε δομές οι οποίες να μην είναι δέσμιες, θα έλεγα, παλιών γρα­φειο­κρα­τι­κών αγκυ­λώ­σεων.

Από εκεί και πέρα, τα υπό­λοιπα, καλώς εχόντων των πραγ­μά­των, από Δευτέρα.

«Θα θέσω το θέμα του τουρ­κι­κού προ­ξε­νείου στην Κομο­τηνή στον Ερντο­γάν»

Το θέμα θα τεθεί στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, εφόσον με εμπι­στευ­τεί ο ελλη­νι­κός λαός στις εκλογές της Κυρια­κής, θα μιλήσω για το θέμα αυτό με τον πρόεδρο Ερντο­γάν.

Η παρέμ­βαση στα εσω­τε­ρικά μιας άλλης χώρας είναι κάτι αδια­νό­ητο, ειδικά με την έκταση και με την ένταση που έγινε σε αυτές τις εκλογές. Και επειδή το θέμα ήρθε στην επι­και­ρό­τητα, θέλω να σας θυμίσω -και το είχατε ανα­δεί­ξει και εσείς- όχι με δική μας πρω­το­βου­λία. Θέλω να το τονίσω αυτό, ήρθε με πρω­το­βου­λία των στε­λε­χών τού ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία πρώτα μίλησαν για τον τρόπο με τον οποίον κινή­θη­καν τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και για τις στενές σχέσεις με το τουρ­κικό Προ­ξε­νείο.

Λυπάμαι που το ζήτημα αυτό δεν έκλεισε με τον πιο αυτο­νό­ητο τρόπο, που δεν θα ήταν άλλος από το να κάνουν μία πολύ απλή δήλωση ότι σέβο­νται τη Συνθήκη της Λωζάνης και ότι εκπρο­σω­πούν ουσια­στικά τη μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα.

Επέ­λε­ξαν να μην το κάνουν, είναι κίν­δυ­νος αυτός την επόμενη μέρα. Ελπίζω να δια­ψευ­στώ, το εύχομαι πραγ­μα­τικά. Αλλά το δικό μου μήνυμα δεν ήταν τόσο προς τον κ. Τσίπρα, ο κ. Τσίπρας ας κάνει ό,τι νομίζει, ό,τι τον φωτίσει ο Θεός.

Το δικό μου μήνυμα, και ο λόγος για τον οποίον μίλησα δημόσια για το θέμα αυτό, ήταν ακριβώς προς την Τουρκία: ότι εδώ δια­πι­στώ­θηκε μια παρέμ­βαση αρκετά έντονη στα εσω­τε­ρικά μιας άλλης χώρας και αυτό πρέπει να στα­μα­τή­σει.

Για τα δεξιά κόμματα… δεξιό­τερα της ΝΔ

Απέ­χουμε πολύ από το να έχουμε μία ακρο­δε­ξιά στην Ελλάδα, η οποία να έχει συγκρο­τη­μένη πολι­τική έκφραση. Ούτε τώρα εκτιμώ ότι θα συμβεί αυτό.

Και δεν είμαι σίγου­ρος όλα αυτά τα κόμματα και τα κομ­μα­τί­δια, τα οποία έχουν εμφα­νι­στεί στα δεξιά της Νέας Δημο­κρα­τίας, τελικά τι δια­δρομή θα έχουν και πόσο θα αντέ­ξουν στο χρόνο, ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος.

Πιστεύω ότι οι πολίτες εκείνοι, οι οποίοι έχουν ίσως πιο πατριω­τι­κές ανη­συ­χίες, θα πρέπει να είναι καλυμ­μέ­νοι από την πολι­τική την οποία άσκησε η Νέα Δημο­κρα­τία αυτά τα τέσσερα χρόνια.

Στο επίπεδο της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής χτίσαμε πολλές συμ­μα­χίες, ενι­σχύ­σαμε τη θέση της χώρας γεω­πο­λι­τικά. Στο επίπεδο της αμυ­ντι­κής πολι­τι­κής εξο­πλί­σαμε τις Ένοπλες Δυνά­μεις μας με πολύ -θα έλεγα- στο­χευ­μέ­νες και γρή­γο­ρες παρεμ­βά­σεις, που στην κυριο­λε­ξία άλλαξαν την ισορ­ρο­πία με την Τουρκία, ειδικά στον αέρα.

