Γ. Χατζηθεοδοσίου: «Για την Ελλάδα ο τουρισμός αποτελεί ουσιαστικά τη βαριά της βιομηχανία»

Κύριε πρόεδρε, πρό­σφατα δηλώ­σατε ότι τo μεγα­λύ­τερο ποσοστό των οφει­λε­τών δεν μπορεί να υπαχθεί στη ρύθμιση των 36 ή 72 δόσεων. Αυτό απο­τε­λεί ανα­σταλ­τικό παρά­γο­ντα για την ανά­πτυξη των ΜμΕ και βεβαίως, των μικρό­τε­ρων επι­χει­ρή­σεων. Τι θα έπρεπε να γίνει κατά την άποψή σας;

Απο­τε­λεί ανα­σταλ­τικό παρά­γο­ντα πρω­τί­στως για τη βιω­σι­μό­τητά τους και μετά για την προ­σπά­θεια ανά­πτυ­ξής τους. Γιατί αυτό που δια­κυ­βεύ­ε­ται σήμερα είναι αν όλες αυτές οι επι­χει­ρή­σεις θα μπορούν να συνε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν. Και κρί­νο­ντας από τα αυξη­μένα βάρη που έχουν σε συν­δυα­σμό με τη μείωση του τζίρου τους εξαι­τίας του περιο­ρι­σμού της κατα­νά­λω­σης, υπάρ­χουν βάσιμες ανη­συ­χίες για το άμεσο μέλλον τους. Η νέα ρύθμιση καθώς και η ανα­βί­ωση της παλαιό­τε­ρης των 120 δόσεων, δεν πρό­κει­ται να δώσουν την απαι­τού­μενη στήριξη σε επαγ­γελ­μα­τίες και μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις, ούτε τη βελ­τί­ωση που έχει ανάγκη το υφι­στά­μενο επι­χει­ρη­μα­τικό περι­βάλ­λον. Όταν στις 36 ή 72 δόσεις ανα­μέ­νε­ται να μπουν μόλις 2 στους 10 οφει­λέ­τες, άντε 3, λόγω των προ­ϋ­πο­θέ­σεων που έχει βάλει το οικο­νο­μικό επι­τε­λείο, κατα­λα­βαί­νουμε ότι πρό­κει­ται για μία ρύθμιση χωρίς ουσια­στικό αντί­κρι­σμα.

Από την πρώτη στιγμή που έγινε αντι­λη­πτό το μέγεθος του προ­βλή­μα­τος των οφειλών σε καθυ­στέ­ρηση, θα έπρεπε να δοθεί η δυνα­τό­τητα συνο­λι­κής απο­πλη­ρω­μής τους σε πολλές δόσεις. Χωρίς χρονικά όρια σχετικά με τη δημιουρ­γία αυτών των χρεών και με χαμη­λό­τερα επι­τό­κια. Δηλαδή μία ρύθμιση που πραγ­μα­τικά θα βοη­θούσε όλους αυτούς που βρί­σκο­νται σε δυσχερή θέση εξαι­τίας χρεών που «γεν­νή­θη­καν» σε δύσκο­λες συν­θή­κες για το επι­χει­ρείν και χωρίς να έχουν ευθύνη οι οφει­λέ­τες για αυτό.

Επειδή αυτή την στιγμή δεν μπορεί να γίνει κάτι, λόγω της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου, εμείς ως Ε.Ε.Α. ζητάμε από τα κόμματα εξου­σίας να δεσμευ­θούν ότι όποτε εκλεγεί η νέα κυβέρ­νηση, είτε αυτο­δύ­ναμη, είτε συνερ­γα­σίας, θα σκύψει πάνω από το πρό­βλημα και θα το επι­λύ­σει. Όποιος δεν κατα­λα­βαί­νει ότι σήμερα οι οφει­λέ­τες βρί­σκο­νται σε μία ιδιό­τυπη ομηρία, σημαί­νει ότι δεν γνω­ρί­ζει από θέματα πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας. Κατά τη γνώμη μας απο­τε­λεί εθνική ανα­γκαιό­τητα ο περιο­ρι­σμός των ανε­ξό­φλη­των οφειλών, όπως και γενι­κό­τερα η μείωση του ιδιω­τι­κού χρέους.

