Απόλυτα σεβαστό

Ας μη σχο­λιά­ζουμε γονείς που μόλις έχουν χάσει τα παιδιά τους και μιλούν στις τηλε­ο­πτι­κές κάμερες.  Είναι απόλυτα σεβαστό και κατα­νοητό το γεγονός, γονείς να μιλούν για την απώλεια του παιδιού τους. Να μοι­ρά­ζο­νται στα κανάλια την οδύνη τους. Όπως απόλυτα κατα­νοητό και προ­φα­νώς σεβαστό είναι το γεγονός ότι υπάρ­χουν πεν­θού­ντες γονείς που δεν θα δούμε ποτέ το πρόσωπό τους στην οθόνη. Οι πολ­λα­πλές εκφάν­σεις του πένθους αξιώ­νουν έναν απόλυτο, από τη δική μας μεριά, σεβασμό. Το πρό­βλημα είναι τα κοράκια που τους εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται για τις πολι­τι­κές τους σκο­πι­μό­τη­τες. Τα media μετα­μορ­φώ­νουν σε θέαμα τον ιδιω­τικό πόνο. Οι κάμερες ζου­μά­ρουν στα κλαμένα πρόσωπα, τα μικρό­φωνα εκλι­πα­ρούν για έναν λυγμό, μια φράση που θα λιώσει τις καρδιές των θεατών όταν την ακού­σουν ή τις δια­βά­σουν σε μια λεζάντα. Το σάου­ντρακ λυπη­τερό, η ατμό­σφαιρα αβά­στα­χτη. Παρου­σια­στές και πάνελ σκύβουν κεφάλια, βάζουν τα κλάματα, φεύγουν από το πλατό. Αλλά το καρέ της μάνας που βγάζει κραυγές απελ­πι­σίας δεν βγαίνει από το πλάνο ποτέ. Η δυστυ­χία στη σκηνή, σε μια πράξη που παίζει αστα­μά­τητα. Και που το νιώθεις, το κατα­λα­βαί­νεις, από κάποιο σημείο και μετά είσαι σίγου­ρος ότι παίζει για να κόψει εισι­τή­ρια. Ο πόνος πουλάει, δεν είναι κάτι άγνωστο. Αλλά είναι πάντα εντυ­πω­σιακό να συνει­δη­το­ποιείς πόσο.