“Οι στάσεις γεμάτες κόσμο και τα λεωφορεία αδρανή στο σταθμό” – Άρθρο του Νίκου Ι. Γερονικόλα

Απο­τε­λεί παρά­δοξο η αναμονή τόσων πολλών ανθρώ­πων στη στάση του λεω­φο­ρείου, για το πολυ­πό­θητο μέσο μετα­φο­ράς μέχρι την πόλη της Ρόδου. Είναι παρά­δοξο, διότι όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι περι­μέ­νουν με τα λεφτά στο χέρι για ένα δημόσιο μετα­φο­ρικό μέσο. Ωστόσο, πιο ψηλά από την απώλεια εσόδων μιας επι­χεί­ρη­σης αστικών συγκοι­νω­νιών, βρί­σκε­ται η ταλαι­πω­ρία των επι­σκε­πτών του νησιού, οι οποίοι θέλο­ντας και μη, εξω­θού­νται στο να ενοι­κιά­σουν ένα αυτο­κί­νητο, οξύ­νο­ντας την ένταση της κίνησης στους δρόμους. Το πιο τραγικό βρί­σκε­ται στη δια­πί­στωση ότι σήμερα εξα­κο­λου­θούν να παρα­μέ­νουν στο σταθμό ακι­νη­το­ποι­η­μένα λεω­φο­ρεία της ΡΟΔΑ, ελλεί­ψει επο­χι­κών οδηγών, των οποίων η πρό­σληψη ακόμα δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί.

Οργα­νώ­νο­ντας όλες αυτές τις πλη­ρο­φο­ρίες και ανα­ζη­τώ­ντας απα­ντή­σεις είναι σωστό να θυμη­θούμε τις προ 20ετίας έρευνες για το προφίλ των επι­σκε­πτών της Ρόδου και τον βαθμό ικα­νο­ποί­η­σης τους από τον προ­ο­ρι­σμό. Τότε, 20 χρόνια πριν, οι έρευνες είχαν ανα­δεί­ξει ως κορυ­φαίο πρό­βλημα του νησιού τις αστικές συγκοι­νω­νίες. Το πρό­βλημα εστια­ζό­ταν στην τακτι­κό­τητα των δρο­μο­λο­γίων. Για την ιστορία, σημειώνω ότι οι πρω­το­πο­ρια­κές εκείνες έρευνες είχαν διε­νερ­γη­θεί από την Δωδε­κα­νη­σιακή Εται­ρεία Ανά­πτυ­ξης και Προόδου (ΔΕΤΑΠ), σε συνερ­γα­σία με την Επι­στη­μο­νική Ομάδα Του­ρι­σμού και το Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου.

Στη φωτο­γρα­φία, με την οποία συνο­δεύω το άρθρο αυτό απο­τυ­πώ­νε­ται η πρωινή εικόνα στη στάση του λεω­φο­ρείου μπροστά από το ξενο­δο­χείο Kallithea Mare, της γραμμής Ρόδου – Φαλη­ρα­κίου. Η φωτο­γρα­φία ελήφθη προ ολίγων ημερών και μετρώ­ντας τα πρόσωπα που στέ­κο­νται στη στάση περι­μέ­νο­ντας το λεω­φο­ρείο, δια­πι­στώ­νουμε τον αριθμό των 41 ατόμων. Δηλαδή, τα 2/3 της χωρη­τι­κό­τη­τας ενός ολό­κλη­ρου λεω­φο­ρείου (εξαι­ρού­νται οι φυσού­νες) στέ­κο­νται σε μόνο μία από τις 21 στάσεις ξενο­δο­χείων της συγκε­κρι­μέ­νης γραμμής (Γραμμή 40).

Οι στάσεις στη συγκε­κρι­μένη γραμμή είναι περισ­σό­τε­ρες, ωστόσο ξεχω­ρίζω 21 στάσεις οι οποίες βρί­σκο­νται μπροστά σε ξενο­δο­χεία της περιο­χής Ρένης, Καβου­ρά­κια, Καλ­λι­θέας, Αμμού­δων και Φαλη­ρα­κίου. Σε κάθε μία από αυτές τις στάσεις, από το ξενο­δο­χείο Princess Flora μέχρι το ξενο­δο­χείο Apollo Beach, υπάρχει αρκετός κόσμος που περι­μέ­νει το λεω­φο­ρείο προς την πόλη της Ρόδου.

Τα λεω­φο­ρεία γεμί­ζουν από τις πρώτες κιόλας στάσεις και στη συνέ­χεια οι υπό­λοι­ποι επι­σκέ­πτες είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να περι­μέ­νουν το επόμενο και το μεθε­πό­μενο δρο­μο­λό­γιο. Η αναμονή στη στάση των λεω­φο­ρείων είναι πολύωρη. Στις στάσεις των λεω­φο­ρείων η Ρόδος χάνει την αίγλη της, οι αγα­να­κτι­σμέ­νοι επι­σκέ­πτες βγαί­νουν στο δρόμο, κάνουν νοήματα με τα χέρια τους σε όποιο όχημα βρουν πρό­σφορο για να τους μετα­φέ­ρει, αγω­νιούν για να μη χάσουν περισ­σό­τερο χρόνο από τις πολύ­τι­μες δια­κο­πές τους.