Η ακρί­βεια επι­μέ­νει και η αγορά συνε­χί­ζει να αντι­με­τω­πί­ζει προ­βλή­ματα, παρά τους καλούς δείκτες που ανα­κοι­νώ­νει η κυβέρ­νηση. Θα μπο­ρούσε να βρεθεί μία λύση που θα βοη­θή­σει και την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα και τα νοι­κο­κυ­ριά και βεβαίως, την ενί­σχυση της αγοράς;

Η αγορά συνε­χί­ζει να έχει προ­βλή­ματα με την ακρί­βεια γιατί ακόμα και σήμερα αυξά­νο­νται οι τιμές σε βασικά αγαθά όπως είναι τα τρόφιμα. Μπορεί τους τελευ­ταί­ους μήνες να κατα­γρά­φε­ται μία συγκρά­τηση του πλη­θω­ρι­σμού, αυτό όμως δεν αφορά σε όλα τα προ­ϊ­ό­ντα. Και αυτό ανα­μέ­νε­ται να συνε­χι­στεί και στο επόμενο διά­στημα. Τα όποια μέτρα έχουν ληφθεί, δεν έχουν φέρει σημα­ντικά απο­τε­λέ­σματα, παρά μόνο μία προ­σω­ρινή ανα­κού­φιση των πιο ευά­λω­των. Θα έλεγα ότι περισ­σό­τερο έχει ενι­σχυ­θεί ένα κομμάτι των μεγάλων επι­χει­ρή­σεων, όπως οι αλυ­σί­δες σούπερ μάρκετ, καθώς προς τα εκεί έχει στρέψει η πολι­τική της κυβέρ­νη­σης τους κατα­να­λω­τές.

Αυτό που θα μπο­ρούσε να δώσει λύση στο θέμα της ακρί­βειας είναι σίγουρα η μείωση των έμμεσων φόρων, όπως ο ΦΠΑ σε βασικά αγαθά και ο ΕΦΚ στα καύσιμα. Αυτό που έχει συμβεί τους πολλούς τελευ­ταί­ους μήνες είναι να επι­βα­ρύ­νε­ται το μεγα­λύ­τερο μέρος της κοι­νω­νίας με αυξη­μέ­νες τιμές προ­ϊ­ό­ντων και υπη­ρε­σιών λόγω αυτών των φόρων και η κυβέρ­νηση να μετα­τρέ­πει μέρος αυτών των εσόδων σε επι­δό­ματα που δίνο­νται στους οικο­νο­μικά ασθε­νέ­στε­ρους πολίτες. Όμως όσο εμμέ­νουμε σε αυτή την πολι­τική, πλήτ­τε­ται κυρίως η μεσαία τάξη. Τα επι­δό­ματα δοκι­μά­στη­καν και δεν λει­τούρ­γη­σαν στο βαθμό που θα ήθελε η κυβέρ­νηση. Απαι­τεί­ται λοιπόν ένα δια­φο­ρε­τικό μίγμα πολι­τι­κής, που θα δίνει προ­ο­πτι­κές ανά­πτυ­ξης στη μικρο­με­σαία επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα και ουσια­στική ανάσα στους κατα­να­λω­τές. Κυβερ­νη­τικά στελέχη έχουν εκφρά­σει τις αμφι­βο­λίες τους για το αν η μείωση του ΦΠΑ από το 13% στο 6% σε βασικά αγαθά, θα έφτανε στα ράφια. Ένας τρόπος για να δια­σφα­λι­στεί αυτό, είναι η εντα­τι­κο­ποί­ηση των ελέγχων και η πάταξη περι­στα­τι­κών αισχρο­κέρ­δειας, κάτι που απο­τε­λεί κυβερ­νη­τική ευθύνη.

