Πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης για τις παρακολουθήσεις κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας

Πρόταση δυσπι­στίας κατά της κυβέρ­νη­σης κατέ­θεσε ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας κατά την παρέμ­βασή του στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής για το ζήτημα των παρα­κο­λου­θή­σεων, το από­γευμα της Τετάρ­της.

«Σήμερα θα μιλή­σουμε στη βάση των απο­δεί­ξεων» είπε ο Αλ. Τσίπρας, σχο­λιά­ζο­ντας πως ήρθε η ώρα να λύσει την απορία σε όσους ανα­ρω­τή­θη­καν τι περιείχε ο φάκελος που κρα­τούσε όταν έβγαινε χθες από τα γραφεία της ΑΔΑΕ, μετά τη συνά­ντηση με τον πρόεδρό της, Χρήστο Ράμμο.

Ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ, ειδι­κό­τερα, είπε πως ο φάκελος περιείχε τα απο­τε­λέ­σματα της έρευνας της ΑΔΑΕ, ύστερα από αίτημα που κατέ­θεσε εκείνος στην Αρχή στις 7/12 και που εμπλού­τισε -κατόπιν γραπτού αιτή­μα­τος της αρχής- με μετα­γε­νέ­στερο αίτημά του στις 28/12. «Ο φάκελος λοιπόν περιέ­χει τα παρά­νομα έργα του σκο­τει­νού παρα­κρά­τους που έστησε ο κ. Μητσο­τά­κης, το ξεγύ­μνωμα του παρα­κρά­τους από την πιο αρμόδια αρχή του κράτους» είπε ο κ. Τσίπρας.

Ανέφερε ειδι­κό­τερα ότι «στις 28/12, λοιπόν, και ενώ ήταν γνωστό ότι στα αρχεία των παρόχων η Ανε­ξάρ­τητη Αρχή είχε ήδη βρει ευρή­ματα επι­συν­δέ­σεων της ΕΥΠ, πέραν του κ. Ανδρου­λάκη και του κ. Κουκάκη, και για τα τηλέ­φωνα του ευρω­βου­λευτή Κύρτσου και του δημο­σιο­γρά­φου Τέλο­γλου, ζήτησα επι­σή­μως γραπτώς να διε­ξα­χθεί έλεγχος από την Αρχή ώστε να δια­λευ­κά­νει αν ετέθη πράγ­ματι σε επι­σύν­δεση από την ΕΥΠ, με διάταξη υπο­γε­γραμ­μένη από την αρμόδια εισαγ­γε­λέα της ΕΥΠ, ο υπουρ­γός Εργα­σίας κ. Χατζη­δά­κης, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ κ. Φλώρος, ο αρχηγός ΓΕΣ κ. Λαλού­σης, ο πρώην σύμ­βου­λος Εθνικής Ασφα­λείας κ. Δια­κό­που­λος, ο πρώην και ο νυν επι­κε­φα­λής της Γενικής Διεύ­θυν­σης Εξο­πλι­σμών κ.κ. Λάγιος και Αλε­ξό­που­λος». «Και η απά­ντηση που επίσημα έλαβα σε αυτόν τον κλειστό φάκελο, ήταν έξι στα έξι» τόνισε, προ­σθέ­το­ντας ότι «για όλους ευρέ­θη­σαν επι­συν­δέ­σεις της ΕΥΠ του κ. Μητσο­τάκη».

«Φτάσαμε αισίως στον αριθμό 10 των ανθρώ­πων για τους οποίους επι­σή­μως πλέον υπάρ­χουν ευρή­ματα παρα­κο­λού­θη­σης από την ΕΥΠ του κ. Μητσο­τάκη» τόνισε και υπο­γράμ­μισε ότι «εμείς αυτήν την εκτροπή δεν δικαιού­μεθα να την κατα­πιούμε». «Μπορεί αυτή η εκτροπή να περάσει χωρίς καμία απόδοση ευθυνών; Τι θα σημαί­νει αυτό για την επόμενη μέρα;» διε­ρω­τή­θηκε.