Συνο­μι­λώ­ντας με διευ­θυ­ντές ξενο­δο­χείων της συγκε­κρι­μέ­νης γραμμής, μου ανέ­φε­ραν ότι οι επι­σκέ­πτες στα σχόλιά τους παρα­πο­νού­νται μόνο για την τακτι­κό­τητα των δρο­μο­λο­γίων. Σε ό,τι αφορά την ποιό­τητα της υπη­ρε­σίας μετα­φο­ράς δηλώ­νουν απόλυτα ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι. Αυτό σημαί­νει ότι το προ­σω­πικό των αστικών συγκοι­νω­νιών κάνει σωστά τη δουλειά του.

Οι επα­να­λαμ­βα­νό­με­νοι επι­σκέ­πτες της Ρόδου γνω­ρί­ζουν καλά ότι για να μην ταλαι­πω­ρη­θούν, έχουν την άμεση επιλογή ενός ταξί. Συντο­νί­ζο­νται σε μικρές ομάδες

των τεσ­σά­ρων ή των επτά (με τα και­νού­ρια οχήματα) και καλούν το ταξί για την άνετη μετα­κί­νησή τους. Οι υπό­λοι­ποι επι­λέ­γουν την ενοι­κί­αση αυτο­κι­νή­του, γεγονός που οδηγεί σε αύξηση του κυκλο­φο­ρια­κού προ­βλή­μα­τος στην πόλη της Ρόδου.

Σε όλη αυτή την προ­σέγ­γιση, θεω­ρούμε αυτο­νό­ητη την αφά­ντα­στη ταλαι­πω­ρία και των ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων, που επίσης περι­μέ­νουν το ίδιο λεω­φο­ρείο για να επι­στρέ­ψουν στα σπίτια τους.

Σημειώνω εδώ ότι η γραμμή Φαλη­ράκι – Ρόδος – Φαλη­ράκι εξυ­πη­ρε­τεί­ται από τις επι­χει­ρή­σεις ΡΟΔΑ και ΚΤΕΛ. Οι δυο τους έχουν έρθει σε συμ­φω­νία ο στόλος τους να κινεί­ται, ανά εβδο­μάδα, εναλλάξ πρωί – από­γευμα. Μία εβδο­μάδα πρωί η ΡΟΔΑ, μία εβδο­μάδα πρωί το ΚΤΕΛ. Οι ώρες αιχμής είναι συγκε­κρι­μέ­νες. Πιο πάνω από το συγκοι­νω­νιακό έργο και πιο πάνω το όφελος κάθε μίας από τις δύο επι­χει­ρή­σεις βρί­σκε­ται ο τόπος. Συνεπώς, για τις ώρες αιχμής, οι δύο επι­χει­ρή­σεις πρέπει να βοη­θη­θούν.

Στο σημείο αυτό δεν μπο­ρούμε να μη στα­θούμε στο γεγονός ότι ακόμα δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί η πρό­σληψη των επο­χι­κών – συμ­βα­σιού­χων οδηγών της επι­χεί­ρη­σης ΡΟΔΑ. Οι οδηγοί θα έπρεπε να είχαν προ­σλη­φθεί από την αρχή του Απρίλη, έτσι ώστε το σύνολο του στόλου των λεω­φο­ρείων να βρί­σκε­ται στους δρόμους, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας την του­ρι­στική κίνηση σε όλες τις γραμμές ευθύνης της αστικής επι­χεί­ρη­σης συγκοι­νω­νιών. Ως εκ τούτου, ακόμα και το τρενάκι του δήμου, η ατρα­ξιόν με τις υψηλές οικο­νο­μι­κές απο­δό­σεις, παρα­μέ­νει σε ακι­νη­σία, εξαι­τίας της έλλει­ψης οδηγών.

Άραγε, στην εκπνοή του Μάη, με τους επαγ­γελ­μα­τίες οδηγούς να έχουν έρθει σε συμ­φω­νία με τα του­ρι­στικά πρα­κτο­ρεία για τα πούλμαν και τα mini van, πού θα βρεθούν οι 36 οδηγοί της προ­κή­ρυ­ξης για να καλύ­ψουν τις ανάγκες της ΡΟΔΑ;

Ήταν έλλειψη οργά­νω­σης; Ήταν έλλειψη ελέγχου των αρμο­δίων για τις προ­κη­ρύ­ξεις της ΡΟΔΑ; Το σίγουρο είναι πως η προ­κή­ρυξη για την πρό­σληψη των επο­χι­κών υπαλ­λή­λων δρο­μο­λο­γή­θηκε με δύο μήνες καθυ­στέ­ρηση και χωρίς να συνυ­πο­λο­γι­στεί η επι­πλέον καθυ­στέ­ρηση στην ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας λόγω των εθνικών εκλογών. Η όλη κατά­σταση δημιούρ­γησε αρνη­τικά απο­τε­λέ­σματα στην γενική εικόνα – ποιό­τητα ζωής και δια­κο­πών στο νησί.

Πως γίνεται, να έχουμε όλα αυτά τα χρόνια απο­κτή­σει τόσο βαθιά γνώση του συγκοι­νω­νια­κού προ­βλή­μα­τος στο νησί της Ρόδου και παρόλα αυτά το πρό­βλημα να παρα­μέ­νει άλυτο και να οδη­γού­νται όλο και περισ­σό­τε­ροι επι­σκέ­πτες στην επιλογή του ενοι­κια­ζό­με­νου αυτο­κι­νή­του, οξύ­νο­ντας έτσι το κυκλο­φο­ριακό πρό­βλημα;

Πού πήγε η οργά­νωση;

Η προ­σέγ­γισή μου αυτή γίνεται, στο πλαίσιο της σειράς των άρθρων για την κατα­νό­ηση των αιτιών που οδηγούν στο κυκλο­φο­ριακό χάος της πόλεως.