Μια συζήτηση που απουσιάζει

Ευτυχώς η Παγκό­σμια Ημέρα Περι­βάλ­λο­ντος προχθές και θυμή­θη­καν οι πολι­τι­κοί να… συν­θη­μα­το­λο­γή­σουν, με ατάκες στο twitter toy στυλ «προ­τε­ραιό­τητά μας το περι­βάλ­λον» «βασικός πυλώνας η πράσινη ανά­πτυξη» και μέχρι εκεί.  Μια συζή­τηση που απου­σιά­ζει από την προ­ε­κλο­γική εκστρα­τεία. Κανο­νικά θα έπρεπε να είναι ένα από τα κεντρικά θέματα. Από που να το πιάσεις. Από τα τελευ­ταία που δια­βά­ζουμε και μας απα­σχο­λούν, Οπως η κατα­στροφή του από την κατα­πά­τησή του και την άναρχη δόμηση; Από την έλλειψη συζή­τη­σης για την θωρά­κιση υπο­δο­μών από τα ακραία κλι­μα­τικά φαι­νό­μενα που γίνο­νται όλο και πιο συχνά; Για το πως μπο­ρούμε να επε­κτεί­νουμε τις ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές με τρόπο που να μην συγκρού­ε­ται με τις τοπικές κοι­νό­τη­τες; Για το πώς μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε παρα­γω­γικό πρότυπο και κατα­να­λω­τι­κές συνή­θειες; Για το πώς μπο­ρούμε πραγ­μα­τικά να δια­μορ­φώ­σουμε οικο­λο­γική συνεί­δηση στην κοι­νω­νία, ώστε οι άνθρω­ποι συνει­δητά να αλλά­ξουν τον τρόπο ζωής τους; Δεν μιλάμε για όλα αυτά από τα οποία εξαρ­τά­ται όχι μόνο εάν θα έχουμε ζωή μετά από μερικές δεκα­ε­τίες, αλλά η άμεση καθη­με­ρι­νό­τητά μας.