«Εχουμε ιστο­ρική υπο­χρέ­ωση να δρά­σουμε. Θα εξα­ντλή­σουμε κάθε δυνα­τό­τητα που μας προ­σφέ­ρει η Δημο­κρα­τία. Ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κυβέρ­νηση στην υπόθεση αυτής της εκτρο­πής είναι ένοχοι. Η παρα­μονή τους κυβέρ­νηση της χώρας είναι επι­κίν­δυνη» τόνισε και επε­σή­μανε ότι, έπειτα από όσα έχουν συμβεί, η κυβέρ­νηση και ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν μπορούν να παρα­μεί­νουν στη θέση τους ούτε μία μέρα.

«Για την πατρίδα, την κοι­νω­νία, τα πολι­τικά κόμματα, τους πολίτες, έρχεται κάποτε μια κρίσιμη ώρα που καλού­νται να πάρουν σαφή θέση, να ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους και να αρθούν στο ύψος των περι­στά­σεων. Σε μια τέτοια στιγμή βρι­σκό­μα­στε σήμερα» είπε και σημεί­ωσε ότι η τύχη της χώρας βρί­σκε­ται στα χέρια μιας κυβέρ­νη­σης «όχι μόνο ανί­κα­νης, προ­σκολ­λη­μέ­νης σε ιδιο­τέ­λειες και συμ­φέ­ρο­ντα, αλλά και βαθιά αντι­δη­μο­κρα­τι­κής. Και ενός πρω­θυ­πουρ­γού που γράφει το χρονικό μιας προ­α­ναγ­γελ­θεί­σας απο­στα­σίας από τους κανόνες της δημο­κρα­τίας».

Τόνισε ότι «κανείς και καμιά δεν δικαιού­νται να κλεί­νουν τα μάτια, γιατί αυτό που συμ­βαί­νει δεν αφορά μόνο κάποιους έγκρι­τους συνταγ­μα­το­λό­γους, αλλά αφορά τη ζωή των ανθρώ­πων». Σημεί­ωσε ότι «η ελλη­νική κοι­νω­νία ζει εδώ και έξι μήνες στη δίνη των απο­κα­λύ­ψεων για ασύλ­λη­πτο αριθμό υπο­κλο­πών. Στη δίνη της πιο εκτε­τα­μέ­νης και βαθιάς εκτρο­πής από τους κανόνες δικαίου που είδε η χώρα μετά το 1974».

Είπε ότι «δημο­σιο­γρά­φοι, ευρω­βου­λευ­τές, ο πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ., υπουρ­γοί, επι­χει­ρη­μα­τίες, στελέχη των ενόπλων μας δυνά­μεων, έγιναν βορά ενός παρά­νο­μου, πράγ­ματι ρυπαρού δικτύου. Ενός εγκλη­μα­τι­κού δικτύου, θα έλεγα εγώ. Που είχε όμως έδρα το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου. Και συντο­νι­στή τον ίδιο τον πρω­θυ­πουργό».

Ο Αλ. Τσίπρας υπο­στή­ριξε ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός «οργά­νωσε αυτό το δίκτυο προ­κει­μέ­νου να έχει στο χέρι, όχι μόνο χρή­σι­μες πλη­ρο­φο­ρίες για τους πολι­τι­κούς του αντι­πά­λους, τους πολι­τι­κούς του φίλους, τους οικο­νο­μι­κούς παρά­γο­ντες του τόπου, τη στρα­τιω­τική ηγεσία, τους δημο­σιο­γρά­φους, τους αξιω­μα­τι­κούς του στρα­τεύ­μα­τος. Αλλά και για να τους έχει στο χέρι τους ίδιους, να τους εκβιά­ζει. Να γνω­ρί­ζει τις σκέψεις, τις επι­διώ­ξεις, τις αδυ­να­μίες τους». Πρό­σθεσε ότι «το δίκτυο αυτό το οργά­νωσε με πολύ σοβαρό σχε­δια­σμό από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη δια­κυ­βέρ­νηση του τόπου».

Χαρα­κτή­ρισε, δε, τον πρω­θυ­πουργό «εγκέ­φαλο και αρχηγό του εγκλη­μα­τι­κού αυτού δικτύου», κατα­λο­γί­ζο­ντάς του αλα­ζο­νεία, καθώς και ότι «πίστευε ότι κανείς ποτέ δεν θα τον ελέγξει». Κατη­γό­ρησε επι­πλέον τον κ. Μητσο­τάκη ότι «επί έξι μήνες λέει συνει­δητά ψέματα, ότι δεν γνώριζε».

