Οι 11 απαντήσεις των Servicers για τα «κόκκινα» δάνεια και τους πλειστηριασμούς

Θέση με αφορμή την τελευ­ταία απόφαση του Αρείου Πάγου για τους πλει­στη­ρια­σμούς και την πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση που έχει ξεσπά­σει μετά τη διαρροή της στον Τύπο, παίρνει η Ένωση Εται­ρειών Δια­χεί­ρι­σης Απαι­τή­σεων από Δάνεια και Πιστώ­σεις.

Με ανα­κοί­νωσή της δίνει απα­ντή­σεις για σε μία σειρά από ερω­τή­ματα για το θέμα:

1. Είναι αλήθεια ότι 700.000 σπίτια θα βγουν σε πλει­στη­ρια­σμό;

Ο αριθμός είναι απο­λύ­τως ανα­κρι­βής. Τα πραγ­μα­τικά στοι­χεία έχουν ως εξής:

Α. Υπάρ­χουν 600.000 χιλιά­δες ακίνητα που έχουν δοθεί ως εξα­σφά­λιση σε προ­βλη­μα­τικά δάνεια.

Β. Από τα ακίνητα που έχουν δοθεί ως εξα­σφά­λιση για Μη Εξυ­πη­ρε­τού­μενα Δάνεια, μόνο το 50% αφορά οικι­στικά ακίνητα. Το υπό­λοιπο 50% αφορά άλλες κατη­γο­ρίες ακι­νή­των (βιο­μη­χα­νικά ή άλλα επαγ­γελ­μα­τικά ακίνητα, απο­θή­κες, πάρ­κινγκ κλπ).

Γ. Από τα ανωτέρω οικι­στικά ακίνητα, η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των οφει­λε­τών θα βρει συμ­βι­βα­στική λύση (σημειώ­νε­ται ότι με βάση ιστο­ρικά στοι­χεία 8 στα 10 δάνεια ρυθ­μί­ζο­νται συναι­νε­τικά).

Δ. Αν τελικώς πρέπει να γίνει πλει­στη­ρια­σμός σε οικι­στικό ακίνητο, το θεσμικό πλαίσιο δια­σφα­λί­ζει ότι κανένα πραγ­μα­τικά ευάλωτο νοι­κο­κυ­ριό δεν κιν­δυ­νεύει να βρεθεί εκτός της 1ης κατοι­κίας του. Οι ευά­λω­τοι δανειο­λή­πτες μπορούν ήδη από τον Ιανουά­ριο του 2023 να μπαί­νουν στην ηλε­κτρο­νική πλατ­φόρμα της ΕΓΔΙΧ, να λαμ­βά­νουν πιστο­ποι­η­τικό ευά­λω­του και να αξιο­ποιούν τις δυνα­τό­τη­τες που παρέχει το Ενδιά­μεσο Πρό­γραμμα του Ν. 4916/2022.

Εφόσον ο δανειο­λή­πτης προ­σφύ­γει στο Ενδιά­μεσο Πρό­γραμμα, εξα­σφα­λί­ζει αφενός την άμεση ανα­στολή του πλει­στη­ρια­σμού, αφε­τέ­ρου την κατα­βολή κρα­τι­κής επι­δό­τη­σης για την πληρωμή της δόσης του δανείου. Παράλ­ληλα με το Ενδιά­μεσο Πρό­γραμμα, ιδιαί­τερα σημα­ντική είναι η προ­στα­σία που παρέ­χε­ται μέσω του (υπό σύσταση) Κρα­τι­κού Φορέα Από­κτη­σης και Επα­να­μί­σθω­σης (Ν. 4738/2020).

Εφόσον αξιο­ποι­ή­σουν τη λύση του Φορέα Από­κτη­σης και Επα­να­μί­σθω­σης, οι ευά­λω­τοι οφει­λέ­τες μπορούν να πετύ­χουν τη δια­τή­ρηση της 1ης κατοι­κίας για δώδεκα (12) έτη μέσω σύμ­βα­σης μακρο­χρό­νιας μίσθω­σης, δια­σφα­λί­ζο­ντας ταυ­τό­χρονα τη δυνα­τό­τητα επα­να­γο­ράς του ακι­νή­του μετά τη λήξη της παρα­πάνω περιό­δου.

2. Λέγεται ότι ο Άρειος Πάγος απε­λευ­θέ­ρωσε τη διε­ξα­γωγή πλει­στη­ρια­σμών. Ισχύει;

Όχι, σε καμία περί­πτωση. Ο Άρειος Πάγος έλυσε ένα καθαρά νομικό-τεχνικό ζήτημα και, συγκε­κρι­μένα, εάν οι Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης του Νόμου 4354/2015 (Servicers) έχουν τη δυνα­τό­τητα να προ­χω­ρούν σε δικα­στι­κές ενέρ­γειες για απαι­τή­σεις που έχουν τιτλο­ποι­η­θεί και έχουν μετα­βι­βα­στεί σε Εται­ρείες Ειδικού Σκοπού (Funds).

Συνεπώς, το νομικό ζήτημα που έφτασε στον Άρειο Πάγο δεν είχε να κάνει με το αν μπορούν να γίνουν πλει­στη­ρια­σμοί. Το ερώτημα ήταν ποιο πρόσωπο έχει τη δυνα­τό­τητα (ή, στη νομική ορο­λο­γία, τη «νομι­μο­ποί­ηση») να κάνει πλει­στη­ρια­σμό, όταν το δάνειο έχει μετα­βι­βα­στεί σε Fund στο πλαίσιο τιτλο­ποί­η­σης με τον Νόμο 3156/2003.

Μέχρι το 2022 τα δικα­στή­ρια δέχο­νταν πάγια ότι οι Servicers έχουν νομι­μο­ποί­ηση να προ­βαί­νουν σε τέτοιες ενέρ­γειες τόσο για δάνεια που έχουν πωληθεί με τον νεότερο Νόμο 4354/2015, όσο και για δάνεια που έχουν τιτλο­ποι­η­θεί με τον παλαιό­τερο Νόμο 3156/2003. Το 2022 υπήρξαν αντί­θε­τες δικα­στι­κές απο­φά­σεις για το συγκε­κρι­μένο ζήτημα.

Η Ολο­μέ­λεια του Αρείου Πάγου έλυσε αυτή τη διχο­γνω­μία, κρί­νο­ντας ότι οι Servicers έχουν τη νομι­μο­ποί­ηση να προ­χω­ρούν σε πλει­στη­ρια­σμούς ή άλλες δικα­στι­κές ενέρ­γειες και για τα δάνεια που έχουν μετα­βι­βα­στεί στο πλαίσιο τιτλο­ποί­η­σης με τον Ν. 3156/2003.

Πρα­κτικά, με την απόφαση του Αρείου Πάγου δεν αλλάζει κάτι για τους δανειο­λή­πτες σε σχέση με τους προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νους ή μελ­λο­ντι­κούς πλει­στη­ρια­σμούς, εκτός ίσως από το χρόνο πραγ­μα­το­ποί­η­σης ενός αριθμού από αυτούς.

3. Αν ο Άρειος Πάγος είχε απο­φα­σί­σει δια­φο­ρε­τικά, θα μπο­ρού­σαν να γίνουν πλει­στη­ρια­σμοί;

Ναι, χωρίς καμία δια­φο­ρο­ποί­ηση στον αριθμό των υπο­θέ­σεων. Ακόμα και αν ο Άρειος Πάγος είχε λάβει δια­φο­ρε­τική απόφαση για το παρα­πάνω ζήτημα, αυτό δεν σημαί­νει ότι οι δανειο­λή­πτες δεν θα χρω­στούν το δάνειό τους ή ότι δεν θα μπορούν να γίνουν πλει­στη­ρια­σμοί.

Σύμφωνα με τη νομο­θε­σία, πλει­στη­ρια­σμός μπορεί να γίνει σε κάθε περί­πτωση, όταν υπάρχει μια οφειλή που δεν πλη­ρώ­νε­ται. Στην περί­πτωση που ο Άρειος Πάγος είχε λάβει δια­φο­ρε­τική απόφαση, o πλει­στη­ρια­σμός θα μπο­ρούσε να γίνει απευ­θείας από το Fund που έχει απο­κτή­σει το δάνειο (και όχι από τον Servicer). Σε αυτή την περί­πτωση, ο δανειο­λή­πτης θα είχε εν τω μεταξύ επι­βα­ρυν­θεί επι­πλέον με κάποιες χιλιά­δες ευρώ σε τόκους.

4. Για ποιο λόγο η Νομο­θε­σία ανα­θέ­τει τη δια­δι­κα­σία είσπρα­ξης των απαι­τή­σεων στους Servicers;

Οι Servicers:

· εδρεύ­ουν υπο­χρε­ω­τικά στην Ελλάδα

· αδειο­δο­τού­νται από την Τράπεζα της Ελλάδος

· υπά­γο­νται σε αυστηρό πλαίσιο ίδρυσης

· η δρα­στη­ριό­τητά τους ελέγ­χε­ται διαρκώς και με αυστη­ρό­τητα επίσης από την Τράπεζα της Ελλάδος

· υπο­χρε­ού­νται να εφαρ­μό­ζουν συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές και δια­δι­κα­σίες για τη δίκαιη μετα­χεί­ριση των δανειο­λη­πτών

· υπο­χρε­ού­νται να εφαρ­μό­ζουν το σύνολο της νομο­θε­σίας για την προ­στα­σία των κατα­να­λω­τών.

Με αυτό το δεδο­μένο, η εμπλοκή ενός αδειο­δο­τη­μέ­νου και επο­πτευό­με­νου Servicer για τη δια­χεί­ριση των δανείων που έχουν πωληθεί απο­τε­λεί δικλείδα ασφα­λείας για την προ­στα­σία των συμ­φε­ρό­ντων των δανειο­λη­πτών.

5. Ανα­φέ­ρε­ται ότι τα Funds ή οι Servicers γλί­τω­σαν φόρους 58 δις. ευρώ επι­λέ­γο­ντας να μετα­βι­βά­σουν τα δάνεια με τον παλαιό­τερο Νόμο του 2003 και όχι με τον νεότερο Νόμο του 2015. Ισχύει;

Όχι. Πρώτα από όλα, η αναφορά τέτοιων αριθμών προ­σκρούει στην κοινή λογική. Το συνο­λικό ονο­μα­στικό ύψος των τιτλο­ποι­η­μέ­νων

προ­βλη­μα­τι­κών δανείων που έχουν πωληθεί με τον Ν. 3156/2003 είναι περίπου 55 δισ. ευρώ (διευ­κρι­νί­ζε­ται ότι 87 δισ. ευρώ είναι τα δάνεια που έχουν μετα­βι­βα­στεί συνο­λικά από τις Τρά­πε­ζες και όχι αυτά που έχουν τιτλο­ποι­η­θεί με τον παρα­πάνω Νόμο του 2003).

Δεν μπορεί να ισχυ­ρί­ζε­ται κανείς ότι για τη μετα­βί­βαση δανείων ύψους 55 δισ. ευρώ, θα έπρεπε τελικώς να κατα­βλη­θούν

φόροι ύψους 58 δισ. ευρώ (δηλ. ποσό που υπερ­βαί­νει ακόμα και την ονο­μα­στική αξία των δανείων, τα οποία – σημειω­τέον – είναι μειω­μέ­νης πραγ­μα­τι­κής αξίας, αφού τα περισ­σό­τερα δεν εξυ­πη­ρε­τού­νται).

Αλλά και από τεχνική άποψη, οι παρα­πάνω ισχυ­ρι­σμοί είναι εξίσου ανυ­πό­στα­τοι. Η επιλογή μεταξύ των δύο Νόμων δεν οδηγεί σε δια­φο­ρε­τική φορο­λό­γηση, καθώς οι μεταξύ τους δια­φο­ρές είναι ελά­χι­στες.

Και τα δύο νομο­θε­τή­ματα (δηλ. τόσο ο Ν. 3156/2003, όσο και ο Ν. 4354/2015) περι­λαμ­βά­νουν συγκε­κρι­μέ­νες φορο­λο­γι­κές ρυθ­μί­σεις που διευ­κο­λύ­νουν τη μετα­βί­βαση των χαρ­το­φυ­λα­κίων απαι­τή­σεων. Στο Ν. 3156/2003 οι φορο­λο­γι­κές ρυθ­μί­σεις περι­λαμ­βά­νο­νται στο άρθρο 14 του εν λόγω Νόμου.

Στο Ν. 4354/2015 οι φορο­λο­γι­κές ρυθ­μί­σεις περι­λαμ­βά­νο­νται στο άρθρο 3Α, το οποίο δεν υπήρχε στην αρχική μορφή του νομο­θε­τή­μα­τος, αλλά προ­στέ­θηκε το 2016 (με τον Ν. 4389/2016).

Η απλή ανά­γνωση των δυο Νόμων δείχνει ότι οι φορο­λο­γι­κές ρυθ­μί­σεις τους είναι όμοιες σε αρκετά σημεία, ενώ σε άλλα σημεία είναι παρεμ­φε­ρείς, κατα­λή­γο­ντας στο ίδιο απο­τέ­λε­σμα. Και οι δύο Νόμοι προ­βλέ­πουν φορο­λο­γι­κές απαλ­λα­γές ως προς τα τέλη χαρ­το­σή­μου και τα τέλη κατα­χώ­ρι­σης στα δημόσια βιβλία, ενώ φορο­λο­γούν με τον ίδιο τρόπο το εισό­δημα από τη δια­χεί­ριση των δανείων.

Σε ό,τι αφορά ειδι­κό­τερα την έδρα των Funds σε χώρες του εξω­τε­ρι­κού, σημειώ­νε­ται ότι αυτό απο­τε­λεί πάγια πρα­κτική στην Ευρώπη για όλες τις αντί­στοι­χες συναλ­λα­γές. Μάλιστα, ο νεό­τε­ρος Νόμος 4354/2015 προ­βλέ­πει ρητά ότι τα Funds που αγο­ρά­ζουν δάνεια μπορούν να εδρεύ­ουν σε οποια­δή­ποτε τρίτη χώρα, είτε εντός, είτε εκτός Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (βλ. άρθρο 1 περ. β΄). Με αυτά τα δεδο­μένα, είναι ανυ­πό­στατο να λέγεται ότι επι­λέ­χθηκε ο Νόμος 3156/2003 για να μην πλη­ρω­θούν φόροι.

6. Ο οφει­λέ­της χάνει τη δυνα­τό­τητα να ρυθ­μί­σει το δάνειό του, αν επι­λε­γεί για τη μετα­βί­βαση του δανείου ο παλαιό­τε­ρος Νόμος 3156/2003, αντί του νεό­τε­ρου Νόμου 4354/2015;

Σε καμία περί­πτωση. Η κλήση του οφει­λέτη προς ρύθμιση δια­σφα­λί­ζε­ται πάντοτε στο πλαίσιο του Κώδικα Δεο­ντο­λο­γίας της Τρά­πε­ζας της Ελλάδας για τη δια­χεί­ριση των μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων ιδιω­τι­κών οφειλών, αλλά στο πλαίσιο των πολι­τι­κών που οφεί­λουν να εφαρ­μό­ζουν οι Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης. Οι ανωτέρω δια­δι­κα­σίες και πολι­τι­κές απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο ελέγχου από την ΤτΕ, η οποία επο­πτεύει τη δρα­στη­ριό­τητα των Εται­ρειών Δια­χεί­ρι­σης στα συγκε­κρι­μένα ζητή­ματα.

Ο νεό­τε­ρος Νόμος 4354/2015 περι­γρά­φει μια δια­δι­κα­σία κλήσης του οφει­λέτη σε ρύθμιση, την οποία ήδη τηρούν οι Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης και για απαι­τή­σεις που έχουν τιτλο­ποι­η­θεί στο πλαίσιο του Ν. 3156/2003. Ανε­ξάρ­τητα όμως από την παρα­πάνω δια­δι­κα­σία, στην πράξη οι Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης παρέ­χουν πολυά­ριθ­μες δυνα­τό­τη­τες ρύθ­μι­σης σε οποιο­δή­ποτε οφει­λέτη επι­θυ­μεί να ρυθ­μί­σει με βιώ­σι­μους όρους την οφειλή του.

Η προ­σή­λωση των Servicers σε μεθό­δους συμ­βι­βα­στι­κής διευ­θέ­τη­σης οφειλών απο­δει­κνύ­ε­ται έμπρα­κτα από το γεγονός ότι έχουν ήδη προ­χω­ρή­σει σε ρυθ­μί­σεις δανείων ύψους 35 δισ. € ως τα τέλη του 2022. Επο­μέ­νως, ανε­ξάρ­τητα από το αν εφαρ­μό­ζε­ται ο Ν. 3156/2003 ή ο Ν. 4354/2015, είναι σημα­ντικό να επι­ση­μαν­θεί ότι στην πράξη δεν ξεκινά καμία δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης, εάν ο δανειο­λή­πτης δεν έχει κληθεί προη­γου­μέ­νως να ρυθ­μί­σει συμ­βι­βα­στικά τις οφειλές του (και μάλιστα επα­νει­λημ­μένα).

7. Γιατί έγιναν μετα­βι­βά­σεις Μη Εξυ­πη­ρε­τού­με­νων Δανείων με το Νόμο του 2003 για τις τιτλο­ποι­ή­σεις και όχι με το Νόμο του 2015;

Η τιτλο­ποί­ηση απαι­τή­σεων απο­τε­λεί χρη­μα­το­οι­κο­νο­μικό θεσμό που θεσπί­στηκε στην Ελλάδα το 2003. Στην ουσία πρό­κει­ται για πώληση απαι­τή­σεων σε μια Εται­ρεία Ειδικού Σκοπού, σε συν­δυα­σμό με την έκδοση ομο­λο­γιών που δια­τί­θε­νται σε επεν­δυ­τές. Παράλ­ληλα με την τιτλο­ποί­ηση, το 2015 θεσπί­στηκε νομο­θε­τικό πλαίσιο για την πώληση απαι­τή­σεων από Μη Εξυ­πη­ρε­τού­μενα Δάνεια (Ν. 4354/2015).

Ωστόσο, στην αρχική του μορφή, ο Ν. 4354/2015 δεν περιείχε πρό­βλεψη για τη δυνα­τό­τητα διά­θε­σης ομο­λο­γιών σε επεν­δυ­τές. Για το λόγο αυτό, ο νεό­τε­ρος Νόμος του 2015 τρο­πο­ποι­ή­θηκε δύο (2) φορές, ώστε να προ­βλε­φθεί ότι μπορεί να αξιο­ποιεί­ται παράλ­ληλα και ο παλαιό­τε­ρος Νόμος του 2003. Συγκε­κρι­μένα:

· Το 2016 ο Ν. 4354/2015 τρο­πο­ποι­ή­θηκε (με τον Ν. 4389/2016), ώστε να προ­βλέ­πε­ται ρητά ότι για την εξυ­γί­ανση του χαρ­το­φυ­λα­κίου τους οι τρά­πε­ζες μπορούν να επι­λέ­ξουν είτε το Ν. 3156/2003, είτε το Ν. 4354/2015.

· Το 2018 ο Ν. 4354/2015 τρο­πο­ποι­ή­θηκε εκ νέου (με τον Ν. 4549/2018), για να προ­βλε­φθεί ότι οι Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης (Servicers) απο­τε­λούν χρη­μα­το­δο­τικά ιδρύ­ματα που μπορούν να ανα­λαμ­βά­νουν τη δια­χεί­ριση απαι­τή­σεων που έχουν τιτλο­ποι­η­θεί με το Ν. 3156/2003.

Επο­μέ­νως, οι τιτλο­ποι­ή­σεις δανείων του Ν. 3156/2003 δεν δια­φέ­ρουν στην ουσία από τις πωλή­σεις δανείων του Ν. 4354/2015. Μάλιστα, στην Αιτιο­λο­γική Έκθεση του Ν. 4389/2016 (σελ. 23) ανα­φέ­ρε­ται ρητά ότι για τη μετα­βί­βαση των Μη Εξυ­πη­ρε­τού­με­νων Δανείων μπορεί να αξιο­ποιεί­ται ελεύ­θερα και χωρίς κανένα περιο­ρι­σμό είτε ο Ν. 3156/2003, είτε ο Ν. 4354/2015.

8. Κάνουν κούρεμα χρεών οι Servicers και υπό ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Στην πλειο­νό­τητα των περι­πτώ­σεων, οι ρυθ­μί­σεις που προ­τεί­νο­νται στους συνερ­γά­σι­μους οφει­λέ­τες περι­λαμ­βά­νουν και άφεση χρέους. Οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις συν­δέ­ο­νται με την πραγ­μα­τική ικα­νό­τητα απο­πλη­ρω­μής του οφει­λέτη και την αξία των περιου­σια­κών του στοι­χείων.

Ενδει­κτικά, στα στε­γα­στικά δάνεια, οι ρυθ­μί­σεις περι­λαμ­βά­νουν σε πολλές περι­πτώ­σεις άφεση χρέους που κυμαί­νε­ται μεταξύ 35% – 40%, στα κατα­να­λω­τικά 50% – 65%, στα δάνεια μικρών επι­χει­ρή­σεων (SB) 55% και στα μεγάλα εται­ρικά δάνεια (Wholesale) περίπου 40%.

Αλλά τα ποσοστά αυτά αφορούν μέσους όρους και σε καμία περί­πτωση δεν ανά­γο­νται σε κάθε μεμο­νω­μένο δάνειο, αφού οι οικο­νο­μι­κές δυνα­τό­τη­τες και η περιου­σιακή κατά­σταση των οφει­λε­τών δια­φέ­ρουν και εκτι­μώ­νται κατά περί­πτωση.

9. Δίνουν πράγ­ματι έμφαση οι Servicers στους πλει­στη­ρια­σμούς ακι­νή­των;

Οι πλει­στη­ρια­σμοί απο­τε­λούν πάντα το έσχατο μέσο σε μια δια­δι­κα­σία είσπρα­ξης. Δεν απο­τε­λούν ποτέ το εργα­λείο πρώτης επι­λο­γής για τους Servicers, διότι είναι μια δια­δι­κα­σία κοστο­βόρα και χρο­νο­βόρα.

Συγκε­κρι­μένα, για να ολο­κλη­ρω­θεί μια δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης, από την έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής μέχρι τον πλει­στη­ρια­σμό, απαι­τού­νται συνήθως 2-3 χρόνια. Επίσης, αν ληφθεί ως παρά­δειγμα ένα δάνειο ύψους 100.000 ευρώ, τα έξοδα ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης ανέρ­χο­νται περίπου σε 15.000 ευρώ.

Για να επι­τευ­χθούν εξοι­κο­νο­μή­σεις χρόνου και κόστους, η πρώτη επιλογή και η πλέον συμ­φέ­ρουσα τόσο για τον πιστωτή όσο και για τον οφει­λέτη είναι πάντα η συμ­βι­βα­στική διευ­θέ­τηση της οφειλής.

Για να γίνει κατα­νοητή η προ­τε­ραιό­τητα που δίνεται στις συναι­νε­τι­κές ρυθ­μί­σεις έναντι των πλει­στη­ρια­σμών, αρκεί μόνο να σημειω­θεί ότι κατά τα έτη 2020 – 2022, το 83% των ανα­κτή­σεων από Μη Εξυ­πη­ρε­τού­μενα Δάνεια προήλθε από συναι­νε­τι­κές λύσεις διευ­θέ­τη­σης, ενώ μόνο το 17% των ανα­κτή­σεων προήλθε από πλει­στη­ρια­σμούς.

10. Οι Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης επι­θυ­μούν λύσεις μέσω του Εξω­δι­κα­στι­κού Μηχα­νι­σμού;

Ο Εξω­δι­κα­στι­κός Μηχα­νι­σμός είναι ένα από τα βασικά εργα­λεία που αξιο­ποιεί­ται από τις Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης για τη διευ­θέ­τηση των Μη Εξυ­πη­ρε­τού­με­νων Δανείων. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η ηλε­κτρο­νική πλατ­φόρμα Εξω­δι­κα­στι­κού Μηχα­νι­σμού κατέστη πλήρως λει­τουρ­γική περίπου τον Ιανουά­ριο του 2022.

Στο ένα έτος που έχει μεσο­λα­βή­σει, έχουν ήδη επι­τευ­χθεί ρυθ­μί­σεις σε δάνεια ύψους ενός (1) δισ. ευρώ. Εντα­τι­κο­ποιώ­ντας τις ρυθ­μί­σεις μέσω του Εξω­δι­κα­στι­κού Μηχα­νι­σμού Ρύθ­μι­σης Οφειλών, η εγκρι­σι­μό­τητα των αιτή­σεων από τις Εται­ρείες Δια­χεί­ρι­σης βρί­σκε­ται κατά μέσο όρο στο 70%, με αυξη­τική τάση. Ειδι­κό­τερα, σε υπο­θέ­σεις οφειλών κάτω κάτω των 200.000 ευρώ, που αφορούν πρω­τί­στως ιδιώτες, η εγκρι­σι­μό­τητα στο πλαίσιο του Εξω­δι­κα­στι­κού Μηχα­νι­σμού είναι άνω του 75%.

Σημειώ­νε­ται ότι οι ρυθ­μί­σεις του Εξω­δι­κα­στι­κού Μηχα­νι­σμού επι­τυγ­χά­νουν καθο­λική ρύθμιση των χρεών του δανειο­λή­πτη τόσο προς χρη­μα­το­δο­τι­κούς φορείς (Τρά­πε­ζες, Servicers), όσο και προς το Δημόσιο και τα Ασφα­λι­στικά Ταμεία. Η δια­δι­κα­σία του Εξω­δι­κα­στι­κού Μηχα­νι­σμού είναι δεσμευ­τική για όλους τους συμ­με­τέ­χο­ντες πιστω­τές, εφόσον έχει συμ­φω­νή­σει με τη ρύθμιση μια ελά­χι­στη πλειο­ψη­φία των πιστω­τών (συγκε­κρι­μένα το 60%).

11. Γιατί είναι σημα­ντικό για την κουλ­τούρα πλη­ρω­μών το θέμα των πλει­στη­ρια­σμών;

Επειδή η εμπι­στο­σύνη είναι η βάση της τρα­πε­ζι­κής πίστης. Αν δεν υπάρχει ένα λει­τουρ­γικό πλαίσιο ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης των οφειλών, κανένας οφει­λέ­της δεν θα είχε κανένα κίνητρο να ρυθ­μί­σει τις οφειλές του. Και σε μια τέτοια περί­πτωση, κανένα χρη­μα­το­πι­στω­τικό ίδρυμα δεν θα μπο­ρούσε να δανεί­σει τα χρήματα των κατα­θε­τών του με την προ­ο­πτική να μην επι­στρα­φούν ποτέ.

Πηγή ΟΤ