Στο επίπεδο της μετα­να­στευ­τι­κής πολι­τι­κής, ναι, από την πρώτη στιγμή είπαμε ότι θέλουμε να φυλά­ξουμε τα σύνορά μας και το πετύ­χαμε αυτό, γιατί μειώ­σαμε σημα­ντικά τις ροές. Ενώ ταυ­τό­χρονα δείξαμε και όλη την ευαι­σθη­σία που χρειά­ζε­ται να σώσουμε ζωές στη θάλασσα, να ασχο­λη­θούμε με τα μεγάλα θύματα του προ­σφυ­γι­κού, τα ασυ­νό­δευτα παιδιά. Εμείς λύσαμε το θέμα αυτό, δεν το έλυσε ο δήθεν ευαί­σθη­τος και προ­ο­δευ­τι­κός ΣΥΡΙΖΑ.

Άρα, πιστεύω ότι οι συμπο­λί­τες μας οι οποίοι έχουν πολύ αυξη­μέ­νες πατριω­τι­κές ευαι­σθη­σίες – γιατί όλοι πιστεύω ότι είμαστε πατριώ­τες, θέλω να το τονίσω αυτό, κανείς δεν είναι περισ­σό­τερο ή λιγό­τερο πατριώ­της από τον άλλον – πιστεύω ότι από την πολι­τική τής Νέας Δημο­κρα­τίας πρέπει να καλύ­πτο­νται.

Από εκεί και πέρα, υπήρξε νομίζω και μία συνει­δητή προ­σπά­θεια καπη­λείας τού θρη­σκευ­τι­κού συναι­σθή­μα­τος, πολύ υπόγεια έγινε αυτό. Νομίζω ότι αντε­λή­φθη­σαν και οι πολίτες ότι εδώ δεν μπορεί να υπάρ­χουν κόμματα τα οποία να λένε ότι μόνο αυτά εκφρά­ζουν την Ορθο­δο­ξία και ότι όποιος δεν τα ψηφίζει είναι λιγό­τερο πιστός ή λιγό­τερο Ορθό­δο­ξος από κάποιον άλλον. Αυτό μπορεί να έγινε στις προη­γού­με­νες εκλογές, αλλά τώρα έχουμε κατα­λά­βει ακριβώς τι συμ­βαί­νει.

Άρα, δεν εκτιμώ ότι, ειδικά και μετά την κατα­δίκη της Χρυσής Αυγής, υπάρχει περι­θώ­ριο αυτή τη στιγμή για μια άνοδο της ακρο­δε­ξιάς στη χώρα μας.

«Δεν υπάρ­χουν ταμπέ­λες στην κοι­νω­νική πολι­τική»

Από εκεί και πέρα, για τη «μετα­κί­νηση στο κέντρο», εμένα δεν μου αρέσουν οι ταμπέ­λες, με την έννοια ότι θεωρώ τον εαυτό μου έναν προ­ο­δευ­τικό μεταρ­ρυθ­μι­στή, φιλε­λεύ­θερο πολι­τικό με έντονες θα έλεγα πατριω­τι­κές ευαι­σθη­σίες – όπως πρέπει να έχει οποιοσ­δή­ποτε, το τονίζω αυτό.

Αλλά μία πολι­τική η οποία λύνει – ας πούμε – το πρό­βλημα το οποίο το είχατε ανα­δεί­ξει τόσες φορές εσείς, το να απο­νέ­μο­νται οι συντά­ξεις στην ώρα τους, είναι κάτι κεντρώο, δεξιό ή αρι­στερό; Είναι κεντρώο, δεξιό ή αρι­στερό να μην ταλαι­πω­ρεί­ται ο πολίτης στην ουρά στα ΚΕΠ και να μπορεί να έχει ένα ψηφιακό εργα­λείο, για να μπο­ρέ­σει να επι­κοι­νω­νεί με το κράτος και να γλι­τώ­νει ώρες ταλαι­πω­ρίας; Είναι κεντρώο, δεξιό ή αρι­στερό το να μπο­ρούμε να τρέ­χουμε, ας πούμε, προ­γράμ­ματα πρό­λη­ψης για τις γυναί­κες για τον καρκίνο του μαστού;

Και πάρα πολλά ακόμα, αλλά έχουν τελικά να κάνουν με την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της εξου­σίας, και αυτό είναι το μέτρο. Ναι, πιστεύω σε ένα κράτος το οποίο πρέπει να είναι ισχυρό και το οποίο πρέπει να παρεμ­βαί­νει, να διορ­θώ­νει τις ατέ­λειες και τις αδυ­να­μίες της αγοράς, αλλά και το οποίο πρέπει να δίνει και χώρο στην ιδιω­τική οικο­νο­μία να ανα­πτύσ­σε­ται.

Αυτή είναι η αντί­ληψή μου για τον ρόλο τού κράτους, το οποίο απέχει πάρα πολύ, ξέρετε, από τις νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­λή­ψεις της δεκα­ε­τίας τού ’80, που ήθελαν το κράτος ουσια­στικά απόν και την αγορά να τα ρυθ­μί­ζει όλα.