Ανα­λυ­τικά η πρόταση δυσπι­στίας των βου­λευ­τών του ΣΥΡΙΖΑ

Προς τον κ. Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων

ΘΕΜΑ: «Πρόταση δυσπι­στίας κατά της Κυβέρ­νη­σης

(Άρθρα 84, παρ.2 Συντ. και 142 ΚτΒ)»

Το πολί­τευμα και η χώρα διέρ­χο­νται την πιο σκο­τεινή περίοδο από την απο­κα­τά­σταση της δημο­κρα­τίας. Είναι πια απο­δε­δειγ­μένο ότι πολι­τι­κοί, δημόσια πρόσωπα, ανώ­τα­τοι κρα­τι­κοί αξιω­μα­τού­χοι, καθώς και δημο­σιο­γρά­φοι παρα­κο­λου­θού­νταν, με την επί­κληση λόγων εθνικής ασφά­λειας, από την υπα­γό­μενη στον πρω­θυ­πουργό ΕΥΠ. Και υπάρ­χουν σαφείς ενδεί­ξεις ότι τα ίδια πρόσωπα παρα­κο­λου­θού­νταν και με τη χρήση του κατα­σκο­πευ­τι­κού λογι­σμι­κού predator. Το δυσώδες σκάν­δαλο των υπο­κλο­πών είναι ιστο­ρικά πρω­το­φα­νές. Όπως και το βαρύ­τατο πλήγμα που επι­φέ­ρει στους θεσμούς της χώρας και τη δημο­κρα­τική ομα­λό­τητα. Η ευθύνη του πρω­θυ­πουρ­γού ατομικά και της κυβέρ­νη­σης συλ­λο­γικά είναι τερά­στια, αυτα­πό­δει­κτη, αντι­κει­με­νική και αμε­τα­βί­βα­στη.

Στο σκάν­δαλο των υπο­κλο­πών ήρθε να προ­στε­θεί, μετά τη στα­διακή απο­κά­λυψή του, το σκάν­δαλο της λυσ­σα­λέας προ­σπά­θειάς συγκά­λυ­ψής του, η άρνηση κάθε λογο­δο­σίας, η πάση θυσία προ­στα­σία των υπεύ­θυ­νων και των αυτουρ­γών της θεσμι­κής εκτρο­πής και η προ­σπά­θεια εκφο­βι­σμού των κρα­τι­κών λει­τουρ­γών, που τιμώ­ντας τη συνταγ­μα­τική απο­στολή τους, διε­ξά­γουν έρευνες για την απο­κά­λυψη της αλή­θειας.

Όμως, ο κ. Μητσο­τά­κης, που τόσο καιρό αρνιό­ταν κάθε ευθύνη, έρχεται πλέον αντι­μέ­τω­πος με τα τεκ­μή­ρια των ίδιων των πράξεών του. Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι υπερέβη κατ’ εξα­κο­λού­θηση τα όρια που θέτουν η συνταγ­μα­τική τάξη, το κράτος δικαίου και η δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία του πολι­τεύ­μα­τος. Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι ο ίδιος και οι συνερ­γά­τες του συγκρό­τη­σαν ένα μηχα­νι­σμό μαζικών παρα­κο­λου­θή­σεων και ότι, όταν άρχισε να ξετυ­λί­γε­ται το κουβάρι των απο­κα­λύ­ψεων, εκείνος και η κυβέρ­νησή του επέ­βα­λαν νομο­θε­τικά τη σιωπή και το σκοτάδι και επι­χεί­ρη­σαν να ακρω­τη­ριά­σουν την αρμόδια ανε­ξάρ­τητη αρχή (άρθρο 87 του ν. 4790/2021, ν. 5002/2022).

