Κραυγές

Εκλογές έρχο­νται, αλλά ο πολι­τι­κός κόσμος της χώρας εξα­κο­λου­θεί να ανταλ­λάσ­σει κραυγές, απο­φεύ­γο­ντας να δεσμευ­τεί με προ­γράμ­ματα. Οι δημο­σιο­γρά­φοι κάποιων εκπο­μπών θεωρούν  ότι θα ενη­με­ρώ­σουν τους πολίτες αν  βομ­βαρ­δί­ζουν πολι­τι­κούς με κλισέ ερω­τή­σεις για τις υπο­κλο­πές, τις δηλώ­σεις Σπίρτζη, το ΕΑΜ, τον Πολάκη, αν συνα­ντή­θηκε ο Γ. Παπαν­δρέου με τον Αλέξη Τσίπρα, και άλλα αδιά­φορα της μικρο­πο­λι­τι­κής, αντί να τους βάλουν κάτω και να τους ανα­κρί­νουν κανο­νι­κό­τατα για το έργο τους –εάν είναι υπουργοί- και όλους για τα προ­γράμ­ματα των κομ­μά­των τους, για την επόμενη ημέρα. Η πλειο­ψη­φία των δημο­σιο­γρά­φων συνη­θί­ζει να  επι­κρί­νει τα Μέσα Κοι­νω­νι­κής Δικτύ­ω­σης «για το επίπεδό τους» ενώ οι εκπο­μπές τους είναι απλώς μια απο­μί­μηση του Twitter και μάλιστα κακή. Από την άλλη, οι πολι­τι­κοί υιο­θε­τούν λεξι­λό­γιο, εκφρά­σεις και τρόπους της κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, συχνά συμπε­ρι­φε­ρό­με­νοι ως τρολ. Παλαιό­τερα ήταν οι πολίτες που αντέ­γρα­φαν το ύφος των πολι­τι­κών. Τώρα οι πολι­τι­κοί αντι­γρά­φουν τις αναρ­τή­σεις και τα σχόλια των πολιτών. Ενας λόγος που δεν απο­δο­μεί επι­χει­ρη­μα­το­λο­γώ­ντας,  αλλά αφο­ρί­ζει με ατάκες. Παρα­κο­λου­θείς ένα πρωινό πάνελ και στις περισ­σό­τε­ρες συζη­τή­σεις κυριαρ­χούν, υφο­λο­γικά, αυτά που βλέπεις και στο Twitter. Μπορεί οι οξείς τόνοι και η πόλωση να «συμ­φέ­ρουν», καθώς ενι­σχύ­ουν την κομ­μα­τική τους συσπεί­ρωση, όμως, ελά­χι­στη υπη­ρε­σία προ­σφέ­ρουν στην μερίδα εκείνη του εκλο­γι­κού σώματος, η οποία επι­θυ­μεί να γνω­ρί­ζει επί της ουσίας τις προ­θέ­σεις των κομ­μά­των, ώστε να προσ­διο­ρί­σει την ψήφο της. Στον λίγο χρόνο που απο­μέ­νει πια μέχρι τις κάλπες οι πολίτες περι­μέ­νουν να ακού­σουν προ­τά­σεις και για τα πραγ­μα­τικά τους προ­βλή­ματα.