Και απέ­δειξε η πρό­σφατη κρίση ότι η αγορά δεν μπορεί να τα ρυθ­μί­σει όλα. Όταν εκτι­νά­χθη­καν οι τιμές τού φυσικού αερίου ήμουν ο πρώτος στην Ευρώπη που μίλησα για την ανάγκη επι­βο­λής πλαφόν. Και αργή­σαμε οκτώ μήνες. Και μας στοί­χισε 7 δισ. αυτή η ιστορία στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα το πετύ­χαμε τελικά και οι τιμές απο­κλι­μα­κώ­θη­καν, αλλά με μεγάλη καθυ­στέ­ρηση.

Για την ακρί­βεια

Ο πλη­θω­ρι­σμός είναι επί­μο­νος, ειδικά στα τρόφιμα, και είναι πρό­βλημα. Είμαι ο πρώτος που θα το ανα­γνω­ρίσω.

Θεωρώ ότι έχουμε δει τα χει­ρό­τερα, αλλά το πρό­βλημα δεν το έχουμε λύσει ακόμα.

Το πρό­βλημα του πλη­θω­ρι­σμού, οι αυξή­σεις των επι­το­κίων όπως ξέρετε δεν καθο­ρί­ζο­νται από εμάς, καθο­ρί­ζο­νται από την Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα, έχουν επι­πτώ­σεις στους κατα­να­λω­τές, στους δανειο­λή­πτες.

Πάντα όταν υπάρ­χουν πλη­θω­ρι­στι­κές πιέσεις οι τρά­πε­ζες αυξά­νουν τα επι­τό­κια. Εκτιμώ ότι το ίδιο θα κάνει και η Τουρκία σήμερα, η οποία ακο­λού­θησε μια τελείως δια­φο­ρε­τική πολι­τική, θα έλεγα με κατα­στρο­φικά απο­τε­λέ­σματα για την τουρ­κική κοι­νω­νία.

Όταν εμείς κάναμε μια παρέμ­βαση και δώσαμε ένα εργα­λείο σε ευάλωτα νοι­κο­κυ­ριά, να μπο­ρέ­σουν να επι­δο­τή­σουν ένα μέρος της αύξησης του επι­το­κίου, δεν αντα­πο­κρί­θη­καν τόσοι δανειο­λή­πτες, διάβαζα σήμερα σε μια εφη­με­ρίδα, γιατί κάποιοι ενδε­χο­μέ­νως να μην ήθελαν να απο­κα­λύ­ψουν τις πραγ­μα­τι­κές τους κατα­θέ­σεις.

Δεν υπάρ­χουν ατε­λεί­ω­τες δυνα­τό­τη­τες. Όμως, η αντι­με­τώ­πιση της ακρί­βειας δεν μπορεί να έρθει μέσα από ένα Market Pass. Τo Market Pass δεν είναι αμε­λη­τέο, 600 εκα­τομ­μύ­ρια μας στοί­χισε το προη­γού­μενο και οι πολίτες το πήραν και καλά έκαναν και το πήραν. Μπορεί να υπάρξει και δεύτερο.

Όμως η λύση δεν είναι ένα επίδομα. Ούτε οι πολίτες θέλουν να ζουν με επι­δό­ματα. Η λύση είναι η στα­διακή απο­κλι­μά­κωση του πλη­θω­ρι­σμού ως απο­τέ­λε­σμα της πολι­τι­κής αύξησης των επι­το­κίων.

Εκτιμώ ότι φτά­νουμε στο τέλος αυτού του κύκλου και εκτιμώ ότι δεν θα χρεια­στεί τελικά, βλέ­πο­ντας την πορεία και του πλη­θω­ρι­σμού στην Ελλάδα, είναι καλύ­τερη, επι­μέ­νει αλλά είναι καλύ­τερη από τον πλη­θω­ρι­σμό στις άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες. Η λύση όμως τελικά μπορεί να είναι μόνο από τη μία η στήριξη του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος μέσα από αυξή­σεις μισθών και μειώ­σεις φόρων, και βέβαια η καλύ­τερη λει­τουρ­γία της αγοράς.

Πιστεύω ότι και εκεί η ίδια η αγορά πολλές φορές μπορεί να μας δώσει και­νο­το­μίες, παρα­δείγ­μα­τος χάρη να πουλάει απευ­θείας ένας παρα­γω­γός σε έναν τελικό έμπορο λια­νι­κής και να παρα­κάμ­πτο­νται οι μεσά­ζο­ντες. Υπάρ­χουν εται­ρείες και η τεχνο­λο­γία η οποία μας επι­τρέ­πει να αρχί­σουν αυτά να γίνο­νται.