Η πρώτη θεσμική ενέρ­γεια της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη ήταν να ανα­λά­βει ο ίδιος προ­σω­πικά την αρμο­διό­τητα της ΕΥΠ. Απο­δει­κνύ­ε­ται ότι το έκανε προ­κει­μέ­νου να εκτε­λέ­σει ένα σχέδιο αυθαί­ρε­της αξιο­ποί­η­σης της Εθνικής Υπη­ρε­σίας Πλη­ρο­φο­ριών με απώτερο σκοπό την κατί­σχυση έναντι πάντων, πέρα από κανόνες και αρχές, και την εγκα­θί­δρυση ενός προ­σω­πι­κού πολι­τι­κού καθε­στώ­τος. Ανα­λαμ­βά­νο­ντας υπό τον άμεσο διοι­κη­τικό έλεγχό του την ΕΥΠ, ο κ. Μητσο­τά­κης ανέλαβε και τον ρόλο του επι­κε­φα­λής ενός νοσηρού ιστού παρα­κο­λου­θή­σεων στον οποίο στο­χευ­μένα και εν γνώσει του ενε­πλά­κη­σαν ως θύματα όχι μόνο αντί­πα­λοι, αλλά και στελέχη της ίδιας της Κυβέρ­νη­σης και των υπη­ρε­σιών των οποίων προ­ΐ­στα­ται. Ο κ. Μητσο­τά­κης δεν νοείται να παρα­μέ­νει πρω­θυ­πουρ­γός.

Τερά­στιες ευθύνες έχει όμως και η κυβέρ­νηση συλ­λο­γικά. Συμπράτ­τει στην προ­σπά­θεια συγκά­λυ­ψης του σκαν­δά­λου, που παρα­κω­λύει την έρευνα και κάθε εξε­τα­στική δια­δι­κα­σία, επι­χει­ρεί την απα­ξί­ωση της ερευ­νη­τι­κής δημο­σιο­γρα­φίας, αλλά και της ΑΔΑΕ. Δεν νοείται να παρα­μέ­νει στη θέση της μια Κυβέρ­νηση, τα μέλη της οποίας είναι εν δυνάμει παρα­κο­λου­θού­μενα και εν δυνάμει εκβια­ζό­μενα. Πόσω μάλλον όταν, μ’ αυτόν το φόβο να κρέ­με­ται πάνω από το κεφάλι τους, οι υπουρ­γοί καλού­νται να υλο­ποι­ή­σουν ανάλ­γη­τες κυβερ­νη­τι­κές πολι­τι­κές –κατε­δά­φιση του ΕΣΥ, ανοχή αισχρο­κέρ­δειας, αδια­φο­ρία για τη φτω­χο­ποί­ηση και την υπερ­χρέ­ωση των πολιτών και την αντι­με­τώ­πιση της παν­δη­μίας, υπο­χώ­ρηση της θέσης της χώρας

στο διεθνές περι­βάλ­λον κ.ά.– που ικα­νο­ποιούν τα συμ­φέ­ρο­ντα λίγων και ισχυρών.

Ο αγώνας του κ. Μητσο­τάκη να απο­κρύ­ψει από τη λαϊκή κρίση την ηθική χρε­ο­κο­πία του έχει ξεπε­ρά­σει κάθε όριο, οδη­γώ­ντας στο δια­συρμό κάθε άλλου θεσμού (Βουλή, δικαιο­σύνη, ανε­ξάρ­τη­τες αρχές). Ο καθε­στω­τι­σμός του μετα­δί­δε­ται ως αντι­δη­μο­κρα­τική, θεσμική παν­δη­μία, απο­μα­κρύ­νο­ντας τη χώρα από το ευρω­παϊκό κεκτη­μένο του κράτους δικαίου και της δημο­κρα­τίας.

Η παρα­μονή στη δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας όσων εργα­λειο­ποί­η­σαν την εθνική ασφά­λεια χάριν αλλό­τριων συμ­φε­ρό­ντων είναι επι­κίν­δυνη για τα δικαιώ­ματα, για τη δημο­κρα­τία και για την ασφά­λεια της χώρας. Η πρω­το­φα­νής νοο­τρο­πία αυθαί­ρε­της και ιδιο­τε­λούς άσκησης της εξου­σίας απο­τε­λεί στρα­τη­γική επιλογή αυτής της Κυβέρ­νη­σης, η οποία έχει ήδη απω­λέ­σει την εμπι­στο­σύνη των πολιτών, προ­σβάλ­λο­ντας τόσο βαριά τη δημο­κρα­τία που δεν μπορεί να παρα­μεί­νει στην εξουσία ούτε για μια στιγμή ακόμα.

Για τους λόγους αυτούς υπο­βάλ­λουμε πρόταση δυσπι­στίας κατά της Κυβέρ­νη­σης.