Οδεύ­ο­ντας προς τις εθνικές εκλογές, πόσο σημα­ντικό είναι να έχει η χώρα μας, πολι­τική στα­θε­ρό­τητα και για ποιους λόγους; Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Για να έχει καλές επι­δό­σεις μία οικο­νο­μία, ένα από τα προ­α­παι­τού­μενα είναι και η πολι­τική στα­θε­ρό­τητα. Μόνο μέσα σε ένα τέτοιο περι­βάλ­λον μπορούν να εφαρ­μο­στούν ανα­πτυ­ξια­κές πολι­τι­κές. Και αυτό ισχύει σε παγκό­σμιο επίπεδο. Θέλω να θυμίσω ότι σε κάθε προ­ε­κλο­γική περίοδο στη χώρα μας παρα­τη­ρεί­ται ένα «πάγωμα» της αγοράς και μία επι­φυ­λα­κτι­κό­τητα σε πιθανές επεν­δύ­σεις, ακριβώς γιατί κανείς δεν μπορεί να προ­βλέ­ψει με ακρί­βεια το όποιο εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα. Αυτό έχει συμβεί και τώρα. Και αν υπο­θέ­σουμε ότι θα χρεια­στεί χρόνος για τον σχη­μα­τι­σμό της οποια­δή­ποτε κυβέρ­νη­σης, να θεω­ρή­σετε σίγουρο ότι η εικόνα της αγοράς θα παρα­μεί­νει «παγω­μένη».

Να γιατί απαι­τεί­ται να τελειώ­σουν όλα στο πολι­τικό πεδίο το ταχύ­τερο δυνατό και να επι­τευ­χθεί η στα­θε­ρό­τητα για την οποία μιλάμε. Προ­σω­πικά, κρίνω επίσης ανα­γκαίο να κρα­τη­θούν χαμηλοί τόνοι στην πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση, χωρίς τοξι­κό­τητα και προ­σπά­θεια δημιουρ­γίας περιτ­τών εντυ­πώ­σεων, προς όφελος κάποιων μικρο­κομ­μα­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Οι πολι­τι­κές δυνά­μεις πρέπει να έχουν το βλέμμα στραμ­μένο στη μεγάλη εικόνα, που δεν είναι άλλη από την πρόοδο της χώρας. Ο επι­χει­ρη­μα­τι­κός κόσμος δεν ενδια­φέ­ρε­ται για το ποιος θα κατα­λά­βει τις καρέ­κλες και το μόνο που θέλει είναι η όποια κυβέρ­νηση να εφαρ­μό­ζει πολι­τι­κές με ανα­πτυ­ξιακό και κοι­νω­νικό πρόσημο. Και να δίνει στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα –κυρίως τη μικρομεσαία- την βαρύ­τητα που της αρμόζει, καθώς αυτή είναι που παράγει πλούτο, δημιουρ­γεί θέσεις εργα­σίας, στη­ρί­ζει τα δημόσια έσοδα, απο­τε­λεί την ελπίδα για ένα καλύ­τερο αύριο.

Η του­ρι­στική περί­ο­δος ξεκί­νησε σε πολλές περιο­χές της χώρας και υπό­σχε­ται καλά απο­τε­λέ­σματα και κέρδη. Μπορεί ο του­ρι­σμός, να απο­τε­λέ­σει μοχλό ανά­πτυ­ξης για την Ελλάδα και πώς θα πρέπει να αξιο­ποι­η­θεί;

Για μία χώρα όπως η Ελλάδα, με τα τόσο ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά στην οικο­νο­μία της, ο του­ρι­σμός απο­τε­λεί ουσια­στικά τη βαριά της βιο­μη­χα­νία. Και οφεί­λουμε όλοι και να τον προ­στα­τεύ­ουμε ως κόρη οφθαλ­μού, αλλά και να εργα­ζό­μα­στε για την περαι­τέρω ανά­πτυξή του. Γιατί έτσι θα ανα­πτυ­χθεί και η χώρα. Αρκεί βέβαια να γίνο­νται όλα σύμφωνα με έναν καλό σχε­δια­σμό και με τις κατάλ­λη­λες προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θα οδη­γή­σουν στο επι­θυ­μητό απο­τέ­λε­σμα. Γιατί πλέον, όταν μιλάμε για του­ρι­στική ανά­πτυξη, δεν μπο­ρούμε να εννο­ούμε το περι­βό­ητο «rooms to let» κάποιων προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών. Πρέπει να υπάρ­χουν κανόνες, να δίνο­νται κίνητρα για τη δημιουρ­γία νέων επι­χει­ρή­σεων, να επι­διώ­κουμε στρα­τη­γι­κές συνερ­γα­σίες, να επεν­δύ­σουμε στο κατάλ­ληλα εκπαι­δευ­μένο προ­σω­πικό που θα αμεί­βε­ται αξιο­πρε­πώς, να αξιο­ποι­ή­σουμε τις νέες τεχνο­λο­γίες, να εργα­στούμε για την επι­μή­κυνση της του­ρι­στι­κής περιό­δου σε όλη την Ελλάδα, να ανα­δεί­ξουμε τις ομορ­φιές της πατρί­δας μας πέρα από τις παρα­λίες των νησιών μας, να εκμε­ταλ­λευ­θούμε εναλ­λα­κτι­κές μορφές του­ρι­σμού όπως τον συνε­δριακό, τον θρη­σκευ­τικό, κ.α.

