Μεγάλης Ιστορικής σημασίας ομιλία για την Επέτειο του Κυπριακού Αγώνα 1955-1959 στα εκπαιδευτήρια Ρόδου-Κολλέγιο «Πυθαγόρας»

Με την ευκαι­ρία της επε­τείου του αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955-1959, για αυτο­διά­θεση και απαλ­λαγή από την Βρε­τα­νική αποι­κιο­κρα­τία, ο Σύλ­λο­γος Κυπρίων Ρόδου με τον Πρόεδρο του κ. Γεώργιο Συμε­ω­νίδη και την Διεύ­θυνση του Κολ­λε­γίου, διορ­γά­νω­σαν εξαι­ρε­τικά σημα­ντική ομιλία με κύριο ομιλητή τον δια­κε­κρι­μένο συγ­γρα­φέα ερευ­νητή κ. Λεωνίδα Λεω­νί­δου, ο οποίος ζει και δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο Λονδίνο.

Την ομιλία παρα­κο­λού­θη­σαν μαθητές Λυκείου, με την Δ/ντρια κ. Βασι­λάκη , μαθητές Γυμνα­σίου με την Δ/ντρια κ. Σαρρή και του Δημο­τι­κού με τον κ. Σπύρου, καθώς και εκπαι­δευ­τι­κοί.

Ο κύριος Λεω­νί­δου, εξαι­ρε­τι­κός ομι­λη­τής με παι­δα­γω­γικό τρόπο ένθερ­μος πατριώ­της και έχοντας βιώσει κατά τη διάρ­κεια της παι­δι­κής του ηλικίας τα γεγο­νότα, παρου­σί­ασε σε μορφή Power Point όλες τις πτυχές του αγώνα από το ξεκί­νημα του Γρίβα Διγενή και του Μακά­ριου, τη δράση των πρω­τα­γω­νι­στών, και τέλος τους ήρωες Κυπρί­ους , πολύ νέους σε ηλικία, οι οποίοι απαγ­χο­νί­στη­καν από τους Βρε­τα­νι­κούς αποι­κιο­κρά­τες.

Ο κ. Λεω­νί­δου έφερε στο φως στοι­χεία πρω­τό­γνωρα. Συγκε­κρι­μένα ανα­φέρ­θηκε στη συμβολή του πρώτου Κυβερ­νήτη της Ελλάδας, του Μεγα­λύ­τε­ρου Πολι­τι­κού της Νεό­τε­ρης Ιστο­ρίας του Ιωάννη

Καπο­δί­στρια, ο οποίος όταν ρωτή­θηκε από Βρετανό κατά την ίδρυση του κράτους μας: «ποια είναι τα σύνορα της Ελλάδας»; ο Καπο­δί­στριας : «Τα σύνορα περι­λαμ­βά­νουν κάθε μέρος όπου χύθηκε ελλη­νικό αίμα στα 400 χρόνια σκλα­βιάς από την Κρήτη, την Κύπρο έως την Χίο, τη Μακε­δο­νία, την Ήπειρο». Επίσης υπέβαλε επι­στολή με την οποία ζητούσε να ενωθεί η Κύπρος, η Ρόδος και τα Δωδε­κά­νησα με την Ελλάδα.

Στη συνέ­χεια ο Κος Λεω­νί­δου, μίλησε για τις προσ­δο­κίες που δημιουρ­γή­θη­καν μετά την απε­λευ­θέ­ρωση των Επτα­νή­σων, τη Θεσ­σα­λία, την Ήπειρο, τη Θράκη, τη Μακε­δο­νία, τα Δωδε­κά­νησα, όμως το 1925 η Κύπρος έγινε πλήρης αποικία των Βρε­τα­νών. Επίσης ανέφερε τα Δημο­ψη­φί­σματα του 1931.

Ιδιαί­τερη αναφορά έκανε στην προ­σω­πι­κό­τητα του Γεωρ­γίου Γρίβα Διγενή, του πρω­τα­γω­νι­στή του αγώνα του Ελλη­νο­κύ­πριου αξιω­μα­τι­κού της Σχολής Ευελ­πί­δων (1916-1919).

Στην Αθήνα συνερ­γά­στηκε με τους αδελ­φούς Λοϊζίδη και στη συνέ­χεια πέρασε από τη Ρόδο και με πλοίο μετέβη στην Κύπρο.

Την 1η Απρι­λίου 1955 ξεκί­νησε τον αγώνα στον οποίον συμ­με­τεί­χαν αρχικά 23 άτομα και αργό­τερα έγιναν χιλιά­δες.

Συγκι­νη­τική στιγμή ήταν όταν περιέ­γραψε τον τρόπο θανα­τι­κής ποινής με απαγ­χο­νι­σμό των νέων Κυπρίων αγω­νι­στών. Οι αδί­στα­κτοι Βρε­τα­νοί συνέ­λα­βαν δεκάδες ήρωες που βρί­σκο­νταν στα «φυλα­κι­σμένα μνήματα». Ανάμεσα σ’αυτούς ο Καρα­ο­λής, ο Δημη­τρίου, ο Πανα­γί­δης, ο Κου­τσό­φτας (ενώ ο Παρα­σκευάς ο συνερ­γά­της του, όντας σε ηλικία 17 ετών γλίτωσε από την αγχόνη, αυτός έκλαιγε ενώ οι άλλοι οι φίλοι του, με χαμό­γελα οδη­γή­θη­καν στον Θάνατο).

Ο Ευα­γό­ρας Παλη­κα­ρί­δης μαθητής απαγ­χο­νί­στηκε στις 14-03-1957, για τον οποίον ο αεί­μνη­στος Καθη­γη­τής και συγ­γρα­φέας, ποιητής και αγω­νι­στής, Φώτης Βαρέλης έγγραψε ένα εξαι­ρε­τικό ποίημα 🙁 Εψές πουρνό μεσά­νυ­χτα στης φυλακής τη μάντρα μες στης κρε­μά­λας τη θηλιά σπαρ­τά­ραγε ο Βαγόρας….σήκω Βαγόρα να μας πεις Ελλη­νική ιστορία… Παλη­κα­ρίδη, άριστα Βαγόρα πάντα πρώτος στους πρώτους, άγγελε πατρί­δας δοξα­σμέ­νης…)

Ο ήρωας Αργυρός Κυρια­κού, ο Γρη­γό­ριος Αυξε­ντίου, Αξιω­μα­τι­κός τον οποίο έκαψαν ζωντανό οι Βρε­τα­νοί, ο Παπα­κυ­ρια­κού, ο Μάτσης, ο τελευ­ταίος ήρωας.

Ανα­φέρ­θηκε επίσης και η συμβολή των γυναι­κών στον αγώνα, τις οποίες παρο­μοί­ωσε ως Μεσο­λογ­γί­τισ­σες και Σου­λιώ­τισ­σες. Επι­πρό­σθετα παρου­σί­ασε στοι­χεία για τη συμβολή των Ροδίων στον αγώνα της ΕΟΚΑ όταν ο Γρίβας Διγενής βρέθηκε στη Ρόδο, τον έκρυψε η Ποπίκα Σισμάνη στο σπίτι της, στην Καλιθέα, από εκεί διέφυγε με πλοίο για Κύπρο. Οι Ρόδιοι οι οποίοι βοή­θη­σαν με τον δικό τους τρόπο μαζικά την ΕΟΚΑ ήταν οι : Ευαγ­γε­λά­τος (Λιμε­νι­κού), Δεσπο­τό­που­λος (Τελω­νείων), Β. Παπα­θε­ο­δώ­ρου (Αρχι­κε­λε­στής), Ν. Στα­μπό­λης, Θεό­φι­λος Ξαν­θό­που­λος (Καπε­τά­νιος), Βαγγ. Κατα­λια­νός (Καπε­τά­νιος).

Δυστυ­χώς στο τέλος δεν δόθηκε δικαί­ωμα αυτο­διά­θε­σης στο λαό της Κύπρου, οι συμ­φω­νίες Ζυρίχης – Λον­δί­νου επέ­βα­λαν ένα καθε­στώς «Εξαρ­τη­μέ­νης Ανε­ξαρ­τη­σίας».

Ο Βρε­τα­νός Λόρδος Strabolgi είπε για τους αγω­νι­στές : «Είχαμε στήσει στην Κύπρο ένα δέντρο απαγ­χο­νι­σμών από το οποίο

κρέ­με­ται το πτώμα της μαρ­τυ­ρι­κής νεο­λαίας, αλλά το πτώμα έχει τη δική μας εικόνα».

Εξίσου συγκι­νη­τικό στοι­χείο και μαρ­τυ­ρία απο­τε­λεί το εξής γεγονός, που έλαβε χώρα κατά τη παιδική του ηλικία του κου Λεω­νί­δου. Εκείνο το διά­στημα ο πατέρας του ήταν αιχ­μά­λω­τος και χρειά­στηκε να μετα­φερ­θεί με χει­ρο­πέ­δες στο Νοσο­κο­μείο να υπο­γρά­ψει προ­κει­μέ­νου να υπο­βλη­θεί σε εγχεί­ρηση η μητέρα του, αυτός λοιπόν (ο κος Λεω­νί­δας) σε ηλικία 10 ετών έστειλε επι­στολή στον Άγγλο Κυβερ­νήτη ζητώ­ντας του να αφήσει ελεύ­θερο τον πατέρα του. Αργό­τερα τον συνά­ντησε στο Λόμπυ της Βουλής των Λόρδων και του είπε ότι δεν το πραγ­μα­το­ποί­ησε.

Ήταν μια εξαι­ρε­τική ομιλία συγκι­νη­τική τόσον για τον κο Λεω­νί­δου όσον και για τους Εκπαι­δευ­τι­κούς, τους μαθητές και τα μέλη του

Συλ­λό­γου Κυπρίων που παρα­βρέ­θη­καν στην εκδή­λωση: οι κύριοι

Μιχάλης Οικο­νο­μί­δης, Κώστας Κυρια­κί­δης, και Κον­να­ρής Κώστας

Ο Πρό­ε­δρος, η Διεύ­θυνση του Κολ­λε­γίου και οι Εκπαι­δευ­τι­κοί ευχα­ρι­στούν θερμά τον εξαι­ρε­τικό ομιλητή κ. Λεω­νί­δου, τον Πρόεδρο και τα μέλη του Συλ­λό­γου Κυπρίων για την εμπε­ρι­στα­τω­μένη παρου­σί­αση, την ανά­δειξη του κυπρια­κού αγώνα και ιστο­ρι­κών γεγο­νό­των της σύγ­χρο­νης ελλη­νι­κής και κυπρια­κής ιστο­ρίας.