Χούγια

Μέχρι στιγμής, δεν είδαμε κανένα βου­λευτή της συμπο­λί­τευ­σης ή της αντι­πο­λί­τευ­σης να αντιδρά, στη νέα νομι­μο­ποί­ηση κατα­πα­τη­μέ­νων εκτά­σεων με γεν­ναίες εκπτώ­σεις και διευ­κο­λύν­σεις που προωθεί η κυβέρ­νηση που «συγ­χω­ρεί»  «αμαρ­τίες» εις βάρος της δημό­σιας ακί­νη­της περιου­σίας. Κλείνει πληγές του παρελ­θό­ντος αλλά ανοίγει παρά­θυρο για να νομι­μο­ποι­η­θεί η κατοχή από ιδιώτες εκτά­σεων του Δημο­σίου που δεν κατα­πα­τή­θη­καν κάποια στιγμή στο μακρινό παρελ­θόν, σε συν­θή­κες εθνικών συμ­φο­ρών και εξα­θλί­ω­σης, αλλά και μετα­γε­νέ­στερα στην όχι και τόσο μακρινή δεκα­ε­τία του 1990 ή και ακόμη πιο πρό­σφατα, συχνά με πλαστά έγγραφα και συναλ­λα­γές κάτω από το τραπέζι με δημό­σιες υπη­ρε­σίες. Και απο­κα­λύ­πτει ένα κράτος που όχι μόνο δεν μπόρεσε κάποτε να προ­στα­τεύ­σει την περιου­σία του, αλλά έρχεται σήμερα να απο­δε­χθεί και να «νομι­μο­ποι­ή­σει», έναντι κάποιου τιμή­μα­τος, πράξεις πλα­στο­γρα­φίας εις βάρος του. Μπροστά στις ψήφους ενόψει εκλογών πάνε περί­πατο οι περι­βαλ­λο­ντι­κές ευαι­σθη­σίες και οτι­δή­ποτε άλλο επι­κα­λού­νται βου­λευ­τές σε ανάλογα θέματα. Οι επι­πτώ­σεις τέτοιων απο­φά­σεων στη δημιουρ­γία μιας νέας γενιάς κατα­πα­τη­τών δεν δείχνει να απα­σχο­λεί κανένα πολι­τικό ή κόμμα. Από τις καφε­νεια­κού τύπου ανταλ­λα­γές στη Βουλή μέχρι τη νομι­μο­ποί­ηση κατα­πα­τη­μέ­νων εκτά­σεων αντί μικρού αντι­τί­μου, ένα πράγμα δεν αλλάζει δια­χρο­νικά. Τα χούγια.