Μαγική λύση δεν υπάρχει. Και, όπως σας είπα, τελικά η μόνιμη λύση στο πρό­βλημα είναι η βελ­τί­ωση των μισθών, η μείωση των φόρων και η στήριξη του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος.

Για την αντι­πο­λί­τευση

Είναι πάντα καλό να υπάρχει μια τεκ­μη­ριω­μένη και θα έλεγα δίκαιη ως προς την κριτική της, αντι­πο­λί­τευση. Έτσι λει­τουρ­γούν οι δημο­κρα­τίες.

Πιστεύω ό,τι έλεγα προ­ε­κλο­γικά, πριν από τις εκλογές της 21ης Μαΐου, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια κακή κυβέρ­νηση και μια χει­ρό­τερη αντι­πο­λί­τευση. Γιατί το έλεγα αυτό; Γιατί τα παρου­σί­αζε όλα «μαύρα», διότι θεω­ρούσε ότι για τα πάντα «φταίει ο Μητσο­τά­κης».

Δεν υπήρχε πρό­βλημα στον κόσμο. Απορώ πώς δεν είπαν ότι φταίω και για το βαθυ­σκά­φος, το οποίο χάθηκε στον Ατλα­ντικό. Για τα πάντα «έφταιγε ο Μητσο­τά­κης» και παρου­σί­α­ζαν την εικόνα μιας χώρας, η οποία δεν είχε σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τητα των πολιτών.

Προ­σθέ­στε στο μείγμα τοξι­κό­τητα, χυδαιό­τητα, fake news, προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις σε εμένα, στην οικο­γέ­νειά μου. Το κοκτέιλ αυτό οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 20%.

Θέλω να πιστεύω ότι κάποια μαθή­ματα θα πάρουν. Δεν φαί­νε­ται να τα έχουν πάρει στην ενδιά­μεση προ­ε­κλο­γική περίοδο. Από εκεί και πέρα, το τι θα γίνει στην αντι­πο­λί­τευση, αφορά την αντι­πο­λί­τευση.

Νομίζω ότι θα χρεια­στεί χρόνος για να ανα­συ­γκρο­τη­θεί. Αυτό όμως, μιας και με ρωτάτε, μας υπο­χρε­ώ­νει εμείς να είμαστε και η αντι­πο­λί­τευση του εαυτού μας. Τι σημαί­νει αυτό;

Ευτυχώς, έχουμε ένα τοπίο μέσων, που η δουλειά σας είναι να κρατάτε την κυβέρ­νηση πάντα σε εγρή­γορση και να ασκείτε κριτική. Αλλά το δικό μας χρέος είναι κυρίως να μην κλει­στούμε σε ένα γυάλινο πύργο εφη­συ­χα­σμού και αυτα­ρέ­σκειας.

Δεν υπάρχει περί­πτωση, κ. Ευαγ­γε­λάτο, να το επι­τρέψω αυτό. Ούτε στο εαυτό μου, ούτε στους στενούς μου συνερ­γά­τες στο Μαξίμου, ούτε στους υπουρ­γούς.

Όσο μεγα­λύ­τερη είναι η εντολή που θα πάρουμε, εφόσον τα πράγ­ματα έρθουν όπως εκτιμώ ότι μπορούν να έρθουν, τόσο μεγα­λύ­τερη η ευθύνη, τόσο πιο στέρεα πρέπει να πατάμε στο έδαφος, τόσο πιο πολύ πρέπει να ακούμε την κοι­νω­νία, τόσο πιο πολύ πρέπει να είμαστε εμείς οι ίδιοι αυστη­ροί με τις πολι­τι­κές που εφαρ­μό­ζουμε.

Γιατί δεν θα τα κάνουμε όλα τέλεια. Και λάθη θα γίνουν και πολι­τι­κές μπορεί να εφαρ­μό­σουμε που δεν θα δου­λεύ­ουν. Δεν πρέπει να είμαστε ποτέ πει­σμα­τά­ρη­δες στην πολι­τική. Πρέπει να βλέ­πουμε εάν αυτά τα οποία κάνουμε πραγ­μα­τικά απο­δί­δουν.

Αλλά από εκεί και πέρα εγώ δεν μπορώ να μιλήσω για λογα­ρια­σμό της αντι­πο­λί­τευ­σης. Να ευχηθώ μόνο γρήγορα να βρει το δρόμο της, γιατί πράγ­ματι σε μία δημο­κρα­τία χρειά­ζε­ται μία αξιό­πι­στη αντι­πο­λί­τευση, όχι σαν την αντι­πο­λί­τευση – τονίζω – που είχαμε τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια.