Ξενοδόχοι σας παίρνουν τα ξενοδοχεία

– Χωρίς καμιά δια­δι­κα­σία, ούτε καν γνω­στο­ποί­η­ση, η “με­τα­βί­βα­ση” των με­το­χών

– Ποιο ανα­γκαία από ποτέ η “αντι­με­τώ­πι­ση” της κοι­νο­τι­κής οδη­γί­ας 651 που έθεσε ο Αν­δρέ­ας Αν­δρε­ά­δης

Σή­με­ρα απο­κα­λύ­πτου­με ένα πολύ ση­μα­ντι­κό θέμα, το οποίο μπο­ρεί να οδη­γή­σει σε έξοδο από την του­ρι­στι­κή αγορά εκα­το­ντά­δες ξε­νο­δο­χεία, και κυ­ρί­ως τα “φι­λέ­τα”, αφού κά­ποιες τρά­πε­ζες, με “πρω­τα­γω­νί­στρια” συ­στη­μι­κή ιδιω­τι­κή τρά­πε­ζα, η οποία ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­θη­κε με χρή­μα­τα των Ελ­λή­νων φο­ρο­λο­γου­μέ­νων, με­θο­δεύ­ει την αρ­πα­γή κυ­ριο­λε­κτι­κά και όχι με­τα­φο­ρι­κά, των πε­ριου­σιών των Ελ­λή­νων ξε­νο­δό­χων.

Στο ρε­πορ­τάζ που ακο­λου­θεί θα δια­βά­σε­τε τα δε­δο­μέ­να, κά­ποιους δι­κούς μας “συ­νειρ­μούς” (σ.σ. έστω κι αν όσοι με γνω­ρί­ζουν ξέ­ρουν ότι σι­χαί­νο­μαι τη συ­νο­μω­σιο­λο­γία), αλλά και μια νο­μι­κή γνω­μο­δό­τη­ση, που κα­τα­δει­κνύ­ει σε όλο της το με­γα­λείο, την άθλια με­θό­δευ­ση που επι­χει­ρούν κά­ποιες τρά­πε­ζες. 

Ση­μειω­τέ­ον ότι η τα­κτι­κή αυτή έχει οδη­γή­σει σε δια­φω­νί­ες κο­ρυ­φής και στο εσω­τε­ρι­κό των τρα­πε­ζών!!!

Και βέ­βαια να ση­μειώ­σω ότι το θέμα βρί­σκε­ται σε γνώση ανώ­τα­των πα­ρα­γό­ντων του Του­ρι­σμού, οι οποί­οι προ­φα­νώς ετοι­μά­ζουν  την γραμ­μή αμύ­νης.

Πάμε λοι­πόν με τη σειρά.

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, με δε­δο­μέ­νες τις συν­θή­κες πι­στω­τι­κής ασφυ­ξί­ας και έλ­λει­ψης ρευ­στό­τη­τας στην αγορά, αλλά και με τη ρα­γδαία άνοδο του κό­στους του χρή­μα­τος, που είναι υπερ­δι­πλά­σιο του κοι­νο­τι­κού μέσου όρου, τα ξε­νο­δο­χεία, αλλά και όλες οι ελ­λη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις, έχουν έντο­νη ανά­γκη ρύθ­μι­σης των δα­νεί­ων τους και νέας ρευ­στό­τη­τας.

Οι τρά­πε­ζες λοι­πόν, και το­νί­ζω (σ.σ. συγ­χω­ρεί­στε μου το πρώτο πρό­σω­πο) με “πρω­τα­γω­νί­στρια” ιδιω­τι­κή συ­στη­μι­κή τρά­πε­ζα, και εν ανα­μο­νή και της εξέ­λι­ξης της υπό­θε­σης των “κόκ­κι­νων δα­νεί­ων” για τα οποία πιέ­ζει και η τρόϊ­κα (σ.σ. γι αυτό θα δια­βά­στε πα­ρα­κά­τω), “εμ­φα­νί­ζο­νται” σε συ­γκε­κρι­μέ­νους ξε­νο­δό­χους, των οποί­ων τα ξε­νο­δο­χεία είναι “φι­λέ­τα” και συ­ζη­τούν επι­μή­κυν­ση απο­πλη­ρω­μής των υφι­στα­μέ­νων δα­νεί­ων, μεί­ω­ση επι­το­κί­ων, “ενέ­σεις” ρευ­στό­τη­τας, και όταν ο ξε­νο­δό­χος εν­θου­σια­στεί και αι­σθαν­θεί ότι επι­τέ­λους βρί­σκει λύση στο πρό­βλη­μά του, του “σερ­βί­ρουν” και την ΛΕ­ΠΤΟ­ΜΕ­ΡΕΙΑ:

για να γί­νουν όλα αυτά και αφού ήδη στο ξε­νο­δο­χείο είναι γραμ­μέ­νες προ­ση­μειώ­σεις, υπο­θή­κες, εξα­σφα­λί­σεις πάσης φύ­σε­ως, κ.λπ., κ.λπ., ζη­τούν εμπράγ­μα­τη χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή ασφά­λεια στις ΜΕ­ΤΟ­ΧΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΟ­ΚΤΗ­ΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΞΕ­ΝΟ­ΔΟ­ΧΕΙΟΥ ΕΤΑΙ­ΡΙΑΣ!!!

Με απλά λόγια να υπο­θη­κεύ­σει ο ξε­νο­δό­χος τις με­το­χές του.

Και θα μου πείτε αφού έχει υπο­θη­κεύ­σει, κ.λπ., κ.λπ., το ακί­νη­το και πολλά άλλα, γιατί ενο­χλούν οι με­το­χές;

Γιατί πολύ απλά με το νέο νο­μι­κό πλαί­σιο των «Συμ­φω­νιών πα­ρο­χής χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας» μετά την αντι­κα­τά­στα­ση των άρ­θρων 1-4 του ν. 3301/2004 από το άρθρο 43 του ν. 4021/2011 σε εκτέ­λε­ση της Οδη­γί­ας 2009/44/ΕΚ, οι τρά­πε­ζες ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑ­ΔΙ­ΚΑ­ΣΙΑ, όπως απαι­τεί­ται σε όλες τις υπό­λοι­πες εμπράγ­μα­τες ασφά­λειες, χωρίς ΔΙ­ΚΑ­ΣΤΙ­ΚΈς ΕΝΈΡ­ΓΕΙΕΣ, μπο­ρούν σε διά­στη­μα ολί­γων ημε­ρών, “επει­δή ο ξε­νο­δό­χος δεν τή­ρη­σε τις υπο­χρε­ώ­σεις του”, να με­τα­βι­βά­σουν τις με­το­χές και ένα ωραίο πρωί, να ζη­τη­θεί από τον ξε­νο­δό­χο να “πε­ρά­σει έξω” από την ιδιο­κτη­σία του (sic).

Kαι όταν ο ξε­νο­δό­χος, που δεν είναι πο­νη­ρε­μέ­νος, ρω­τά­ει τι είναι αυτό, του λένε “τί­πο­τα”, ένα δι­καί­ω­μα που δεν θα εξα­σκή­σου­με ποτέ”, και άλλα τέ­τοια ωραία και εύηχα.

Η μο­να­δι­κή άμυνα του ξε­νο­δό­χου, αφού απο­χω­ρή­σει από το ξε­νο­δο­χείο του, είναι να κάνει αγωγή, η οποία θα τε­λε­σι­δι­κή­σει το 2045!!!

Είναι εν­δει­κτι­κό ότι στην συ­γκε­κρι­μέ­νη τρά­πε­ζα που ανα­φέ­ρο­μαι, έχει ξε­σπά­σει κό­ντρα με­τα­ξύ του “κο­ρα­κιού” που έχει το­πο­θε­τη­θεί στη νε­ο­σύ­στα­τη διεύ­θυν­ση που έχει ανα­λά­βει να ξε­κα­θα­ρί­σει τα δά­νεια αυτά, ο οποί­ος θέλει να αρ­πά­ξει και να που­λή­σει ξε­νο­δο­χεία, και του διευ­θυ­ντή που έχει την ευ­θύ­νη των δα­νεί­ων, ο οποί­ος υπο­στη­ρί­ζει ότι ούτε ηθική, ούτε οι­κο­νο­μι­κά σωστή, είναι μια τέ­τοια συ­μπε­ρι­φο­ρά της τρά­πε­ζας στους πε­λά­τες της, που την στή­ρι­ξαν και την στη­ρί­ζουν.

Και βέ­βαια είναι πα­σί­γνω­στο στους πα­ροι­κού­ντες την Ιε­ρου­σα­λήμ, ότι κυ­κλο­φο­ρύν λί­στες με τέ­τοια ξε­νο­δο­χεία, οι οποί­ες έχουν απο­στα­λεί από τις τρά­πε­ζες σε distress funds του εξω­τε­ρι­κού και όχι μόνο.

Και επει­δή κά­ποιος μπο­ρεί να πεί ότι είδα κακό όνει­ρο χθες, ΔΗ­ΜΟ­ΣΙΕΥΟΥ­ΜΕ ΓΝΩ­ΜΟ­ΔΟ­ΤΗ­ΣΗ κο­ρυ­φαί­ου δι­κη­γο­ρι­κού γρα­φεί­ου για το θέμα, την οποία όταν τη δια­βά­σουν και οι πλέον δύ­σπι­στοι, θα τρί­βουν τα μάτια τους.

Η γνω­μο­δό­τη­ση έχει ως εξής:

“Το νέο νο­μι­κό πλαί­σιο των «Συμ­φω­νιών πα­ρο­χής χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας» μετά την αντι­κα­τά­στα­ση των άρ­θρων 1-4 του ν. 3301/2004 από το άρθρο 43 του ν. 4021/2011 σε εκτέ­λε­ση της Οδη­γί­ας 2009/44/ΕΚ.

 

Ι. ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡ­ΜΟ­ΓΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

1.Οι συμ­φω­νί­ες πα­ρο­χής χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας εμπί­πτουν στο ν. 3301/2004, εφό­σον σω­ρευ­τι­κά,

α) ο ασφα­λειο­λή­πτης είναι με­τα­ξύ άλλων δη­μό­σια αρχή, πι­στω­τι­κό ή χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κό ίδρυ­μα και

β) ο ασφα­λειο­δό­της είναι νο­μι­κό πρό­σω­πο και μά­λι­στα οποιασ­δή­πο­τε μορ­φής, ήτοι, πέρα από Ανώ­νυ­μη Εται­ρία, ΕΠΕ, ΙΚΕ, Ο.Ε., Ε.Ε.. Δεν απο­κλεί­ε­ται μά­λι­στα κατά το γράμ­μα του νόμου το χρη­μα­το­δο­τού­με­νο πρό­σω­πο, υπέρ του οποί­ου πα­ρέ­χε­ται η χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή ασφά­λεια εκ μέ­ρους τρί­του ασφα­λειο­δό­τη, να είναι και φυ­σι­κό.

2. Το αντι­κεί­με­νο της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας θα πρέ­πει να συ­νί­στα­ται -πε­ριο­ρι­στι­κά- σε με­τρη­τά, χρη­μα­το­πι­στω­τι­κά μέσα ή πι­στω­τι­κές απαι­τή­σεις.

Ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα,

α) Στην έν­νοια των με­τρη­τών πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται, εκτός από χρή­μα­τα (οποιου­δή­πο­τε νο­μί­σμα­τος) που έχουν πι­στω­θεί σε λο­γα­ρια­σμό, κα­τα­θέ­σεις χρη­μα­τα­γο­ράς, τρα­πε­ζο­γραμ­μά­τια και επι­τα­γές (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των με­τα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων, εφό­σον κατά την κρα­τού­σα νο­μο­λο­γία επι­τρέ­πε­ται η ενε­χυ­ρί­α­σή τους).

β) Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κά μέσα, ήτοι, σύμ­φω­να με το άρθρ. 2 παρ. 1 στοιχ. ε), και «με­το­χές» – δη­λα­δή με­το­χές κάθε εί­δους, εκτός αν είναι δε­σμευ­μέ­νες ή ανα­παλ­λο­τρί­ω­τες.

Συ­νε­πώς, είναι αδιά­φο­ρο αν οι με­το­χές είναι ονο­μα­στι­κές ή ανώ­νυ­μες, «εγ­χαρ­τω­μέ­νες» ή «απο­ϋ­λο­ποι­η­μέ­νες», ει­σηγ­μέ­νες ή όχι σε ορ­γα­νω­μέ­νη αγορά. Επί­σης με­τα­ξύ άλλων και τί­τλοι που ισο­δυ­να­μούν με με­το­χές και ομο­λο­γί­ες.

γ) Πι­στω­τι­κές απαι­τή­σεις νο­ού­νται οι χρη­μα­τι­κές απαι­τή­σεις που πη­γά­ζουν από συμ­φω­νία, σύμ­φω­να με την οποία ένα πι­στω­τι­κό ίδρυ­μα χο­ρη­γεί πί­στω­ση με τη μορφή δα­νεί­ου, ή οποιεσ­δή­πο­τε άλλες χρη­μα­τι­κές απαι­τή­σεις του ασφα­λειο­δό­τη κατά τρί­των ή κατά του ίδιου του ασφα­λειο­λή­πτη.

 

ΙΙ. ΜΟΡ­ΦΕΣ ΧΡΗ­ΜΑ­ΤΟ­ΟΙ­ΚΟ­ΝΟ­ΜΙ­ΚΗΣ ΑΣΦΑ­ΛΕΙΑΣ 

1. Πα­ρο­χή χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας για με­τα­βί­βα­ση τί­τλου Σύμ­φω­να με την εν λόγω χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή ασφά­λεια, με­τα­βι­βά­ζε­ται η κυ­ριό­τη­τα του τί­τλου, ο οποί­ος μπο­ρεί να είναι σε λο­γι­στι­κή (απο­δει­κνυό­με­νη με εγ­γρα­φές σε μη­τρώο ή λο­γα­ρια­σμό) ή μη μορφή, με σκοπό την εξα­σφά­λι­ση ή την κά­λυ­ψη της εκτέ­λε­σης των υπο­κεί­με­νων χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων. Ου­σια­στι­κά πρό­κει­ται για κα­τα­πι­στευ­μα­τι­κή με­τα­βί­βα­ση της κυ­ριό­τη­τας τί­τλων προς εξα­σφά­λι­ση απαι­τή­σε­ων.

2. Πα­ρο­χή εμπράγ­μα­της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας Με τη συμ­φω­νία εμπράγ­μα­της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας ο ασφα­λειο­δό­της (δα­νει­στής) πα­ρέ­χει στον ασφα­λειο­λή­πτη (τρά­πε­ζα) είτε ενέ­χυ­ρο είτε άλλο αντί­στοι­χο πε­ριο­ρι­σμέ­νο κατά το οι­κείο εφαρ­μο­στέο δί­καιο εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μα επί της πα­ρε­χό­με­νης χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας, με σκοπό την εξα­σφά­λι­ση ή την κά­λυ­ψη της ομα­λής εκτέ­λε­σης των υπο­κεί­με­νων χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων. Εν προ­κει­μέ­νω, η κυ­ριό­τη­τα ή το δι­καί­ω­μα επί της πα­ρε­χό­με­νης ασφά­λειας πα­ρα­μέ­νει στον ασφα­λειο­δό­τη κατά τη σύ­στα­ση του εμπράγ­μα­του δι­καιώ­μα­τος.

 

ΙΙΙ. ΣΥ­ΣΤΑ­ΤΙ­ΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜ­ΒΑ­ΣΗΣ ΧΡΗ­ΜΑ­ΤΟ­ΟΙ­ΚΟ­ΝΟ­ΜΙ­ΚΗΣ ΑΣΦΑ­ΛΕΙΑΣ

Η ση­μα­ντι­κή αλ­λα­γή που επέ­φε­ρε ο ν. 4021/2011 στο ν. 3301/2004 αφορά την κα­θιέ­ρω­ση του ατύ­που της συμ­φω­νί­ας για πα­ρο­χή ασφά­λειας, όπως και αυτής κα­θαυ­τήν της πα­ρο­χής, αφε­νός κατά πα­ρέκ­κλι­ση των κοι­νών δια­τά­ξε­ων του Αστι­κού Κώ­δι­κα που απαι­τούν με­τα­ξύ άλλων για τη σύ­στα­ση ενε­χύ­ρου συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κό έγ­γρα­φο ή ιδιω­τι­κό έγ­γρα­φο βε­βαί­ας χρο­νο­λο­γί­ας και αφε­τέ­ρου κατά πα­ρέκ­κλι­ση της διά­τα­ξης του άρ­θρου 1213 ΑΚ.

 

IV. ΑΠΟ­ΔΕΙ­ΞΗ ΤΗΣ ΣΥΜ­ΒΑ­ΣΗΣ ΧΡΗ­ΜΑ­ΤΟ­ΟΙ­ΚΟ­ΝΟ­ΜΙ­ΚΗΣ ΑΣΦΑ­ΛΕΙΑΣ 

Ο άτυ­πος χα­ρα­κτή­ρας της ασφά­λειας ανα­φο­ρι­κά με τη σύ­στα­σή της δεν κα­θιε­ρώ­νει και δυ­να­τό­τη­τα από­δει­ξής της με οποιο­δή­πο­τε μέσο.

Συ­γκε­κρι­μέ­να η πι­στο­ποί­η­σή της είναι δυ­να­τή εγ­γρά­φως ή με άλλο νο­μι­κά ισο­δύ­να­μο τρόπο π.χ. με ηλε­κτρο­νι­κά μέσα (e-mail).

 

V. ΣΥ­ΝΟ­ΠΤΙ­ΚΟΣ ΤΡΟ­ΠΟΣ ΛΕΙ­ΤΟΥΡ­ΓΙΑΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑ­ΛΕΙΑΣ 

Άλλη μία ση­μα­ντι­κή αλ­λα­γή που επέ­φε­ρε ο ν. 4021/2011 στο ν. 3301/2004 απο­τε­λεί η δυ­να­τό­τη­τα ρευ­στο­ποί­η­σης του αντι­κει­μέ­νου της ασφά­λειας (π.χ. με­το­χών, ομο­λο­γιών κ.λπ.), ακόμη και αν έχει αρ­χί­σει ή συ­νε­χί­ζε­ται δια­δι­κα­σία εκ­κα­θά­ρι­σης ή μέ­τρων εξυ­γί­αν­σης σε σχέση με τον ασφα­λειο­δό­τη ή τον ασφα­λειο­λή­πτη. Ως συ­νέ­πεια των ανω­τέ­ρω θε­ω­ρεί­ται ότι η ρευ­στο­ποί­η­ση της ασφά­λειας μένει ανε­πη­ρέ­α­στη ακόμη και από τυχόν επι­βο­λή με δι­κα­στι­κή από­φα­ση ανα­στο­λής των ατο­μι­κών διώ­ξε­ων κατά του ασφα­λειο­δό­τη λόγω πτω­χεύ­σε­ως.

 

VI. ΑΝΑ­ΓΚΑ­ΣΤΙ­ΚΗ ΕΚΤΕ­ΛΕ­ΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙ­ΚΕΙ­ΜΕ­ΝΟΥ ΤΗΣ ΑΣΦΑ­ΛΕΙΑΣ 

Α. Πα­ρο­χή εμπράγ­μα­της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας

1. Κατά πα­ρέκ­κλι­ση κάθε άλλης διά­τα­ξης (ακόμη και ανα­γκα­στι­κού δι­καί­ου), με την επέ­λευ­ση γε­γο­νό­τος που συ­νε­πά­γε­ται ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση, ο ασφα­λειο­λή­πτης δι­καιού­ται να επι­διώ­ξει την ικα­νο­ποί­η­ση της απαί­τη­σής του σχε­τι­κά με οποια­δή­πο­τε ασφά­λεια, η οποία πα­ρέ­χε­ται δυ­νά­μει συμ­φω­νί­ας πα­ρο­χής εμπράγ­μα­της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας και σύμ­φω­να με τους όρους της, με τους ακό­λου­θους τρό­πους: 

α) επί χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών μέσων (π.χ. με­το­χών), με πώ­λη­ση και με­τα­βί­βα­ση των χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών μέσων ή κτήση της κυ­ριό­τη­τάς τους από τον ασφα­λειο­λή­πτη και συμ­ψη­φι­σμό του τι­μή­μα­τος ή της αξίας τους με τις σχε­τι­κές χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις, 

β) επί με­τρη­τών, με χρη­σι­μο­ποί­η­σή τους για την ολική ή με­ρι­κή από­σβε­ση των σχε­τι­κών χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων,

γ) επί απαι­τή­σε­ων, με πώ­λη­ση και εκ­χώ­ρη­ση ή κτήση των απαι­τή­σε­ων από τον ασφα­λειο­λή­πτη και συμ­ψη­φι­σμό του τι­μή­μα­τος ή της αξίας τους με τις σχε­τι­κές χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις.

2. Η κτήση της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας από τον ασφα­λειο­λή­πτη κατά την προη­γού­με­νη πα­ρά­γρα­φο είναι δυ­να­τή μόνο εφό­σον:

α) αυτό έχει συμ­φω­νη­θεί από τους συμ­βαλ­λό­με­νους στη συμ­φω­νία πα­ρο­χής εμπράγ­μα­της ασφά­λειας και

β) οι συμ­βαλ­λό­με­νοι έχουν συμ­φω­νή­σει στη συμ­φω­νία εμπράγ­μα­της πα­ρο­χής ασφά­λειας για τον τρόπο απο­τί­μη­σης των χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών μέσων ή των απαι­τή­σε­ων.

3. Κατά πα­ρέκ­κλι­ση των άρ­θρων 1237 (εκ­ποί­η­ση ενε­χύ­ρου με πλει­στη­ρια­σμό σε πε­ρί­πτω­ση εκτε­λε­στού τί­τλου ή δι­κα­στι­κής από­φα­σης που τον ανα­πλη­ρώ­νει), 1239 (απα­γό­ρευ­ση του κα­τα­πι­στευ­τέ­ου όρου) και 1254 (όροι και υπο­χρε­ώ­σεις του δα­νει­στή στην εί­σπρα­ξη μη χρη­μα­τι­κής ή χρη­μα­τι­κής ενε­χυ­ρια­σμέ­νης απαί­τη­σης όταν λήξει το ασφα­λι­ζό­με­νο χρέος) του Αστι­κού Κώ­δι­κα, των άρ­θρων 40, 41, 42 και 44 του νο­μο­θε­τι­κού δια­τάγ­μα­τος της 17.7 -13.8.1923 (σύμ­φω­να με το οποίο ορί­ζε­ται ει­δι­κή δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης σε κι­νη­τά και ανώ­νυ­μους τί­τλους), και κάθε άλλης διά­τα­ξης νόμου και με την επι­φύ­λα­ξη των όρων της συμ­φω­νί­ας πα­ρο­χής εμπράγ­μα­της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας, για τη ρευ­στο­ποί­η­ση της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας κατά τις προη­γού­με­νες πα­ρα­γρά­φους δεν απαι­τεί­ται: 

α) να κοι­νο­ποιεί­ται εκ των προ­τέ­ρων η πρό­θε­ση ρευ­στο­ποί­η­σης 

 β) οι όροι της ρευ­στο­ποί­η­σης να έχουν εγκρι­θεί από δι­κα­στή­ριο, δη­μό­σιο λει­τουρ­γό ή άλλο πρό­σω­πο 

γ) η ρευ­στο­ποί­η­ση να διε­ξα­χθεί με δη­μό­σιο πλει­στη­ρια­σμό ή οποιον­δή­πο­τε άλλο νο­μο­θε­τι­κά κα­θο­ρι­σμέ­νο τρόπο 

δ) να έχει πα­ρέλ­θει οποια­δή­πο­τε συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δος. Συ­μπέ­ρα­σμα, για τη ρευ­στο­ποί­η­ση της ασφά­λειας (π.χ. ενέ­χυ­ρο επί με­το­χών) δεν απαι­τεί­ται ούτε εκτε­λε­στός τί­τλος (π.χ. δια­τα­γή πλη­ρω­μής) ούτε οποια­δή­πο­τε ανά­μει­ξη δι­κα­στη­ρί­ου για την πα­ρο­χή σχε­τι­κής άδειας ούτε έκ­δο­ση επι­τα­γής προς πλη­ρω­μή (και κατ’ ακο­λου­θία η τή­ρη­ση της τρι­ή­με­ρης προ­θε­σμί­ας του αρ. 926 ΚΠολΔ) και επι­βο­λή κα­τά­σχε­σης. Ο ασφα­λειο­δό­της συ­νε­πώς, εφό­σον αθε­τή­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις του σύμ­φω­να με τα ορι­ζό­με­να στη σύμ­βα­ση πα­ρο­χής ασφά­λειας, δεν μπο­ρεί με κα­νέ­να τρόπο να εμπο­δί­σει ή να ανα­στεί­λει την εκ μέ­ρους ασφα­λειο­λή­πτη – τρά­πε­ζας ρευ­στο­ποί­η­ση της ασφά­λειας προς άμεση ικα­νο­ποί­η­ση των κατ’ αυτού αξιώ­σε­ων. Επί­σης, δεν είναι νοητή οποιου­δή­πο­τε τύπου ανα­κο­πή (632, 933 ΚΠολΔ), άρα και ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης (938 ΚΠολΔ) καθώς και αναγ­γε­λία δα­νει­στών. 

4. Όταν η ασφά­λεια έχει συ­στα­θεί επί τί­τλων σε λο­γι­στι­κή μορφή που τη­ρού­νται από τρίτο πρό­σω­πο, το τε­λευ­ταίο προ­βαί­νει στις απα­ραί­τη­τες εγ­γρα­φές για τη με­τα­βί­βα­ση των τί­τλων στον αγο­ρα­στή ή για την κτήση τους από τον ασφα­λειο­λή­πτη με μόνη την έγ­γρα­φη δή­λω­ση του ασφα­λειο­λή­πτη, χωρίς να απαι­τεί­ται οποια­δή­πο­τε άλλη δια­δι­κα­σία ή προ­ϋ­πό­θε­ση.

5. Η ρευ­στο­ποί­η­ση της χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας σύμ­φω­να με τους όρους της δεν εμπο­δί­ζε­ται από την τυχόν έναρ­ξη ή τη συ­νέ­χι­ση δια­δι­κα­σιών εκ­κα­θά­ρι­σης ή μέ­τρων εξυ­γί­αν­σης σε σχέση με τον ασφα­λειο­δό­τη ή τον ασφα­λειο­λή­πτη.

Β. Πα­ρο­χή χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας για με­τα­βί­βα­ση τί­τλου

1. Οι συμ­φω­νί­ες πα­ρο­χής χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας με με­τα­βί­βα­ση τί­τλου πα­ρά­γουν απο­τε­λέ­σμα­τα σύμ­φω­να με τους όρους τους.

2. Εφό­σον λάβει χώρα γε­γο­νός που συ­νε­πά­γε­ται ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση, ενώ εκ­κρε­μεί υπο­χρέ­ω­ση του ασφα­λειο­λή­πτη να με­τα­βι­βά­σει ισο­δύ­να­μη ασφά­λεια με βάση συμ­φω­νία πα­ρο­χής χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής ασφά­λειας με με­τα­βί­βα­ση τί­τλου, είναι δυ­να­τόν η υπο­χρέ­ω­ση να απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­με­νο εφαρ­μο­γής ρή­τρας εκ­κα­θα­ρι­στι­κού συμ­ψη­φι­σμού εκ μέ­ρους του ασφα­λειο­λή­πτη.

 

VII. ΜΕΣΑ ΠΡΟ­ΣΤΑ­ΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΣΦΑ­ΛΕΙΟ­ΔΟ­ΤΗ ΣΕ ΠΕ­ΡΙ­ΠΤΩ­ΣΗ ΡΕΥ­ΣΤΟ­ΠΟΙ­Η­ΣΗΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑ­ΛΕΙΑΣ

Μο­να­δι­κό μέσο προ­στα­σί­ας που πα­ρέ­χει ο νο­μο­θέ­της στον ασφα­λειο­λή­πτη είναι το αγώ­γι­μο (προ­ϋ­πο­θέ­τει δηλ. την άσκη­ση αγω­γής) εκ των υστέ­ρων δι­καί­ω­μα προς απο­ζη­μί­ω­ση, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση να προ­βάλ­λε­ται και να απο­δει­κνύ­ε­ται από τον ασφα­λειο­δό­τη, ο οποί­ος φέρει συ­νε­πώς και το βάρος από­δει­ξης, ότι ο ασφα­λειο­λή­πτης ενήρ­γη­σε κατά πα­ρά­βα­ση του άρθ. 7α του 3301/2004, κατά το οποίο η ρευ­στο­ποί­η­ση και η απο­τί­μη­ση της πα­ρε­χό­με­νης ασφά­λειας πραγ­μα­το­ποιού­νται «με εμπο­ρι­κά εύ­λο­γα τρόπο»”.

 

Αφού δια­βά­σα­τε λοι­πόν τη γνω­μο­δό­τη­ση, η οποία έχει συ­ντα­χθεί από κο­ρυ­φαίο δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο με ει­δί­κευ­ση στα θέ­μα­τα αυτά, βάλτε τώρα στο παζλ και τα εξής δε­δο­μέ­να:

1. Το πιο ση­μα­ντι­κό “πε­ριου­σια­κό” στοι­χείο της χώρας είναι τα ακί­νη­τα και δη τα του­ρι­στι­κά

2. Τα ξένα κερ­δο­σκο­πι­κά funds θέ­λουν να βά­λουν στο χέρι τα ακί­νη­τα αυτά, και σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα να τα εκ­ποι­ή­σουν, αδια­φο­ρώ­ντας για τις συ­νέ­πειες στον ελ­λη­νι­κό του­ρι­σμό, την αγορά ερ­γα­σί­ας, κ.λπ., κ.λπ..

3. Η ου­σια­στι­κή δια­κο­πή όλων των επι­χο­ρη­γή­σε­ων, βάσει της νέας κοι­νο­τι­κής οδη­γί­ας 651, που δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες

4. Η πίεση της τρόϊ­κας για συ­μπε­ρί­λη­ψη στα “κόκ­κι­να δά­νεια” ακόμη και ενή­με­ρων δα­νεί­ων, αν η επι­χεί­ρη­ση είναι συ­νο­λι­κά υπερ­δα­νει­σμέ­νη (σ.σ. με ποιο κρι­τή­ριο άραγε).

Στο πλαί­σιο αυτό η δη­μο­σιο­ποί­η­ση από τον πρό­ε­δρο του ΣΕΤΕ Αν­δρέα Αν­δρε­ά­δη της υπό­θε­σης της κοι­νο­τι­κής οδη­γί­ας 651, έχει πολύ με­γά­λη ση­μα­σία και η ανά­γκη εξαί­ρε­σης της χώρας με πα­ρέμ­βα­ση του πρω­θυ­πουρ­γού Αντώ­νη Σα­μα­ρά και των αρ­μό­διων υπουρ­γών, είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ επι­βε­βλη­μέ­νη.

Και επει­δή το θέμα που απο­κα­λύ­πτου­με σή­με­ρα θα έχει με­γά­λη “ουρά”, ήδη έχου­με απευ­θύ­νει σχε­τι­κά ερω­τή­μα­τα σε κο­ρυ­φαί­ους πα­ρά­γο­ντες του Του­ρι­σμού, για να έχου­με τις από­ψεις τους, αλλά και σε κο­ρυ­φαία δι­κη­γο­ρι­κά γρα­φεία που ει­δι­κεύ­ο­νται στα χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κά, με­τα­ξύ των οποί­ων το γρα­φείο του πρώην υπουρ­γού και κα­θη­γη­τή στο Ευ­ρω­παϊ­κό Πα­νε­πι­στή­μιο της Κύ­πρου, Μα­νώ­λη Μπε­ντε­νιώ­τη.