Το Επαγ­γελ­μα­τικό Επι­με­λη­τή­ριο Αθηνών έχει εργα­στεί σκληρά για την εκπό­νηση και δημιουρ­γία του πολύ φιλό­δο­ξου πρό­τζεκτ «Agora Athens», προ­κει­μέ­νου μέσω της αύξησης των επι­σκε­πτών στο ιστο­ρικό εμπο­ρικό κέντρο και συγκε­κρι­μένα στην ευρύ­τερη περιοχή Πλάκα- Μονα­στη­ράκι, να στη­ρι­χθούν περισ­σό­τερο οι μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις που βρί­σκο­νται εκεί.

Επίσης εργα­ζό­μα­στε για την ανα­βί­ωση του «Ήχος και Φως», εκδή­λωση που επίσης θα συμ­βά­λει στην του­ρι­στική τόνωση του κέντρου της Αθήνας. Στόχος μας είναι η πρω­τεύ­ουσα να γίνει ένας ελκυ­στι­κός προ­ο­ρι­σμός όλες τις εποχές του χρόνου και όχι απλώς μία ενδιά­μεση στάση του­ρι­στών. Συνερ­γα­ζό­μα­στε άψογα με όλους τους αρμό­διους φορείς ενώ κατα­θέ­τουμε ρεα­λι­στι­κές προ­τά­σεις προς τα συναρ­μό­δια υπουρ­γεία για την περαι­τέρω ενί­σχυση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος. Μία από αυτές είναι να δοθούν τα κατάλ­ληλα κίνητρα σε μεγάλες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες ώστε να προ­τι­μούν τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα των περιο­χών που βρί­σκο­νται, αντί να επι­λέ­γουν την εισα­γωγή ανά­λο­γων προ­ϊ­ό­ντων, αμφι­βό­λου όμως ποιό­τη­τας. Έτσι και ο πρω­το­γε­νής τομέας στη­ρί­ζε­ται και δια­φη­μί­ζε­ται παντού αλλά και τα ξενο­δο­χεία μας έχουν σημα­ντικά οφέλη.

Γενι­κό­τερα, ο του­ρι­σμός είναι άμεσα συν­δε­δε­μέ­νος με τη λει­τουρ­γία πλη­θώ­ρας μικρο­με­σαίων επι­χει­ρή­σεων. Όταν υπάρχει έντονη του­ρι­στική κίνηση σε ένα μέρος, σημαί­νει ότι αυξά­νο­νται οι πιθα­νό­τη­τες εκτός από τα κατα­λύ­ματα να γεμί­ζουν και τα κατα­στή­ματα εστί­α­σης, να τονωθεί το λια­νε­μπό­ριο, να ανοί­ξουν νέες επι­χει­ρή­σεις.

Οφεί­λουμε να κατα­λά­βουμε όλοι ότι δεν γίνεται να αφή­σουμε τα πράγ­ματα στην τύχη τους, προσ­δο­κώ­ντας στην αύξηση των αφίξεων ξένων επι­σκε­πτών. Υπάρχει έντονος αντα­γω­νι­σμός από γει­το­νι­κές χώρες και χρειά­ζε­ται όραμα αλλά και σχέδιο.