Η ώρα της χώρας είναι…τώρα!

Πώς μπορείς να απο­δρά­σεις από την πραγ­μα­τι­κό­τητα; Είναι εκείνα τα γεγο­νότα που την καθι­στούν σκληρή και ανα­πό­δρα­στη και σε καλούν να την αντι­με­τω­πί­σεις ριζικά και ρηξι­κέ­λευθα. Η χώρα βιώνει δύσκο­λες ώρες. Τέτοιες ώρες, τρα­γι­κές για τον τόπο, δεν κάθεσαι να λιθο­βο­λή­σεις τον αντί­παλο, πόσο μάλλον να βάλεις σε ζυγαριά λάθη και παρα­λεί­ψεις για να δεις ποιος βγαίνει νικητής. Απο­δέ­χε­σαι τις ευθύνες, ακόμα κι αν δεν σου ανα­λο­γούν στο σύνολό τους και κοιτάς πώς θα επου­λω­θούν οι πληγές και πώς θα απο­τρα­πεί άλλο τέτοιο κακό. Το πρώτο δεν γίνεται. Άνθρω­ποι, στην πλειο­ψη­φία τους νέα παιδιά, χάθηκαν κι όλοι εμείς ανα­γκα­στικά θα ζήσουμε με αυτό το βάρος στην ψυχή. Και ο σταθ­μάρ­χης και οι προϊ­στά­με­νοι και οι διευ­θυ­ντές και ο ΟΣΕ και η κυβέρ­νηση και η αντι­πο­λί­τευση και οι δημο­σιο­γρά­φοι και οι πολίτες. Για το δεύτερο, απαι­τεί­ται ψυχραι­μία, φωνή λογικής, σχέδιο και επιμονή.

Η δια­φθορά, η αθλιό­τητα, η ολι­γω­ρία δεν έχουν ταυ­τό­τητα. Είναι φωλια­σμέ­νες παντού, σε όλα τα κόμματα, σε όλα τα επαγ­γέλ­ματα, έχοντας δια­βρώ­σει βασι­κούς ιστούς της κοι­νω­νίας. Το σημείο αυτό καμπής οριο­θε­τεί τον νέο ρόλο των πολι­τι­κών της χώρας οι οποίοι και οι οποίες θα πρέπει να σταθούν απέ­να­ντι στο χθες με στόχο την εμπέ­δωση των αξιών που πρε­σβεύει η δημο­κρα­τία μας και της προόδου..

Δεν πρέπει να αφή­σουμε την τρα­γω­δία να μετα­τρα­πεί σε καθη­με­ρινό σήριαλ εμπο­ρίας του πόνου και όπλο για κομ­μα­τική αντι­πα­ρά­θεση. Οφεί­λουμε να προ­τά­ξουμε την λογική που υπα­γο­ρεύει η ευθύνη, προ­κει­μέ­νου να υπάρξει σοβαρό απο­τέ­λε­σμα.

Ο επα­να­λαμ­βα­νό­με­νος όρος «χρόνιες παθο­γέ­νειες» έχει κου­ρά­σει και δεν απο­τε­λεί δικαιο­λο­γία για κανέναν. Δεν γίνεται να περι­μέ­νουμε το κακό

να έρθει για να αντι­δρά­σουμε. Να καούμε για να γίνουν αντι­πυ­ρικά έργα, να πνι­γούμε για να γίνουν αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα, να πεθάνει κόσμος σε μετω­πική τρένων, για να ασφα­λί­σουμε το σιδη­ρο­δρο­μικό δίκτυο.

Κι αν πρέπει να πια­στούμε από κάπου, αυτό είναι η ελπίδα που απο­τυ­πώ­νε­ται στα παιδιά εκείνου του τρένου, που έμειναν να βοη­θή­σουν τους συναν­θρώ­πους τους, που έσπασαν τζάμια, που ρίχτη­καν στην φωτιά, που δεν υπο­λό­γι­σαν τον κίνδυνο ούτε έτρεξαν να σωθούν, που απε­γκλώ­βι­σαν όσους μπο­ρού­σαν. Και στα άλλα Ελλη­νό­πουλα, εκείνα που έκαναν ουρές στα νοσο­κο­μεία για να δώσουν αίμα.

Σε αυτά τα παιδιά οφεί­λουμε μια συγνώμη και μια έντιμη υπό­σχεση καρδιάς, ότι δεν θα τους ανα­γκά­σουμε να ξανα­βγούν στους δρόμους, διεκ­δι­κώ­ντας τα αυτο­νό­ητα.

Το τρένο είναι ένα από τα δημο­φι­λέ­στερα και ασφα­λέ­στερα μέσα μετα­φο­ράς στον κόσμο. Ολό­κλη­ρες γενιές εργά­στη­καν, έζησαν τις οικο­γέ­νειες τους και προ­ό­δευ­σαν μαζί με τον τόπο. Διδά­χτη­καν και δίδαξαν στους απο­γό­νους τους πως ο σιδη­ρό­δρο­μος είναι προίκα πολύ­τιμη για μια χώρα, πηγή ανά­πτυ­ξης και ευη­με­ρίας. Ξέρουμε ότι φταίμε όλοι πλέον.

Η πολι­τική και οι πολι­τι­κοί οφεί­λουμε να στα­θούμε στο ύψος μας. Με γεν­ναιό­τητα και αλή­θειες. Το στοί­χημα με τον εαυτό μας πρώτα και την κοι­νω­νία μετά, είναι να κερ­δί­σει κάποτε πανη­γυ­ρικά η ευθύνη την ανευ­θυ­νό­τητα.