Ας λένε ότι ΄ναι. Αρκεί να μιλούν για μένα

Μια εξήγηση των κραυγών που ακούμε είτε από το βήμα της Βουλής, είτε μέσα από τα κοι­νω­νικά δίκτυα και τα πάνελ εκπο­μπών ή τις προ­σβλη­τι­κές εκφρά­σεις που αντάλ­λα­ξαν κυβερ­νη­τικά στελέχη με άλλα του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, κατά τη διάρ­κεια της συζή­τη­σης για την πρόταση μομφής, είναι η διήγηση ενός παλιού δημο­σιο­γρά­φου του πολι­τι­κού ρεπορ­τάζ : Πριν από τις εκλογές του 1980,  τον είχε πάρει τηλέ­φωνο βου­λευ­τής από το αντί­παλο κόμμα από εκείνο που υπο­στή­ριζε η εφη­με­ρίδα του. Η παρά­κληση του βου­λευτή τον ξένισε όταν του είπε: «Θα μπο­ρού­σες να γράψεις κάτι ενα­ντίον μου στην εφη­με­ρίδα σου; Ακόμη και να με βρίζεις. Δεν πει­ρά­ζει»,  αφή­νο­ντάς τον άναυδο. Όπως του εξήγησε, όσο περισ­σό­τερο τον λοι­δο­ρού­σαν τα ΜΜΕ του αντί­πα­λου κόμ­μα­τος τόσο περισ­σό­τερο ανέ­βαι­ναν οι μετοχές στο δικό του. Ο άνθρω­πος ήταν μπροστά από την εποχή του. Σήμερα κυριαρ­χούν τα ηλε­κτρο­νικά μέσα ενη­μέ­ρω­σης, τα κοι­νω­νικά δίκτυα – και η τηλε­ό­ραση φυσικά, όμως το σκε­πτικό του παλιού βου­λευτή φαί­νε­ται πως έχουν ενστερ­νι­σθεί  σύγ­χρο­νοι πολι­τι­κοί.