Βαρύ το πένθος στα Δωδ/νησα για τον θάνατο του Νεκτάριου

Σε βαρύ κλίμα πένθους και οδύνης πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε  η κηδεία του Ροδίτη, του Δωδε­κα­νή­σιου βου­λευτή του ΣΥΡΙΖΑ και Υπουρ­γού Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού.

Στην εξόδιο ακο­λου­θία στον ιερό ναό Ευαγ­γε­λι­σμού της Θεο­τό­κου, παρα­βρέ­θη­καν ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, ο πρό­ε­δρος της Βουλής Κων­στα­ντί­νος Τασού­λας, ο υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας Γιάννης Πλα­κιω­τά­κης (που δια­δέ­χθηκε στη θέση του υπουρ­γού τον Νεκτά­ριο Σαντο­ρι­νιό) όλη η Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι πρώην υπουρ­γοί, Νίκος Παπάς, Δημή­τρης Τζα­να­κό­που­λος, Γιώργος Κατρού­γκα­λος, Χρήστος Σπίρ­τζης, Πανα­γιώ­της Κου­ρου­μπλής, Ευάγ­γε­λος Απο­στο­λά­κης, Κατε­ρίνα Νοτο­πού­λου, Αλέξης Χαρί­τσης ήταν από τους πρώτους που έφθασαν στον Ευαγ­γε­λι­σμό.

Παρό­ντες ήταν ακόμα η Ρένα Δούρου, μέλος της Πολι­τι­κής Γραμ­μα­τείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., πολλοί βου­λευ­τές και μεταξύ αυτών ο Μάνος Κόν­σο­λας, ο Γιάννης Παππάς, ο Βασίλης Υψη­λά­ντης, η Μίκα Ιατρίδη, ο Περι­φε­ρειάρ­χης Ν. Αιγαίου, Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, ο Δήμαρ­χος Ρόδου Αντώνης Καμπου­ρά­κης, εκπρό­σω­ποι των τοπικών φορέων και δεκάδες Ροδίτες,  συγ­γε­νείς και φίλοι του Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού που νική­θηκε στα 51 του χρόνια από τον καρκίνο.

«Ο Νεκτά­ριος ήταν ένας από τους πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κούς υπουρ­γούς της κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ. Και ίσως ένας από τους καλύ­τε­ρους υπουρ­γούς Ναυ­τι­λίας και νησιω­τι­κής πολι­τι­κής που έχει περάσει από αυτό το υπουρ­γείο. Δε το λέω σήμερα Νεκτά­ριε, το είπα πολλές φορές γιατί αυτή ήταν η αλήθεια. Και τη τελευ­ταία φορά που το είπα δημόσια, το καλο­καίρι που μας πέρασε, γύρισες και μου είπες υπερ­βάλω. Δεν είναι υπερ­βολή, είναι η αλήθεια. Που η σεμνό­τητά σου δεν άφηνε καν να ειπωθεί» ανέφερε ο, Αλέξης Τσίπρας στο επι­κή­δειο λόγο του με δάκρυα στα μάτια και συμπλή­ρωσε ότι:

«Σε όλα έδωσε παρών. Με εντι­μό­τητα, ανι­διο­τέ­λεια, αφο­σί­ωση και πολλή δουλειά. Όταν η πλαστή ευφορία που οδήγησε την Ελλάδα στη χρε­ο­κο­πία έδινε υπό­σταση σε επι­χει­ρή­ματα ότι οι ιδέες της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, η ιστορία, η αρι­στερά, είχαν τελειώ­σει, ο Νεκτά­ριος ήταν παρών.

Όταν αργό­τερα ήρθε ο ζόφος των μνη­μο­νίων και ο ελλη­νι­κός λαός μας ανέθεσε να βγά­λουμε τη χώρα από το βάλτο ο Νεκτά­ριος ήταν παρών.

Όταν δίναμε καθη­με­ρινά τη μάχη με τους δανει­στές και τους εγχώ­ριους αντι­προ­σώ­πους τους, που θεω­ρού­σαν την επι­τρο­πεία ευκαι­ρία για να επι­βάλ­λουν την αδικία ως καθε­στώς, ο Νεκτά­ριος ήταν παρών.

Παρών μέχρι τις τελευ­ταίες του στιγμές, όταν είχε το θάρρος να δίνει τη μάχη του με την αρρώ­στια, και ταυ­τό­χρονα να μην αφήνει τη θέση του στις πρώτες γραμμές μας.

Παρών με τη σεμνό­τητα, την ευγέ­νεια, τη νηφα­λιό­τητα, που τον χαρα­κτή­ριζε.

Παρών με το χαμό­γελο και την αισιο­δο­ξία ακόμα και στις πιο δύσκο­λες στιγμές.

Στις πιο δύσκο­λες στιγμές, που έδινε τη μάχη για τη ζωή του, δεν εγκα­τέ­λειψε τη μάχη για τις ζωές των άλλων. Γιατί ο σύντρο­φός μας, που απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα, δεν ήταν λαθρε­πι­βά­της της ιστο­ρίας. Ούτε επαγ­γελ­μα­τίας της εξου­σίας».

Ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ, ανα­φέρ­θηκε στην προ­σφορά τού Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι ήταν έντιμος ανι­διο­τε­λής αλλά και πολι­τι­κός που δούλεψε πολύ δίνο­ντας μάχες ακόμα και όταν έδινε την δική του προ­σω­πική μάχη. Με τη φωνή του να σπάει από συγκί­νηση, ο κ. Τσίπρας κατέ­ληξε λέγο­ντας: «Νεκτά­ριε με τη ζωή σου μας έμαθες να αγαπάμε τους ανθρώ­πους και να παλεύ­ουμε για το δίκιο. Με το φευγιό σου, μας έμαθες παλεύ­ουμε για τη ζωή και να αψηφάμε το θάνατο. Μέχρι το τέλος.

Σου υπο­σχό­μα­στε ότι και εμείς θα παλέ­ψουμε μέχρι το τέλος. Στις μάχες μας, θα αγω­νι­ζό­μα­στε και για σένα. Στις λύπες, θα στε­να­χω­ριό­μα­στε και για σένα. Στις χαρές μας θα χαμο­γε­λάμε και για σένα. Θα είσαι δίπλα μας. Παρών, για πάντα. Καλό σου ταξίδι, σύντροφε αγα­πη­μένε» σημεί­ωσε ο Αλέξης Τσίπρας.

«Ως άξιο και αγα­πη­μένο συνά­δελφο» χαρα­κτή­ρισε τον εκλι­πό­ντα ο πρό­ε­δρος της Βουλής Κ.Τασιού­λας μετα­φέ­ρο­ντας τα συλ­λυ­πη­τή­ρια όλων των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών ομάδων στους οικεί­ους του. Χαρα­κτή­ρισε επίσης τον Νεκτά­ριο Σαντο­ρι­νιό ως μαχη­τικό, απο­τε­λε­σμα­τικό αυτο­δη­μιούρ­γητο πολι­τικό με σημα­ντική προ­σφορά.

«Ως πρό­ε­δρος της Βουλής των Ελλήνων εκφράζω τα συλ­λυ­πη­τή­ριά των μελών της Εθνικής Αντι­προ­σω­πείας η οποία στο εξής στε­ρεί­ται της παρου­σίας του, στε­ρεί­ται του πεί­σμα­τός του και της πολι­τι­κής του αξίας, αλλά δεν στε­ρεί­ται αυτό που σήμερα μας αντι­κρί­σαμε εδώ στον Ιερό Ναό Ευαγ­γε­λι­σμού, σε μία φωτο­γρα­φία που στέκει πάνω στην Ελλη­νική Σημαία, στη σημαία της παρα­τά­ξεώς του… Αυτή την όψη του Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού θα θυμό­μα­στε πάντα με αυτό το χαμό­γελο, με τη χαρά της αφθαρ­σίας στα μάτια του, να μας απο­χαι­ρετά από τον μάταιο τούτο κόσμο αλλά να μη μας αφήνει να τον λησμο­νή­σουμε.

Ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός υπήρξε τα τελευ­ταία χρόνια ένας μαχη­τι­κός, απο­τε­λε­σμα­τι­κός, πει­σμα­τά­ρης πολι­τι­κός που τιμή­θηκε από το λαό της Δωδε­κα­νή­σου κατ΄ επα­νά­ληψη και ήταν ανα­με­νό­μενο να τιμηθεί διότι αυτός ο αυτο­δη­μιούρ­γη­τος άνθρω­πος εκπρο­σώ­πησε σε δύσκολα χρόνια προσ­δο­κίες φιλο­δο­ξίες, ανα­μο­νές, ανα­γνω­ρί­σεις, ενός λαού μίας δύσκο­λης περιο­χής η οποία θέλει τη στοργή της Πολι­τείας και των αντι­προ­σώ­πων της. Και γι’ αυτό όταν επι­λέ­γει τους αντι­προ­σώ­πους της, το κάνει με ακριβά και δύσκολα κρι­τή­ρια. Και ήταν άξιος των κρι­τη­ρίων αυτών ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός», είπε μεταξύ  άλλων ο κ. Τασού­λας.

Ως «άνθρωπο» της προ­σφο­ράς, ως ένα καλό φίλο που έχαιρε της εκτί­μη­σης όλων χαρα­κτή­ρισε το Νεκτά­ριο Σαντο­ρι­νιό ο Σεβα­σμιώ­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Ρόδου, κ.κ. Κύριλ­λος, ανα­φέ­ρο­ντας ειδι­κό­τερα τα εξής: «Ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός ήταν ένας άνθρω­πος της προ­σφο­ράς, ένας καλός φίλος με τον οποίο όλοι συνα­να­στρα­φή­καμε και μοι­ρα­στή­καμε τις κοινές αγωνίες για τον τόπο μας σε ένα κλίμα αλλη­λο­σε­βα­σμού και αλλη­λο­ε­κτί­μη­σης. Η προ­σφορά του στον τόπο μας μας είναι σημα­ντική και το απο­τύ­πωμα που αφήνει, είναι μεγάλο. Αφήνει όμως κάτι πολύ πιο σπου­δαίο σε όλους μας, τις καλές ανα­μνή­σεις και την εκτί­μηση των πάντων από όλους τους χώρους στον πρόσωπό του. Είμαστε ευγνώ­μο­νες για όλα όσα προ­σέ­φερε στον τόπο μας».

«Ο Νεκτά­ριος ήταν ένας από τους πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κούς υπουρ­γούς της κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ»

Ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός ήταν «παρών μέχρι τις τελευ­ταίες του στιγμές, όταν είχε το θάρρος να δίνει τη μάχη του με την αρρώ­στια, και ταυ­τό­χρονα να μην αφήνει τη θέση του στις πρώτες γραμμές μας» τόνισε στον επι­κή­δειό του ο Πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Αλέξης Τσίπρας, απο­χαι­ρε­τώ­ντας από τη Ρόδο και σε κλίμα συγκί­νη­σης το κορυ­φαίο στέ­λε­χος της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Ο Δωδε­κα­νή­σιος Υπουρ­γός ήταν «ίσως ένας από τους καλύ­τε­ρους υπουρ­γούς Ναυ­τι­λίας και νησιω­τι­κής πολι­τι­κής που έχει περάσει από αυτό το υπουρ­γείο» περιέ­γραψε ο κ. Τσίπρας για τον Νεκτά­ριο Σαντο­ρι­νιό, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως συνέ­δεσε το όνομά του με το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο.

Ανα­λυ­τικά, ο επι­κή­δειος:

Απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα το δικό μας Νεκτά­ριο. Τον σύντροφο, τον συνο­δοι­πόρο, τον φίλο. Μαζί με όλο τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε κλει­σμένο στην καρδιά του, την οικο­γέ­νειά του που λάτρεψε, τους συμπα­τριώ­τες του αλλά και όλους τους νησιώ­τες της πατρί­δας μας που υπη­ρέ­τησε με πάθος και αγάπη.

Ο Νεκτά­ριος είναι εκπρό­σω­πος μιας γενιάς που μεγά­λωσε με δεδο­μένη την ήττα των ιδεών που συγκλό­νι­σαν το κόσμο, αλλά ποτέ δεν τις εγκα­τέ­λειψε. Και είχε τη τύχη να ζήσει τη θριαμ­βευ­τική επι­στροφή τους με την ιστο­ρική πρώτη φορά, τις χαρές αλλά και τις μεγάλες δυσκο­λίες. Σε όλα έδωσε παρών. Με εντι­μό­τητα, ανι­διο­τέ­λεια, αφο­σί­ωση και πολλή δουλειά.

Όταν η πλαστή ευφορία που οδήγησε την Ελλάδα στη χρε­ο­κο­πία έδινε υπό­σταση σε επι­χει­ρή­ματα ότι οι ιδέες της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης, η ιστορία, η αρι­στερά, είχαν τελειώ­σει, ο Νεκτά­ριος ήταν παρών. Όταν αργό­τερα ήρθε ο ζόφος των μνη­μο­νίων και ο ελλη­νι­κός λαός μας ανέθεσε να βγά­λουμε τη χώρα από το βάλτο ο Νεκτά­ριος ήταν παρών.

Όταν δίναμε καθη­με­ρινά τη μάχη με τους δανει­στές και τους εγχώ­ριους αντι­προ­σώ­πους τους, που θεω­ρού­σαν την επι­τρο­πεία ευκαι­ρία για να επι­βάλ­λουν την αδικία ως καθε­στώς, ο Νεκτά­ριος ήταν παρών. Παρών μέχρι τις τελευ­ταίες του στιγμές, όταν είχε το θάρρος να δίνει τη μάχη του με την αρρώ­στια, και ταυ­τό­χρονα να μην αφήνει τη θέση του στις πρώτες γραμμές μας.

Παρών με τη σεμνό­τητα, την ευγέ­νεια, τη νηφα­λιό­τητα, που τον χαρα­κτή­ριζε. Παρών με το χαμό­γελο και την αισιο­δο­ξία ακόμα και στις πιο δύσκο­λες στιγμές.

«Προ­σω­πικά, δίνο­ντας μια παράλ­ληλη και δύσκολη μάχη με τον καρκίνο, δηλώνω παρών στον αγώνα να ανα­πνεύ­σει και πάλι η χώρα και να σταθεί όρθια η κοι­νω­νία. Παρών στα νικη­φόρα ψηφο­δέλ­τια της παρά­τα­ξής μας. Παρών στην προ­σπά­θεια να ανα­τρα­πεί το καθε­στώς που μαυ­ρί­ζει τις ζωές μας. Παρών πάντα για τις ανάγκες των νησιών και των νησιω­τών μας.

Όποιο και αν είναι το προ­σω­πικό μας άχθος, έχουμε χρέος απέ­να­ντι στην Ιστορία και τις επό­με­νες γενιές να στα­θούμε στη σωστή πλευρά του ποταμού και να παλέ­ψουμε για την Αλλαγή. Γιατί χωρίς Δημο­κρα­τία και Δικαιο­σύνη, δεν μπο­ρούμε να κοι­τά­ξουμε το μέλλον. Αυτό θα κάνω και εγώ, παρά τον δύσκολο αγώνα που δίνω, και σας καλώ να παλέ­ψετε όλοι και όλες για την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ που θα σημάνει τον σχη­μα­τι­σμό μιας ισχυρής προ­ο­δευ­τι­κής κυβέρ­νη­σης».

Αυτά είναι τα δικά του λόγια στη δική του τελευ­ταία ανάρ­τηση. Στις πιο δύσκο­λες στιγμές, που έδινε τη μάχη για τη ζωή του, δεν εγκα­τέ­λειψε τη μάχη για τις ζωές των άλλων. Γιατί ο σύντρο­φός μας, που απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα, δεν ήταν λαθρε­πι­βά­της της ιστο­ρίας. Ούτε επαγ­γελ­μα­τίας της εξου­σίας. Σπού­δασε χημικός μηχα­νι­κός στο ΕΜΠ.

Αλλά ερω­τεύ­τηκε από τα νεανικά του χρόνια και τη χημεία της δικαιο­σύ­νης. Κόλλησε πολλά ένσημα ως επι­τυ­χη­μέ­νος μηχα­νι­κός. Αλλά φιλο­δό­ξησε από μαθητής και φοι­τη­τής να είναι και μηχα­νι­κός της ελευ­θε­ρίας. Οργα­νώ­θηκε στην Κομ­μου­νι­στική Νεολαία. Πήρε τη θέση του στις πρώτες γραμμές του συν­δι­κα­λι­στι­κού κινή­μα­τος. Αργό­τερα στρα­τεύ­τηκε στο Συνα­σπι­σμό και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ανα­δεί­χτηκε συντο­νι­στής του κόμ­μα­τος στα Δωδε­κά­νησα και μέλος της Κεντρι­κής του Επι­τρο­πής. Και ύστερα, στη μάχη για τη λύτρωση από τη θηλειά των μνη­μο­νίων ανα­δεί­χτηκε το 2015 βου­λευ­τής της Δωδε­κα­νή­σου.

Και σε συνέ­χεια γίνεται υφυ­πουρ­γός και ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής. Για να δώσει όσο περισ­σό­τερα μπο­ρούσε, να δώσει τον εαυτό του και την ψυχή του, στα Δωδε­κά­νησα αλλά και σε όλα τα νησιά και τους νησιώ­τες που αγα­πούσε. Να συν­δέ­σει το όνομά του με το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο. Και να απο­δεί­ξει ότι δεν μας αφορά όλους το στε­ρε­ό­τυπο ότι η εξουσία δια­φθεί­ρει.

Παρα­μέ­νο­ντας σεμνός, ατα­λά­ντευ­τος στις ιδέες του και αφο­σιω­μέ­νος σε όσους εκπρο­σω­πούσε στη Βουλή. Πιστός ως το τέλος σε όσα πίστευε και καθό­ρι­σαν τη ζωή του. Ο Νεκτά­ριος ήταν ένας από τους πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κούς υπουρ­γούς της κυβέρ­νη­σης του ΣΥΡΙΖΑ. Και ίσως ένας από τους καλύ­τε­ρους υπουρ­γούς Ναυ­τι­λίας και νησιω­τι­κής πολι­τι­κής που έχει περάσει από αυτό το υπουρ­γείο.

Δε το λέω σήμερα Νεκτά­ριε, το είπα πολλές φορές γιατί αυτή ήταν η αλήθεια. Και τη τελευ­ταία φορά που το είπα δημόσια, το καλο­καίρι που μας πέρασε, γύρισες και μου είπες υπερ­βάλω. Δεν είναι υπερ­βολή, είναι η αλήθεια. Που η σεμνό­τητά σου δεν άφηνε καν να ειπωθεί. Και ήταν η αλήθεια γιατί ήξερες να δου­λεύ­εις στο πεδίο.

Να είσαι δίπλα στους ανθρώ­πους και στις ανάγκες τους. Να βάζεις μπροστά το δίκιο, το δικό τους το δίκιο αλλά και τις δικές σου τις αξίες. Να βρί­σκε­σαι δίπλα στους νησιώ­τες σε κάθε δυσκο­λία, μικρή και μεγάλη. Να δίνεις μάχες για τα ακτο­πλοϊκά δρο­μο­λό­για της άγονης γραμμής. Να συντο­νί­ζεις άυπνος και ακού­ρα­στος τις επι­χει­ρή­σεις διά­σω­σης. Και ταυ­τό­χρονα να έχεις το όραμα αλλά και το πείσμα, για μια πολι­τική δικαιο­σύ­νης που μπορεί να γίνει πράξη ακόμη και στις δυσκο­λό­τε­ρες συν­θή­κες, όπως κάναμε με το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο σε καιρό μνη­μο­νίων.

Αυτός ήταν ο δικός μας Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός. Αυτός ΕΙΝΑΙ ο δικός μας Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός. Γιατί ο Νεκτά­ριος θα είναι παρών. Όπως το δήλωσε στη τελευ­ταία του ανάρ­τηση. Θα είναι παρών στις γραμμές μας στις μάχες που έρχο­νται. Παρών στην ομορφιά της δικαιο­σύ­νης και στη δικαιο­σύνη της ομορ­φιάς. Με το χαμό­γελό του να δίνει στο δύσκολο ή λιγό­τερο δύσκολο δρόμο μας, το φως που καίει.

Ξέρω ότι δε μπο­ρούμε να απα­λύ­νουμε με λόγια την οδύνη της οικο­γέ­νειας που λάτρευε. Της Ματίνας, της Μελίνας και του Κων­στα­ντί­νου. Το μόνο που μπο­ρούμε είναι να μοι­ρα­στούμε την οδύνη και το πένθος τους. Να είμαστε στο πλευρό τους. Και να υπο­σχε­θούμε ότι θα αγω­νι­στούμε να κάνουμε πράξη το όραμα του Νεκτά­ριου. Για μια κοι­νω­νία δικαιο­σύ­νης.

Νεκτά­ριε με τη ζωή σου μας έμαθες να αγαπάμε τους ανθρώ­πους και να παλεύ­ουμε για το δίκιο. Με το φευγιό σου, μας έμαθες παλεύ­ουμε για τη ζωή και να αψηφάμε το θάνατο. Μέχρι το τέλος. Σου υπο­σχό­μα­στε ότι και εμείς θα παλέ­ψουμε μέχρι το τέλος. Στις μάχες μας, θα αγω­νι­ζό­μα­στε και για σένα. Στις λύπες, θα στε­να­χω­ριό­μα­στε και για σένα. Στις χαρές μας θα χαμο­γε­λάμε και για σένα. Θα είσαι δίπλα μας. Παρών, για πάντα. Καλό σου ταξίδι, σύντροφε αγα­πη­μένε.